İstanbul'un sakin bir mahallesinde, karla kaplı sokaklar, çocuk cıvıltıları ve otobüs duraklarına doğru yürüyen kalabalık vardı.

In a quiet neighborhood of İstanbul, the snow-covered streets were filled with the chatter of children and the crowd walking towards the bus stops.

Sabahın erken saatlerinde, Boğaz'dan gelen feribotun sesi duyuluyordu.

In the early morning, the sound of the ferry coming from the Boğaz could be heard.

Bu soğuk kış sabahı, okulların kış tatilinden sonraki ilk günüydü.

This cold winter morning was the first day after the schools' winter break.

Emir, yeni bir başlangıca hazırdı.

Emir was ready for a new beginning.

Okulun ılık atmosferi ve arkadaşlarıyla yapacağı sohbetler onu heyecanlandırıyordu.

The warm atmosphere of the school and the conversations he would have with friends excited him.

Ancak Emir'in gizli bir tutkusu vardı: Sanat.

However, Emir had a secret passion: art.

Bu ilgisini kimseyle paylaşmak istemez, çizimlerini saklı tutardı.

He did not want to share this interest with anyone and kept his drawings hidden.

Yeni arkadaşlar edinmek ve sevdiği sanatı paylaşmak istiyordu ama ya alay ederlerse?

He wanted to make new friends and share the art he loved, but what if they mocked him?

İlk derse girerken üzerindeki ceketin içinde çizim defterini sıkı sıkı tuttu.

As he entered the first class, he clutched his sketchbook tightly inside his jacket.

Bu defter, kendisi için bir hazineden farksızdı.

This notebook was nothing short of a treasure for him.

Kendi dünyasını yansıtan sayfaları, belki de bugün yeni bir kapı açacaktı.

The pages reflecting his own world might open a new door today.

Öğlen, yemekhanedeki masalar öğrencilerle doluydu.

At noon, the tables in the cafeteria were filled with students.

Herkes tatil anılarını paylaşıyordu.

Everyone was sharing their holiday memories.

Emir, yan masadaki Leyla ve Oğuz’u fark etti.

Emir noticed Leyla and Oğuz at the neighboring table.

Onlar da sanatla ilgileniyorlarmış gibi kulağına çalınıyordu konuşmaları.

Their conversation suggested that they might be interested in art as well.

Cesaretini toplayarak defterini çıkardı ve karıştırmaya başladı.

Gathering his courage, he took out his notebook and began to flip through it.

O sırada Leyla’nın gözü döndü, Emir’in elindeki deftere.

Meanwhile, Leyla caught sight of Emir's notebook.

"Emir, bunları sen mi çizdin?

"Emir, did you draw these?

Çok güzel görünüyor!"

They look amazing!"

dedi Leyla, gözleri parlayarak.

said Leyla, her eyes shining.

Oğuz da hemen yanına geldi.

Oğuz immediately joined her.

"Gerçekten harika işler çıkarmışsın!"

"You've really created some great work!"

diye ekledi.

he added.

Başta utansa da, Emir çizimlerini göstermek için defteri açtı.

Though he was initially shy, Emir opened the notebook to show his drawings.

Kısa bir süre sonra herkes etrafında toplanmış, çizimlerine bakıyordu.

Shortly after, everyone gathered around, looking at his drawings.

Birkaç kişi alay etmeye kalkıştı ama Leyla ve Oğuz onları susturdu.

A few people tried to tease, but Leyla and Oğuz silenced them.

"Sanat kulübümüz var, katılmak ister misin?"

"We have an art club, would you like to join?"

diye sordu Oğuz.

Oğuz asked.

O an, Emir içinde bir cesaret buldu.

At that moment, Emir found courage within himself.

Artık kendini gizlemek istemiyordu.

He no longer wanted to hide.

"Evet, katılmak isterim!"

"Yes, I would like to join!"

dedi gülümseyerek.

he said with a smile.

Artık okula gitmek daha keyifliydi.

Going to school was now more enjoyable.

Sanat ile ilgili heyecanını paylaşabileceği yeni arkadaşlara sahip olmuştu.

He had new friends with whom he could share his excitement for art.

Kendine olan güveni artıyor, her gün biraz daha kabul gördüğünü hissediyordu.

His confidence was growing, and he felt more accepted with each passing day.

Mahallenin soğuk kış günleri Emir için artık çok daha sıcak geçiyordu.

The cold winter days of the neighborhood were now much warmer for Emir.

Çünkü sonunda, gerçekten o olduğu için kabul edilmişti.

Because finally, he was accepted for who he truly was.