De sneeuw viel zachtjes.

The snow was falling gently.

Buiten was het stil, behalve het zachte geritsel van de wind die door de hoge dennen van het Zwarte Woud blies.

Outside, it was quiet, except for the soft rustling of the wind blowing through the tall pines of the Zwarte Woud.

Binnen in de knusse blokhut was het warm.

Inside the cozy log cabin, it was warm.

Het haardvuur knetterde behaaglijk en wierp een warm licht op de muren, versierd met oude foto's en herinneringen.

The fire crackled pleasantly and cast a warm light on the walls, adorned with old photos and memories.

Bram zat in een grote, comfortabele stoel.

Bram sat in a large, comfortable chair.

Hij keek naar de vlammen en dacht na.

He looked at the flames and thought.

Het was jaren geleden sinds hij voor het laatst hier was geweest, met Sanne en Jules.

It had been years since he was last here, with Sanne and Jules.

De herinneringen aan feesten, verhalen en vriendschap maakten hem nostalgisch.

The memories of parties, stories, and friendship made him nostalgic.

Hij had zijn vrienden uitgenodigd voor deze reünie.

He had invited his friends for this reunion.

Het was tijd om te praten.

It was time to talk.

Sanne stond in de keuken en bereidde een schaal met traditionele Duitse gebakjes, terwijl Jules de glazen vulde met warme glühwein.

Sanne stood in the kitchen preparing a tray of traditional German pastries, while Jules filled the glasses with warm glühwein.

De geur vulde de kamer en gaf alles een feestelijke sfeer.

The scent filled the room and gave everything a festive atmosphere.

Het was Carnavalsseizoen, of zoals ze hier zeggen, Fasnacht.

It was Carnival season, or as they say here, Fasnacht.

Overal in de regio waren mensen feest aan het vieren met kostuums en muziek.

Everywhere in the region, people were celebrating with costumes and music.

Bram voelde een knoop in zijn maag.

Bram felt a knot in his stomach.

Hij had hen verlaten, lang geleden, voor een baan in het buitenland.

He had left them long ago for a job abroad.

Hij schaamde zich voor deze beslissing.

He was ashamed of this decision.

Eindelijk kwam hij tot het besluit dat het tijd was om zijn schuldgevoel los te laten en eerlijk te zijn tegen zijn vrienden.

Finally, he came to the decision that it was time to let go of his guilt and be honest with his friends.

Toen iedereen om de tafel zat, vertelde Bram over zijn gevoelens.

When everyone was seated around the table, Bram spoke about his feelings.

Zijn stem was zacht, maar vastberaden.

His voice was soft but resolute.

"Ik moest weggaan voor werk.

"I had to leave for work.

Ik wist niet dat ik jullie zo zou missen," zei hij.

I didn't know I would miss you all so much," he said.

"Ik voel me schuldig.

"I feel guilty.

Het was moeilijk om te vertrekken."

It was hard to leave."

Sanne en Jules luisterden aandachtig.

Sanne and Jules listened attentively.

Ze wisten nooit helemaal waarom Bram vertrok.

They never completely knew why Bram left.

Sanne legde haar hand op die van Bram.

Sanne placed her hand on Bram's.

"Dank je dat je het zegt," zei ze vriendelijk.

"Thank you for saying it," she said kindly.

"We hebben je gemist."

"We missed you."

Jules glimlachte.

Jules smiled.

"We herinneren ons de goede tijden," zei hij.

"We remember the good times," he said.

"En die zijn altijd in ons hart gebleven."

"And they have always stayed in our hearts."

Bram glimlachte terug en dacht aan een bepaald verhaal.

Bram smiled back and thought of a particular story.

"Weet je nog die winter toen alles dik onder de sneeuw lag?"

"Do you remember that winter when everything was thick under the snow?"

vroeg Bram.

Bram asked.

Ze lachten alle drie bij de herinnering aan hoe ze probeerden een steile heuvel met een slee te bedwingen en allemaal in de sneeuw belandden.

They all laughed at the memory of how they tried to conquer a steep hill with a sled and all ended up in the snow.

De kamer vulde zich met gelach en de warme herinnering aan tijden lang geleden.

The room filled with laughter and the warm memory of times long past.

De avond eindigde in een omhelzing tussen vrienden.

The evening ended with a hug among friends.

Ze spraken af om meer contact te houden, niet alleen tijdens de Fasnacht.

They agreed to keep in touch more, not just during Fasnacht.

Bram voelde zich eindelijk thuis.

Bram finally felt at home.

Hij had geleerd dat ware vriendschap de tijd en afstand kan overwinnen.

He had learned that true friendship can overcome time and distance.

Buiten bleef de sneeuw stil vallen, maar binnen was het hart van de blokhut warm, verlicht door de troostende gloed van hernieuwde verbondenheid.

Outside, the snow kept falling quietly, but inside the heart of the log cabin was warm, illuminated by the comforting glow of renewed connection.

Bram had vrede gevonden, omarmd door de vriendschap die hij altijd had gekoesterd.

Bram had found peace, embraced by the friendship he had always cherished.