นิรันดร์เป็นนักศึกษาที่ตั้งใจเรียนมาก

Niran was a very dedicated student.

เขาไม่เคยพลาดเข้าชั้นเรียน แต่ภายในใจของเขา นิรันดร์อยากมีเพื่อน

He never missed a class, but deep inside, he wished to have friends.

เขากลัวจะโดนปฏิเสธ

He was afraid of being rejected.

วันหนึ่งในฤดูหนาว ห้องพักหอพักของเขาถูกตกแต่งด้วยโคมสีแดงและของประดับสำหรับเทศกาลตรุษจีน

One winter day, his dorm room was decorated with red lanterns and ornaments for the Chinese New Year festival.

มันคึกคักไปด้วยเสียงหัวเราะและเพลงที่ดังออกมาจากห้องโถงของหอพัก

The place was lively with laughter and music coming from the dormitory hall.

นิรันดร์นั่งอยู่ในห้องของตัวเอง มองผ่านประตูเปิดเล็กๆ ไปที่ชีวิตที่เกิดขึ้นภายนอก

Niran sat in his own room, looking through the slightly open door at the life unfolding outside.

เขารู้สึกฝืนใจเมื่อรู้สึกป่วยจากการกินอาหารเหลือ

He felt uncomfortable as he was feeling sick from eating leftovers.

เขาต้องการเข้าร่วมเทศกาลกับอรุณและกันยาเพื่อนของเขา แต่ร่างกายอ่อนแอเกินกว่าจะเข้าร่วม

He wanted to join the festival with Arun and Kanya, his friends, but his body was too weak to participate.

"ฉันจะต้องพัก," นิรันดร์คิด

"I need to rest," Niran thought.

เขากังวลว่าจะทำให้เพื่อนๆ ผิดหวัง แต่เขาตัดสินใจพักผ่อนในห้องของเขาเอง

He worried about disappointing his friends but decided to rest in his own room.

ขณะที่นิรันดร์นอนอยู่บนเตียง เสียงเพลงจากเทศกาลยังดังต่อไป

While Niran lay on his bed, the festival music continued to play.

จู่ๆ กันยาก็มาเคาะประตู

Suddenly, Kanya came knocking on the door.

"นิรันดร์, นายโอเคไหม?" เธอถามอย่างห่วงใย

"Niran, are you okay?" she asked with concern.

กันยาถือยาสมุนไพรจีนมาให้เขา

Kanya brought him Chinese herbal medicine.

น้ำขิงและชาเขียวมันโชยกลิ่นหอมอบอุ่นขึ้นมา

The aroma of ginger and green tea filled the air warmly.

"ขอบคุณมาก," นิรันดร์กล่าวด้วยความซาบซึ้งใจ

"Thank you very much," Niran said gratefully.

เขารับสมุนไพรและเริ่มรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย

He took the herbal remedy and started to feel a bit better.

หลังจากที่ได้รับการดูแลจากกันยา นิรันดร์ตัดสินใจก้าวขาออกไปยังห้องโถง ที่ซึ่งเพื่อนๆ นั่งร่วมวงกินขนมและบรรเลงดนตรี

After Kanya took care of him, Niran decided to step out to the hall where his friends were sitting, sharing snacks and playing music.

นิรันดร์รู้สึกอบอุ่นในใจ

Niran felt a warmth in his heart.

เพื่อนๆ ต้อนรับเขาด้วยรอยยิ้มและให้ที่นั่งข้างๆ

His friends welcomed him with smiles and offered him a seat beside them.

นิรันดร์ได้เรียนรู้ว่าเขาสามารถพึ่งพาเพื่อนได้ และเขาไม่จำเป็นต้องเผชิญหน้ากับปัญหาทั้งหมดเพียงลำพัง

Niran learned that he could rely on his friends and didn't need to face all problems alone.

การดูแลและการแบ่งปันทำให้เขารู้สึกผูกพันมากขึ้น

The care and sharing made him feel more connected.

นิรันดร์มองไปรอบๆ เห็นความสุขและความอบอุ่นที่แผ่ขยายอยู่ในห้องโถง และรู้สึกมั่นใจว่าเขาได้พบที่ที่มีคุณค่าต่อจิตใจ ทำให้เขาพร้อมที่จะเปิดใจและเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มเพื่อนอย่างแท้จริง

Niran looked around, seeing the joy and warmth spreading throughout the hall, and felt confident that he had found a place valuable to his heart, making him ready to open up and truly be part of the group of friends.