De bladeren ritselden onder hun voeten terwijl de schoolbus de laatste bocht nam.

The leaves rustled under their feet as the school bus took the last turn.

Sander keek door het raam en zag het oude ziekenhuis naderen.

Sander looked out the window and saw the old hospital approaching.

"Daar is het," fluisterde hij opgewonden.

"There it is," he whispered excitedly.

"Dit is de plek."

"This is the place."

Floor rolde met haar ogen.

Floor rolled her eyes.

"Er zijn geen spoken, Sander," zei ze droog.

"There are no ghosts, Sander," she said dryly.

"We gaan gewoon voor een educatieve rondleiding."

"We're just going for an educational tour."

Jeroen, de nieuwe jongen, zat stil tussen hen in.

Jeroen, the new boy, sat quietly between them.

Hij friemelde aan de rits van zijn jas en keek naar zijn schoenen.

He fiddled with the zipper of his jacket and looked at his shoes.

"Ik hoop dat dit snel voorbij is," mompelde hij zacht.

"I hope this is over soon," he mumbled softly.

De bus stopte en de kinderen stapten uit.

The bus stopped, and the children got out.

Het ziekenhuis stond trots en enigszins dreigend voor hen.

The hospital stood proudly and somewhat menacingly before them.

De gids, een vriendelijke oudere man met grijs haar, verwelkomde de klas en begon de rondleiding in de lange, echoënde gangen.

The guide, a friendly older man with gray hair, welcomed the class and began the tour in the long, echoing corridors.

Sander knikte naar Floor en Jeroen toen ze langs de deur naar de kelder kwamen.

Sander nodded to Floor and Jeroen as they passed the door to the basement.

"Daar moeten we heen," fluisterde hij.

"That's where we need to go," he whispered.

De nieuwsgierigheid straalde uit zijn ogen.

Curiosity shined in his eyes.

Floor zuchtte, maar haar nieuwsgierigheid won het van haar scepsis.

Floor sighed, but her curiosity won out over her skepticism.

"Oké, maar alleen snel," stemde ze in.

"Okay, but only quickly," she agreed.

Jeroen slikte, zijn ogen groot.

Jeroen swallowed, his eyes wide.

"Ik weet het niet, jongens," murmelde hij.

"I don't know, guys," he murmured.

Maar hij volgde hen toch, gedreven door een vreemde mengeling van angst en nieuwsgierigheid.

But he followed them anyway, driven by a strange mix of fear and curiosity.

Zodra de gids verderop liep, slopen de drie vrienden de trap naar de kelder af.

As soon as the guide walked further down, the three friends sneaked down the stairs to the basement.

Het was er donker en koel, en hun adem vormde wolkjes in de lucht.

It was dark and cool there, and their breath formed puffs in the air.

Sander leidde hen door de stoffige gangen vol met oude apparaten en kasten.

Sander led them through the dusty corridors full of old equipment and cabinets.

Plotseling klonk er een krakend geluid.

Suddenly, a creaking sound echoed.

Jeroen verstijfde en Floor greep Sander's arm stevig vast.

Jeroen froze, and Floor grabbed Sander's arm tightly.

"Wat was dat?"

"What was that?"

fluisterde ze.

she whispered.

Sander zette een stap naar voren.

Sander took a step forward.

"Kom op, we gaan het uitzoeken."

"Come on, let's find out."

Ze volgden het geluid naar een hoek vol met bedekkende lakens en verroeste machines.

They followed the sound to a corner filled with covering sheets and rusty machines.

Een schaduw flikkerde langs de muur, en Jeroen hapte naar adem.

A shadow flickered along the wall, and Jeroen gasped.

Daar stond het: een oud, draaiend apparaat dat zachtjes piepte terwijl het aan en uit ging.

There it was: an old, turning device that softly squeaked as it turned on and off.

Sander barstte in lachen uit.

Sander burst into laughter.

"Dit is het!"

"This is it!"

zei hij vrolijk.

he said cheerfully.

"Dit maakt al dat lawaai."

"This is making all that noise."

Floor lachte nerveus en Jeroen sloot zijn ogen, opgelucht heen en weer wiegend.

Floor laughed nervously, and Jeroen closed his eyes, swaying back and forth in relief.

"Dus geen spoken?"

"So no ghosts?"

vroeg hij, meer om zichzelf gerust te stellen.

he asked, more to reassure himself.

"Nope, gewoon een oud apparaat," zei Floor met een glimlach.

"Nope, just an old machine," Floor said with a smile.

"Nergens reden om bang voor te zijn, zie je wel?"

"No reason to be scared, see?"

Ze klommen weer naar boven, en Sander keek naar zijn vrienden.

They climbed back up, and Sander looked at his friends.

Hij voelde zich opgelucht.

He felt relieved.

Floor's nuchterheid had hen geholpen, en Jeroen had een moedige stap gezet.

Floor's pragmatism had helped them, and Jeroen had taken a brave step.

In de frisse herfstlucht buiten het ziekenhuis lachten ze samen terwijl ze terugliepen naar de bus.

In the fresh autumn air outside the hospital, they laughed together as they walked back to the bus.

Sander leerde die dag dat zijn vrienden even belangrijke ontdekkingen waren als de mysteries die hij zo graag wilde oplossen.

Sander learned that day that his friends were just as important discoveries as the mysteries he so loved to solve.