Het was een ijskoude winterochtend in Nederland.

It was an icy cold winter morning in Nederland.

De lucht was helder, maar er hing een scherpe kou in de omgeving.

The sky was clear, but there was a sharp chill in the air.

Marit stapte uit de trein en voelde de tinteling van de winterlucht op haar wangen.

Marit stepped out of the train and felt the tingle of the winter air on her cheeks.

Keukenhof, in de winter, was een bijzondere plek.

Keukenhof, in the winter, was a special place.

Alles was stil en sereen, met kale bomen en bevroren vijvers.

Everything was quiet and serene, with bare trees and frozen ponds.

Geen bloemenzee zoals in de lente, maar toch vol schoonheid.

Not a sea of flowers like in the spring, but still full of beauty.

Marit en Pieter hadden afgesproken bij de ingang van de tuinen.

Marit and Pieter had arranged to meet at the entrance of the gardens.

Marit ademde diep in en hoopte dat deze ontmoeting hen dichter bij elkaar zou brengen.

Marit took a deep breath and hoped that this meeting would bring them closer together.

Jarenlang had ze in het buitenland gewoond, haar carrière gebouwd, terwijl Pieter thuisbleef en voor de familiezaak zorgde.

For years, she had lived abroad, building her career, while Pieter stayed home to take care of the family business.

Hun paden waren uit elkaar gegroeid, net als hun band.

Their paths had grown apart, just like their connection.

Pieter stond al bij de poort, zijn handen diep in zijn zakken gestoken.

Pieter was already at the gate, his hands deep in his pockets.

Zijn gezicht was een mengeling van verwachting en bezorgdheid.

His face was a mix of anticipation and concern.

"Marit," begroette hij haar met een knikje.

"Marit," he greeted her with a nod.

Zijn glimlach was vermoeid maar oprecht.

His smile was tired but sincere.

Samen wandelden ze over de lege paden van de Keukenhof.

Together they walked along the empty paths of the Keukenhof.

De stilte tussen hen was tastbaar.

The silence between them was palpable.

Marit keek naar de kale perken, zoekend naar woorden.

Marit looked at the bare flowerbeds, searching for words.

"Het is hier heel anders in de winter," begon ze.

"It's very different here in the winter," she began.

"Ja, rustiger.

"Yes, quieter.

Je kunt nadenken," antwoordde Pieter.

You can think," Pieter replied.

Zijn stem klonk afstandelijk, voorzichtig.

His voice sounded distant, cautious.

"Ik wou dat ik eerder was gekomen," zei Marit zachtjes.

"I wish I had come earlier," Marit said softly.

Pieter zweeg even en bijna onmerkbaar veranderde zijn houding.

Pieter was silent for a moment, and his posture almost imperceptibly changed.

"Je had je eigen weg te gaan."

"You had your own path to follow."

Er was een onderstroom van verdriet in zijn woorden.

There was an undercurrent of sadness in his words.

Marit zuchtte en verzamelde haar moed.

Marit sighed and gathered her courage.

"Ik heb je gemist, Pieter.

"I missed you, Pieter.

Ik heb ons gemist."

I missed us."

Dat was het moment waarop hun opgebouwde spanningen explodeerden.

That was the moment when their built-up tensions exploded.

Pieter stopte en draaide zich naar haar om.

Pieter stopped and turned towards her.

"Weet je wel hoe vaak ik alleen was?

"Do you know how often I was alone?

Hoe vaak ik wilde dat je gewoon hier was?"

How often I wished you were just here?"

Marit keek naar beneden, voelde een steek van schuld.

Marit looked down, feeling a pang of guilt.

"Ik weet het.

"I know.

Maar ik dacht dat je boos op me was omdat ik ging."

But I thought you were angry with me for leaving."

Pieter schudde zijn hoofd.

Pieter shook his head.

"Ik was nooit boos.

"I was never angry.

Gewoon... teleurgesteld, denk ik."

Just... disappointed, I think."

Een emotionele stilte volgde, gevuld met jaren van verloren momenten.

An emotional silence followed, filled with years of lost moments.

Uiteindelijk legde Marit haar hand op Pieter's arm.

Finally, Marit placed her hand on Pieter's arm.

"Het spijt me.

"I'm sorry.

Echt waar."

Truly."

Pieter keek naar haar, zijn ogen zachter nu.

Pieter looked at her, his eyes softer now.

"Het spijt mij ook.

"I'm sorry too.

Misschien moeten we gewoon proberen vaker te praten."

Maybe we should just try to talk more often."

Met een kleine glimlach knikte ze.

With a small smile, she nodded.

"Ja, laten we dat doen."

"Yes, let's do that."

Ze omarmden elkaar stevig, een vereende belofte voor de toekomst.

They embraced tightly, a united promise for the future.

De kou leek minder intens te zijn terwijl ze langzaam verder liepen, hand in hand.

The cold seemed less intense as they slowly walked on, hand in hand.

Samen vonden ze de kalmte in de winterse schoonheid van de Keukenhof, wetende dat hun band sterker zou worden.

Together they found calm in the wintry beauty of the Keukenhof, knowing that their bond would grow stronger.

In hun hart voelden ze de warmte van een nieuw begin.

In their hearts, they felt the warmth of a new beginning.