İstanbul'un soğuk bir kış günüydü.

It was a cold winter day in İstanbul.

Boğaz'ın yanında, rüzgarın ve dalgaların sesi eşliğinde, Emir, Nisan ve Selin, uzun bir aradan sonra tekrar bir araya gelmişlerdi.

Accompanied by the sound of the wind and the waves by the Bosphorus, Emir, Nisan, and Selin had reunited after a long break.

Boğaziçi Çay Evi, onlara sanki yıllar hiç geçmemiş gibi tanıdık geliyordu.

The Boğaziçi Çay Evi felt familiar to them, as if no time had passed.

Camlardan görünen Boğaz manzarası, ihtişamını koruyordu.

The view of the Bosphorus seen from the windows maintained its splendor.

İçeride, sıcak çayın kokusu ve ahşap masaların samimi dokusu bulunuyordu.

Inside, there was the scent of hot tea and the cozy texture of wooden tables.

Emir, yurt dışında geçirdiği yıllardan sonra İstanbul'a dönmüştü.

Emir had returned to İstanbul after spending years abroad.

Bir yandan bu yeniden buluşmanın heyecanını taşıyor, bir yandan da arkadaşlıklarının nasıl değiştiğini merak ediyordu.

On one hand, he carried the excitement of this reunion, while on the other, he wondered how their friendships had changed.

Acaba eski arkadaşlıklarının değeri hala geçerli miydi?

Was the value of their old friendship still valid?

Yanlarına otururken içinden geçen bu sorular onu huzursuz ediyordu.

These questions running through his mind made him uneasy as he sat down with them.

Nisan ise her zamanki enerjisiyle hemen geçmişi yad etmeye başlamıştı.

Nisan, with her usual energy, immediately began reminiscing about the past.

"Hatırlıyor musunuz?" diyerek eski olayları hatırlatıyordu.

By saying "Do you remember?" she reminded them of past events.

Selin, grubun belki de en organize üyesi olarak, her zaman olduğu gibi ne kadar çok değiştiklerini düşünüyordu.

Selin, perhaps the most organized member of the group, as always, was thinking about how much they had changed.

Onları kopmamış sosyal medya bağları yüzünden bir arada tutmuştu ama şimdi yüz yüze geldiklerinde bu bağlantı gerçek miydi, emin olamıyordu.

She had kept them connected through unbroken social media ties, but now that they were face to face, she wasn't sure if this connection was real.

Emir, kafasındaki tereddütleri artık saklamak istemiyordu.

Emir no longer wanted to hide his doubts.

"Biliyor musunuz," dedi yavaşça, "yurtdışındayken bazen kendimi çok yalnız hissettim. Ama çok şey öğrendim."

"You know," he said slowly, "while I was abroad, I sometimes felt very lonely. But I learned a lot."

Sözleri biraz durgun bir havaya bürüdü masayı.

His words cast a slightly somber tone over the table.

Ancak bu açıklık, ortamın samimiyetini artırdı.

However, this openness increased the sincerity of the atmosphere.

Nisan, Emir'in açıklığından güç alarak kendi değişim sürecini paylaştı.

Drawing strength from Emir's openness, Nisan shared her own process of change.

"Kendimi sorguladım bu zamana kadar," diye itiraf etti.

"I have questioned myself until now," she admitted.

Selin de iş hayatında karşılaştığı zorlukları dile getirdi.

Selin also talked about the challenges she faced in her career.

Herkesin kendi yolunda büyüdüğünü fark etmek şaşırtıcıydı.

It was surprising to realize that everyone had grown in their own way.

Ama yine de birlikteydiler, Boğaziçi'nin kıyısında, bir bardak çay eşliğinde.

Yet they were still together, by the shores of the Bosphorus, with a glass of tea.

O an Emir anladı ki, gerçek dostluklar değişebilirdi ama bu kötü bir şey değildi.

At that moment, Emir understood that true friendships could change, but this wasn't a bad thing.

Aksine, değişim onların bağını güçlendirmişti.

On the contrary, change had strengthened their bond.

Geçmişteki halleriyle vedalaşıp, yeni ve daha derin bir bağ kurmuşlardı.

They had bid farewell to their past selves and formed a new, deeper connection.

Güneş batarken, Boğaz'ın üstünde güzel bir kızıllık vardı.

As the sun set, there was a beautiful redness over the Bosphorus.

Çaylar tükenmişti ama dostlukları bir kere daha canlanmıştı.

The teas had run out, but their friendship had been rekindled once more.

Emir, Nisan ve Selin, değişmiş ve büyümüş olarak, hala birlikteydiler.

Emir, Nisan, and Selin, having changed and grown, were still together.

Aralarındaki bağ, yurt dışına ve yıllara dayanmış; gelişmişti.

The bond between them had withstood distance and years; it had developed.

Bu, Emir'e ait olduğu yeri göstermek için yeterliydi.

This was enough to show Emir where he belonged.