Het zonlicht kleurde zachtjes de terminal van Schiphol.

The sunlight gently colored the terminal of Schiphol.

Reizigers liepen haastig rond, rolkoffers ratelden over de vloeren.

Travelers hurried around, rolling suitcases rattled over the floors.

Tussen al die drukte, stond Sander met een gespannen blik.

Amidst all that hustle, Sander stood with a tense expression.

Femke, zijn collega, merkte zijn onrust op.

Femke, his colleague, noticed his unease.

Ze gaf hem een zachte klop op de rug.

She gave him a gentle pat on the back.

"Het komt wel goed, Sander," zei ze geruststellend.

"It'll be alright, Sander," she said reassuringly.

Sander zuchtte diep.

Sander sighed deeply.

Hij wist dat hij naar de conferentie moest.

He knew he had to attend the conference.

Het was belangrijk voor zijn werk.

It was important for his work.

Maar de angst voor vliegen hield hem in zijn greep.

But the fear of flying gripped him.

"Wat als het niet goed gaat?"

"What if it doesn't go well?"

mompelde hij.

he mumbled.

Femke glimlachte.

Femke smiled.

"Joris?

"Joris?

Zou jij iets tegen Sander willen zeggen?"

Would you like to say something to Sander?"

vroeg ze, terwijl ze haar telefoon pakte.

she asked, while grabbing her phone.

In een paar seconden verscheen Joris' gezicht op het scherm.

In a few seconds, Joris' face appeared on the screen.

"Hey Sander!"

"Hey Sander!"

zei Joris opgewekt.

said Joris cheerfully.

"Je kan dit, echt waar.

"You can do this, really.

Denk aan wat je hebt bereikt."

Think about what you've already achieved."

Sander wilde zijn vrienden geloven.

Sander wanted to believe his friends.

Toch maakte de vertraging van de vlucht het er niet makkelijker op.

Yet the flight delay didn't make it any easier.

De aankondiging dreunde in zijn hoofd als een trommel: "Overschrijding door slecht weer."

The announcement echoed in his head like a drum: "Delay due to bad weather."

Zijn hart klopte harder.

His heart beat faster.

Femke keek hem aan.

Femke looked at him.

"Weet je nog," zei ze, "hoe je die presentatie toch maar gedaan hebt?

"Remember," she said, "how you managed to give that presentation?

Dit kun je ook."

You can do this too."

Met elke minuut werd de tijd korter.

With every passing minute, the time grew shorter.

Femke bleef naast hem staan, met haar rustige aanwezigheid.

Femke stood by his side, with her calming presence.

Joris praatte nog steeds via de telefoon.

Joris was still talking on the phone.

"Zal ik grapjes blijven vertellen totdat je instapt?"

"Shall I keep telling jokes until you board?"

stelde hij voor, waardoor er een kleine glimlach om Sanders lippen verscheen.

he suggested, causing a small smile to appear on Sander's lips.

Toen het eindelijk tijd was om te boarden, voelde Sander de paniek nog steeds sluimeren.

When it was finally time to board, Sander still felt the panic lingering.

Maar hij had een besluit genomen.

But he had made a decision.

Hij zou zijn angst niet laten winnen.

He would not let his fear win.

Met een laatste diepe ademhaling stapte hij naar de gate.

With one last deep breath, he stepped toward the gate.

Het geluid van de scanner klonk en de poort ging open.

The sound of the scanner beeped and the gate opened.

Sander ademde in.

Sander inhaled.

Hij keek naar Femke die knikte en naar Joris op het scherm die hem een opgestoken duim gaf.

He looked at Femke, who nodded, and at Joris on the screen, who gave him a thumbs-up.

Stap voor stap zette hij zich in beweging en stapte aan boord van het vliegtuig.

Step by step, he moved forward and boarded the plane.

In zijn stoel zittend, keek hij uit het raam.

Sitting in his seat, he looked out the window.

De wereld daarbuiten leek rustig.

The world outside seemed calm.

Hij voelde Femke naast zich en hoorde de stem van Joris die door zijn hoofd galmde.

He felt Femke beside him and heard Joris' voice echoing in his mind.

Langzaam kalmeerde zijn hartslag.

Slowly his heart rate began to calm.

Voor het eerst voelde hij zich klaar.

For the first time, he felt ready.

Klaar om dit nieuwe avontuur tegemoet te treden.

Ready to face this new adventure.

De vlucht zou geen makkelijke waren, dat wist Sander.

The flight would not be easy, Sander knew that.

Maar hij had een stap gezet.

But he had taken a step.

Een grote stap.

A big step.

En dat gaf hem vertrouwen voor wat er ook zou komen.

And that gave him confidence for whatever was to come.