ในวันมาฆบูชา อาณงค์เดินทางจากกรุงเทพฯ กลับบ้านเกิดด้วยใจที่กังวล

On Makha Bucha Day, Arnong traveled from Bangkok back to her hometown with a worried heart.

เธออยากเจอหน้า คัญญา น้องสาว และ นรงค์ พ่อของเธอ

She wanted to see Khanya, her younger sister, and Narong, her father.

อาณงค์เดินเข้ามาในวัด ที่เต็มไปด้วยโคมสวยงามและดอกไม้หลากสี

Arnong walked into the temple filled with beautiful lanterns and colorful flowers.

กลิ่นกำยานหอมหวน แสงเทียนส่องแสงอ่อนในบรรยากาศอันสงบ

The scent of incense wafted through the air, and candlelight cast a soft glow in the tranquil atmosphere.

คัญญากำลังจัดดอกไม้ใส่บาตร นรงค์นั่งพูดคุยกับเพื่อนๆ ในหมู่บ้าน

Khanya was arranging flowers into a bowl, while Narong sat chatting with friends in the village.

อาณงค์รู้สึกผิดที่ไม่ได้กลับบ้านบ่อยๆ

Arnong felt guilty for not returning home often.

เธอเดินเข้าไปทักทายและหอมแก้มน้องสาว

She went over to greet and kiss her sister on the cheek.

"พี่อาณงค์ ดีใจที่พี่กลับมา" คัญญาพูดด้วยรอยยิ้ม แต่ลึกๆ อาณงค์รู้สึกถึงความเหินห่าง

"Sis Arnong, I'm happy you came back," Khanya said with a smile, but deep down, Arnong sensed a feeling of distance.

เมื่อเริ่มพิธี อาณงค์ตัดสินใจที่จะทำบุญอย่างเต็มที่

As the ceremony began, Arnong decided to make merit wholeheartedly.

เธอใส่บาตรด้วยมือที่สั่นเครือและตั้งสัจจะอย่างแน่วแน่ระหว่างที่ปฏิบัติเจริญพระพุทธมนต์

She offered alms with trembling hands and made a firm resolution while chanting.

ตอนนี้เองที่เธอเลือกจะพูดกับครอบครัว

It was then that she chose to speak with her family.

"พ่อจ๊ะ คัญญาจ๋า อาณงค์ขอโทษที่ไม่ได้กลับมาดูแลพ่อกับน้องมากเท่าที่ควร" อาณงค์พูดน้ำตาคลอ

"Father, Khanya, I'm sorry I haven't been able to take care of you both as much as I should," Arnong said, tears welling up in her eyes.

"อาณงค์รักครอบครัวนะ พวกเราจะอยู่ด้วยกันเสมอ"

"I love our family; we will always be together."

นรงค์มาโอบไหล่ "ไม่ต้องห่วงนะลูก

Narong placed an arm around her shoulders, "Don't worry, my dear.

พ่อภูมิใจในตัวอาณงค์ที่ทำงานหนัก

I'm proud of you for working hard.

เรายังคงเป็นครอบครัวที่รักกันเสมอ"

We will always be a loving family."

คัญญายิ้มรับ "พี่ไม่ต้องห่วงนะ

Khanya smiled in agreement, "Don't worry, sis.

หนูจะไปหาพี่ที่กรุงเทพฯ บ่อยขึ้น"

I'll visit you in Bangkok more often."

บ้านที่เคยมีช่องว่างกลับมารวมกันใหม่

The gaps that once existed in the family seemed to close again.

อาณงค์รู้สึกถึงความอบอุ่นใจ

Arnong felt warmth in her heart.

ทุกคนเข้าใจและอภัยให้กัน และเธอก็ได้รู้ว่าไม่ว่าจะห่างไกลเพียงใด ความรักในครอบครัวก็ยังคงแน่นแฟ้นเสมอ

Everyone understood and forgave each other, and she realized that no matter the distance, the love within the family remained strong.

กับเสียงระฆังที่ดังขึ้น อาณงค์รู้สึกสบายใจ

With the sound of the bell ringing, Arnong felt at peace.

ดอกไม้ไฟระยิบระยับบนท้องฟ้าในคืนมาฆบูชาเติมเต็มืพลังใจที่ดีเกินกว่าเดิมให้เธอและครอบครัวอีกครั้ง

Fireworks glittering in the sky on Makha Bucha Day once again filled her and her family with a renewed sense of spirit.