Ocak ayının ortasında, kar taneleri İstanbul'un sessiz bir mahallesine hafifçe düşüyordu.

In the middle of January, snowflakes were gently falling on a quiet neighborhood in İstanbul.

Kerem, elinde bavuluyla apartmanın merdivenlerinden yavaşça yukarı çıkıyordu.

Kerem was slowly climbing the stairs of the apartment with his suitcase in hand.

Her adımda, kalbindeki özlem ve heyecan birbirine karışıyordu.

With each step, the longing and excitement in his heart intertwined.

Yıllar önce, üniversite eğitimi için yurt dışına gitmişti ve uzun süre ailesini ihmal etmişti.

Years ago, he had gone abroad for his university education and had neglected his family for a long time.

Şimdi ise, ailesiyle tekrar bağ kurmak için geri dönmüştü.

Now, he was back to reconnect with his family.

Kerem, annesi Leyla ve babası Ahmet ile bir araya gelmek için alçakgönüllü bir apartman dairesine geldi.

Kerem arrived at a humble apartment to reunite with his mother Leyla and father Ahmet.

Daire, sıcak ve samimi bir havaya sahipti.

The apartment had a warm and intimate atmosphere.

Salonun köşelerinde eski fotoğraflar, yılların birikimini sergiliyordu.

Old photographs in the corners of the living room showcased the accumulation of years.

Duvarlardaki resimler Kerem'e çocukluk anılarını hatırlatıyor, geçmişin izlerini gözleri önüne seriyordu.

The pictures on the walls reminded Kerem of childhood memories, laying the traces of the past before his eyes.

Yaşadığı yabancılaşma duygusu içini kemirirken, içeri girdi.

As he entered, the feeling of estrangement gnawed at him.

Leyla, oğlunu kapıda karşıladı.

Leyla greeted her son at the door.

Yüzündeki ifade, özlem ve tereddüt arasında gidip geliyordu.

The expression on her face wavered between longing and hesitation.

Ahmet ise sehpanın yanında duran büyük bir kanepeye oturmuş, sessizce gazetesini okumaktaydı.

Ahmet was sitting quietly on a large sofa next to the coffee table, reading his newspaper.

Kerem, annesine doğru bir adım attı.

Kerem took a step toward his mother.

Derin bir nefes alarak konuşmaya başladı.

Taking a deep breath, he began to speak.

"Anne," dedi, sesi biraz titrek.

"Mom," he said, his voice a bit shaky.

"Buradayım.

"I'm here.

Özür dilerim.

I'm sorry.

Geçen yıllar... Mesafeler...

The years that passed...

Belki yeterince aramış gibi gözükmedim."

The distances... Perhaps I didn't seem to call enough."

Leyla bir an için duraksadı.

Leyla paused for a moment.

Sözler, Kerem'in beklediği gibi soğuk duvarlarda yankı yapmadı.

The words did not echo off cold walls as Kerem had expected.

Onun yerine, gözlerinin ucunda ince bir yaş belirdi.

Instead, a fine tear appeared at the corner of her eye.

"Oğlum," dedi Leyla, sesinde derin bir duygusallık.

"My son," said Leyla, with deep emotion in her voice.

"Senin burada olman yeter.

"Your being here is enough.

Her şeyden önemlisi buysa," diyerek Kerem'e sarıldı.

Above all, that's what matters," she said, embracing Kerem.

Bu şefkatli an, Kerem'in içinde bir rahatlama hissini büyüttü.

This affectionate moment grew a sense of relief within Kerem.

Yanındaki Ahmet, sessizliği bozarak yanlarına geldi.

Beside him, Ahmet broke the silence and came over to them.

Ardından o da Kerem'e sarıldı.

Then he too hugged Kerem.

Üçü de birbirine sıkıca sarılıp o anın tadını çıkardılar.

All three embraced each other tightly, savoring the moment.

Kerem, onlarla birlikte olurken içindeki ağırlığın hafiflediğini hissetti.

Kerem felt the weight inside him lighten as he was with them.

O akşam, aile bir araya toplanarak masanın etrafında yemek yedi.

That evening, the family gathered together around the table for dinner.

Gece boyunca gülüşler ve anılar havada dolaştı.

Throughout the night, laughter and memories filled the air.

Kerem, kaybettiği zaman dilimini bir nebze de olsa telafi ettiğini hissediyordu.

Kerem felt that he was somewhat compensating for the lost time.

Sonunda, Leyla ve Ahmet için hazırladığı teşekkürlerini içten bir "iyi ki varsınız"la tamamladı.

In the end, he concluded his thanks prepared for Leyla and Ahmet with a heartfelt "I am grateful you exist."

Böylelikle, Kerem ailesiyle olan bağlarını yeniden onarıp, eski sıcaklığı yeniden yakalamıştı.

Thus, Kerem repaired his bonds with his family and regained the old warmth.

Açılan diyalog, içtenlik ve sevgi, Kerem'e ailenin önemini bir kez daha gösterdi.

The dialogue opened up, along with sincerity and love, once again showed Kerem the importance of family.

Hem annesi Leyla hem de babası Ahmet ile ilişkileri eski gücüne kavuşmuştu.

His relationships with both his mother Leyla and his father Ahmet returned to their former strength.

Aile arasındaki bu yeni sıcaklık, Kerem'e aitlik hissini şimdi her zamankinden daha fazla hissettiriyordu.

This new warmth within the family now made Kerem feel a sense of belonging more than ever.

Yağmur damlaları karla karışarak pencereye vurdukça, dışında hâlâ soğuk bir kış vardı ama Kerem, içindeki baharı bulmuştu.

While raindrops mixed with snow tapped on the window, there was still a cold winter outside, but Kerem had found the spring within him.