Krakowski dworzec tętnił życiem.

The Krakowski station was bustling with life.

Ludzie spieszyli się z naręczami chryzantem i zniczy, gotowi uczcić Dzień Wszystkich Świętych.

People hurried with arms full of chryzantem and candles, ready to honor All Saints' Day.

Powietrze było rześkie, wypełnione zapachem opadłych liści, które szurały pod nogami przechodniów.

The air was crisp, filled with the scent of fallen leaves that rustled under the feet of passersby.

W tym chaosie Agnieszka czekała na peronie numer trzy, nerwowo spoglądając na zegarek.

Amidst this chaos, Agnieszka waited on platform number three, nervously glancing at her watch.

Zaledwie tydzień temu była jeszcze w Londynie, zajęta pracą, która pochłaniała niemal cały jej czas.

Just a week ago, she was still in Londynie, consumed by work that took up almost all of her time.

Myśli o Mareku były jednak coraz bardziej natrętne, nie pozwalały jej w pełni cieszyć się sukcesami zawodowymi.

Thoughts of Mareku had, however, become increasingly persistent, preventing her from fully enjoying her professional successes.

Przez ostatnie miesiące ich związek ograniczał się do wiadomości telefonicznych i krótkich rozmów wideo, ale to nie wystarczało.

For the past few months, their relationship had been limited to text messages and brief video calls, but that wasn’t enough.

Agnieszka czuła, że musi coś zmienić.

Agnieszka felt that she had to change something.

Pociąg przyjechał z opóźnieniem, skrzypiąc i sycząc z wysiłku.

The train arrived late, creaking and hissing with effort.

Wysiadła, chowając twarz w szalik przed chłodem.

She disembarked, hiding her face in a scarf against the cold.

Marek czekał przy końcu peronu.

Marek waited at the end of the platform.

Wokół niego leżało mnóstwo opadłych liści, a światło zniczy migotało w przyćmionym, jesiennym słońcu.

Around him lay a bunch of fallen leaves, and the light of the candles flickered in the dim autumn sun.

W jego oczach była nadzieja, ale i niepewność.

In his eyes, there was hope, but also uncertainty.

Agnieszka czuła, jak serce bije jej szybciej.

Agnieszka felt her heart beat faster.

— Cześć, Marek — zaczęła, próbując ukryć drżenie w głosie.

"Hi, Marek," she began, trying to hide the tremor in her voice.

— Cześć, Agnieszka. Tęskniłem za tobą — Marek odpowiedział, uśmiechając się nieśmiało, choć jego oczy zdradzały więcej emocji.

"Hi, Agnieszka. I missed you," Marek replied, smiling shyly, although his eyes revealed more emotion.

Ruszyli na krótki spacerek wzdłuż torów, rozmawiając o codzienności, a później o tym, co najważniejsze.

They set off on a short walk along the tracks, talking about daily life, and later about what was most important.

O ich związku, o przyszłości, która wydawała się jednocześnie bliska i odległa.

About their relationship, about the future, which seemed both near and distant.

— Nie byłam pewna, czy chcesz, żeby to trwało — wyznała Agnieszka w końcu, przystając.

"I wasn't sure if you wanted this to last," Agnieszka finally admitted, stopping.

Jej słowa unosiły się w powietrzu jak para z ust.

Her words floated in the air like steam from her mouth.

— Chcę, ale boję się, że praca cię pochłonie.

"I do, but I’m afraid work will consume you.

Że nie będziemy mieli dla siebie miejsca — Marek odparł, kładąc rękę na jej ramieniu.

That there won’t be a place for us," Marek replied, placing his hand on her shoulder.

Agnieszka wiedziała, że Marek ma rację.

Agnieszka knew Marek was right.

Wiedziała też, że to nie czas na jednostronne decyzje.

She also knew it wasn't the time for one-sided decisions.

To, co było dla niej ważne, mogło się wpisywać w przyszłość razem z Markiem.

What was important to her could fit into a future with Marek.

Przeszli obok starodawnych latarni, w których drżały malutkie płomyki zniczy.

They passed by old-fashioned street lamps, where tiny candle flames flickered.

Wsie przed nimi długie, aleją liści i wspomnień.

The path before them stretched long, an alley of leaves and memories.

— Może spróbujemy raz jeszcze, z większą uwagą na to, co mamy teraz? — zapytała Agnieszka.

"Maybe we should try once more, paying more attention to what we have now?" Agnieszka asked.

Poczucie natychmiastowej ulgi zalało jej serce.

An immediate sense of relief flooded her heart.

Odpowiedź Marka nie potrzebowała słów.

Marek’s response didn’t need words.

Przytulił ją mocno.

He hugged her tightly.

W tamtej chwili zrozumiała, że przyszłości nie można planować na pewniaka, ale teraźniejszość zasługuje na wszystko, co najlepsze.

At that moment, she understood that the future couldn't be planned with certainty, but the present deserved everything best.

Podnieśli się, gotowi dać szansę swoim niedoskonałościom i rekompensować to, co dzieliło ich kilometry.

They stood up, ready to give their imperfections a chance and to make up for what the miles had separated.

Spacerując wśród świateł zniczy, zdecydowali się na nowe otwarcie.

Walking among the candle lights, they decided on a new beginning.

Jesień może być początkiem, nawet w otoczeniu opadających liści i zmierzających do końca dni.

Autumn can be a beginning, even amidst falling leaves and days heading to an end.