De lucht was grijs en zwaar boven Zandvoort Beach.

The sky was gray and heavy above Zandvoort Beach.

De wind had een koude, scherpe bijt, maar dat stoorde Thijs niet.

The wind had a cold, sharp bite, but that didn't bother Thijs.

Hij hield van de kust, vooral in de winter, wanneer de drukte van de zomer verdwenen was.

He loved the coast, especially in the winter, when the summer crowds had disappeared.

Vandaag was de zee kalm, met golven die zachtjes op het strand rolden.

Today, the sea was calm, with waves gently rolling onto the shore.

Naast hem liep Femke, zijn avontuurlijke nicht, die van een kort bezoek aan de stad genoot.

Beside him walked Femke, his adventurous cousin, who was enjoying a short visit to the city.

Thijs had zich verheugd op een rustige dag.

Thijs had been looking forward to a quiet day.

Een dag waarin hij in stilte kon nadenken, de golven kon zien en de frisse lucht kon inademen.

A day where he could think silently, watch the waves, and breathe in the fresh air.

Femke was echter een en al energie.

However, Femke was all energy.

“Kom op, Thijs!

“Come on, Thijs!

Laten we schelpen zoeken!” riep ze, rennend naar de branding.

Let’s look for shells!” she called, running towards the surf.

Thijs glimlachte en besloot mee te doen, om de pret niet te bederven.

Thijs smiled and decided to join in, not wanting to spoil the fun.

Terwijl ze langs de kustlijn liepen, voelde Thijs iets veranderen.

As they walked along the coastline, Thijs felt something change.

Zijn ademhaling werd zwaarder.

His breathing became heavier.

Hij stopte even, probeerde diep in te ademen.

He stopped for a moment, trying to take a deep breath.

Maar de koude lucht prikkelde zijn longen, en hij voelde een benauwdheid opkomen.

But the cold air irritated his lungs, and he felt a tightness coming on.

Hij tastte naar zijn inhaler, maar zijn zakken waren leeg.

He reached for his inhaler, but his pockets were empty.

Paniek sloeg toe.

Panic set in.

Femke merkte zijn worsteling op.

Femke noticed his struggle.

“Thijs, gaat het?” vroeg ze bezorgd, terwijl ze terug naar hem snelde.

“Thijs, are you okay?” she asked worriedly, hurrying back to him.

Thijs schudde zijn hoofd, niet in staat te spreken.

Thijs shook his head, unable to speak.

Hij wees naar zijn borst, probeerde adem te halen.

He pointed to his chest, trying to breathe.

Femke aarzelde niet.

Femke didn’t hesitate.

“Blijf kalm,” zei ze, haar avontuurzin maakte plaats voor vastberadenheid.

“Stay calm,” she said, her sense of adventure replaced by determination.

“Ik ga hulp halen.” Ze speurde het strand af en zag een klein gebouwtje verderop.

“I’ll get help.” She scanned the beach and saw a small building further up.

Het was het strandwachtershuisje, maar de deur was gesloten en er was niemand binnen.

It was the lifeguard station, but the door was closed, and there was no one inside.

“Verdorie, het is winter!

“Darn, it's winter!

Natuurlijk is het onbemand!” Femke mompelde terwijl ze haar telefoon tevoorschijn haalde.

Of course, it's unmanned!” Femke muttered as she pulled out her phone.

Gelukkig had ze een goede ontvangst.

Fortunately, she had good reception.

Ze belde direct 112 en legde de situatie uit, met haar ogen steeds op Thijs gericht, die worstelde om te ademen.

She called 112 directly and explained the situation, keeping her eyes on Thijs, who was struggling to breathe.

Binnen korte tijd arriveerde de hulp.

Help arrived shortly.

Ze gaven Thijs zuurstof en een inhalator.

They gave Thijs oxygen and an inhaler.

Langzaam voelde hij de druk op zijn borst afnemen.

Slowly, he felt the pressure on his chest easing.

Bij elke ademhaling voelde hij zich lichter.

With each breath, he felt lighter.

De medische hulpverleners waren professioneel en geruststellend.

The medical responders were professional and reassuring.

“Je bent gelukkig dat je een slimme nicht hebt,” grapte een van de ambulancier, terwijl Thijs opgelucht glimlachte naar Femke.

“You’re lucky to have a smart cousin,” joked one of the paramedics, as Thijs smiled gratefully at Femke.

Ze knipoogde terug, zichtbaar opgelucht dat haar plan werkte.

She winked back, visibly relieved that her plan worked.

De rest van de dag bracht Thijs door in rust, nadenkend over wat er was gebeurd.

The rest of the day, Thijs spent in peace, reflecting on what had happened.

De gebeurtenis leerde hem dat hij beter voorbereid moest zijn.

The incident taught him that he needed to be better prepared.

Vanaf nu zou hij niet vergeten zijn inhaler mee te nemen, en hij begreep dat hulp vragen ook een teken van moed was.

From now on, he wouldn’t forget to bring his inhaler, and he understood that asking for help was also a sign of courage.

Femke, die naast hem zat, keek naar de zee.

Femke, sitting next to him, looked at the sea.

“Mooi hier, hè?” zei ze, haar gebruikelijke energie weer terug.

“Beautiful here, isn’t it?” she said, her usual energy back.

Thijs knikte.

Thijs nodded.

“Ja, heel mooi.

“Yes, very beautiful.

En vandaag nog een beetje meer.”

And today, even a little more.”