İstanbul’un yeni teknoloji bölgesi High-Tech City, kışın ortasında bile can canlıydı.

The new technology district of İstanbul, High-Tech City, was lively even in the middle of winter.

Kafelerin pencereleri, içeriden gelen sıcak ışıkla aydınlanıyordu.

The windows of the cafes were illuminated with warm light coming from inside.

Leyla, her zamanki gibi iş çıkışı uğradığı kafeye bu soğuk akşamda da gelmişti.

Leyla, as usual, had come to the cafe she visited after work on this cold evening.

İçeri girer girmez sıcak kahve kokusu ve insanların yumuşak sohbetleri onu karşıladı.

As soon as she entered, the warm aroma of coffee and the soft conversations of people greeted her.

Leyla, kafenin köşesinde boş bir masa buldu.

Leyla found an empty table in a corner of the cafe.

Çantasından kitap çıkartırken, rafta dikkatini çeken bir kitap gördü.

While taking a book out of her bag, a book on the shelf drew her attention.

Tam ona uzandığı sırada, başka bir el aynı kitaba uzandı.

Just as she reached for it, another hand reached for the same book.

Bu, Emir’di.

It was Emir.

Hafifçe gülümsediler.

They smiled softly at each other.

"Merhaba," dedi Emir, kitapta gözleri hala üzerinde.

“Hello,” said Emir, eyes still on the book.

"Bu kitabı sen de mi okumak istiyorsun?"

“Do you want to read this book too?”

Leyla gülerek cevap verdi.

Leyla replied with a smile.

"Evet, ama sanırım sen önce davranmalısın.

“Yes, but I think you should go ahead.

Zaten bu kitabı birkaç defa okudum."

I've read this book a few times already.”

Kısa bir sohbet ile başlayan tanışıklıkları, derin bir sohbete dönüştü.

Their acquaintance began with a brief conversation and turned into a deep dialogue.

Emir, İstanbul’a birkaç ay önce gelmişti.

Emir had come to İstanbul a few months ago.

Bir dijital göçebe olarak, yeni yerler keşfetmeyi seviyordu.

As a digital nomad, he loved discovering new places.

Fakat İstanbul’un kalabalığında, kendini biraz yalnız hissediyordu, özellikle geçen Sevgililer Günü'nü yalnız geçirdikten sonra.

However, in the crowded city of İstanbul, he felt a bit lonely, especially after spending the last Valentine's Day alone.

Leyla ise bir yazılım geliştiriciydi.

Leyla, on the other hand, was a software developer.

Taşıdığı heves ve merak, onu yeni teknolojiler konusunda hep bir adım ileriye götürmüştü.

Her enthusiasm and curiosity always took her a step further in new technologies.

Ancak yoğun iş temposu, sosyal hayata ayıracak zamanını kısıtlıyordu.

However, the intense work pace limited the time she could allocate to her social life.

Saatlerce konuştular, kahveler tazelendi.

They talked for hours, while their coffees were refreshed.

Bir yandan dışarıdaki kar yağışı şiddetle başlamıştı.

Meanwhile, the snowfall outside had intensified.

Beklenmedik bir kar fırtınası, dışarıdaki trafiği felç etti.

An unexpected snowstorm had paralyzed traffic outside.

Emir ve Leyla, içeriye hapsolmuş gibiydi, fakat onlar buna hiç aldırmıyordu.

Emir and Leyla were trapped inside, but they didn't mind at all.

Emir, Leyla’ya bakarak, "İstanbul’da daha uzun süre kalmayı düşünüyorum," dedi.

Looking at Leyla, Emir said, “I’m thinking of staying in İstanbul for a longer period.”

Leyla, sıcak bir tebessümle yanıtladı, "Bence harika bir fikir."

Leyla responded with a warm smile, “I think that's a great idea.”

Bu fırtına sayesinde, birbirlerinin hikayelerine daha çok dahil oldular.

Thanks to this storm, they became more involved in each other's stories.

Ortak hayalleri ve geleceğe dair umutları vardı.

They had common dreams and hopes for the future.

Fırtına dindiğinde, dışarısı bembeyaz bir örtüyle kaplanmıştı.

When the storm subsided, the outside was covered with a white blanket.

Birlikte kafeden çıktılar.

They left the cafe together.

Soğuk hava, umut dolu düşüncelerini dindirememişti.

The cold air could not dampen their hopeful thoughts.

Emir’in yolda yürürken içi daha huzurluydu.

As Emir walked down the road, he felt more at peace.

Leyla da iş dışında zaman ayırmanın ne kadar değerli olduğunu fark etti.

Leyla realized how valuable it was to make time outside of work.

Kafeden ayrıldıklarında, onlar artık birbirine daha yakın ve umut doluydu.

When they left the cafe, they were now closer and full of hope.

İstanbul, Emir için yabancı bir şehir olmaktan çıkmıştı.

For Emir, İstanbul was no longer a foreign city.

Leyla ise iş ve yaşam dengesinin nasıl olması gerektiğini öğrenmişti.

Leyla had learned how the work-life balance should be.

İkisi için de yeni bir başlangıçtı ve bu başlangıç, kışın sıcak bir karşılaşmasının hediyesi gibiydi.

It was a new beginning for both, and this beginning felt like a gift of a warm encounter in winter.