Bunker, kış ayazıyla doluydu.

The bunker was filled with the chill of winter frost.

Çelik kapı kapanır kapanmaz, içeride keskin bir soğuk yayıldı.

As soon as the steel door closed, a sharp cold spread inside.

Kemal, kollarını sıkıca bağlayarak titrememeye çalıştı.

Kemal, trying not to shiver, tightly crossed his arms.

"Valentini bu mu?"

"Is this Valentin?"

diye kendi kendine söylendi, burnundan soluyarak.

he muttered to himself, breathing through his nose.

Kemal, Barış ve Sibel bu yeraltı sığınağında, bir deprem tatbikatı profesyonelliği içinde sıkışıp kalmıştı.

Kemal, Barış, and Sibel were stuck in this underground shelter with the professionalism of an earthquake drill.

Sığınak, duvarlarında yankılanan eski anılarla dolup taşan, soğuk ve sade bir alandı.

The shelter was a cold and plain space, overflowing with old memories echoing off the walls.

Her köşesi metal ve plastikle doldurulmuştu.

Every corner was filled with metal and plastic.

İlk iş olarak Kemal, ailesiyle birlikte burada olduğunu unutmaya çalışarak, yıllardır bulmayı umduğu o eski aile fotoğrafını aramaya başladı.

First, Kemal tried to forget that he was there with his family and began searching for that old family photo he hoped to find for years.

Sibel ise köşede oturmuş sessizce defterine bir şeyler karalıyordu.

Meanwhile, Sibel sat quietly in the corner, scribbling something in her notebook.

Barış ise sırtını duvara yaslamış, boş boş bir noktaya bakıyordu.

Barış was leaning against the wall, staring blankly at a point.

"Sibel, şu meseleleri konuşalım diyorum," dedi Barış nihayet.

"Sibel, let's discuss these issues," said Barış finally.

Kemal bir an duraksadı.

Kemal hesitated for a moment.

Konuşmak istemiyordu.

He did not want to talk.

Onun tek amacı tatbikatı başarıyla tamamlayıp o fotoğrafı bulmaktı.

His only goal was to complete the drill successfully and find the photo.

Ama içten içe, Sibel ve Barış'la konuşmadığı her an, kendi içindeki huzursuzluk büyüyordu.

But deep down, every moment he spent not talking to Sibel and Barış made his inner unease grow.

Birden elektrikler kesildi.

Suddenly, the electricity went out.

Sığınak karanlık içinde kaldı.

The shelter was plunged into darkness.

Tüm düşünceler bir anlığına kesildi.

All thoughts momentarily ceased.

Kemal cebindeki feneri çıkardı.

Kemal took out the flashlight from his pocket.

İkilinin yüzleri beyaz ışıkla aydınlandı.

The duo's faces were illuminated by the white light.

Tam o anda, Kemal feneri yanına kaldırırken, rafa sıkışmış eski bir dosya gördü.

Right at that moment, as Kemal lifted the flashlight beside him, he saw an old file wedged on the shelf.

Bir anlık sessizliğin ardından dosyayı usulca çekti ve tozlu kapağı açtı.

After a moment of silence, he gently pulled out the file and opened its dusty cover.

Dosyanın içinde geçmişten kalan bakışlar vardı.

Inside the file were glances from the past.

Gözleri buğulandı.

His eyes misted over.

İşte burada, en özel anlarının sembolü, o eski aile fotoğrafı duruyordu.

There it was, the symbol of his most special moments, that old family photo.

Barış ve Sibel yanaştı.

Barış and Sibel leaned in.

Hiçbir şey konuşulmuyordu.

Nothing was said.

Fotoğraf resmen kendi konuşuyordu.

The photo spoke for itself.

Üçü de birbirine bakmadan edemedi.

They couldn't help but look at each other.

Karartının içinden, kelimeler döküldü.

Out of the darkness, words emerged.

"Tüm bu yıllar boyunca, sizinle konuşmak istemedim ama aslında özlemişim," dedi Kemal.

"All these years, I didn't want to talk to you, but I actually missed you," said Kemal.

Sibel ve Barış başlarını salladı, sessiz bir anlaşma imzalar gibiydiler.

Sibel and Barış nodded, as if signing a quiet agreement.

Karanlık aniden o kadar da korkutucu değildi.

Suddenly, the darkness wasn't so frightening.

Her biri iç sesini bastırarak, o ısrarla yüz çevirdikleri meseleleri konuşmaya başladılar.

Each began to suppress their inner voice and started talking about the issues they stubbornly turned away from.

Yıllar sonra ilk defa, birbirlerinin düşüncelerini anlamaya çalışarak.

For the first time in years, they tried to understand each other's thoughts.

Saatler, karanlıkta hızlıca aktı.

Hours passed quickly in the dark.

Elektrikler geldiğinde, Kemal içindeki ağırlığın kalktığını hissetti.

When the electricity returned, Kemal felt the weight inside him lift.

Gün aydınlandığında, sığınak kapısı açıldı.

When day broke, the shelter door opened.

Üç kardeş yeni bir farkındalıkla birlikte dışarı adım attılar.

The three siblings stepped outside together with a new awareness.

Karla kaplı dünya, artık daha sıcak ve aydınlıktı.

The snow-covered world was now warmer and brighter.

Şimdi, fotoğraf o kadar da önemli değildi; çünkü beraberken daha güçlüydüler.

Now, the photo wasn't as important; because together, they were stronger.