Lars ging vaak naar de Keukenhof-tuinen, zelfs in de winter.

Lars often went to the Keukenhof gardens, even in winter.

De kale bomen en de eerste knoppen van lentebloemen maakten het park nog steeds prachtig.

The bare trees and the first buds of spring flowers still made the park beautiful.

Zijn beste vriendin, Femke, was ook vaak in de tuinen te vinden.

His best friend, Femke, could also often be found in the gardens.

Als botaniste hield ze van elke bloem en plant.

As a botanist, she loved every flower and plant.

Op een koude zaterdagmiddag besloot Lars zich verder te verdiepen in de oude beelden langs de paden.

On a cold Saturday afternoon, Lars decided to delve deeper into the old statues along the paths.

Hij hoopte op een stukje verborgen geschiedenis.

He hoped to find a piece of hidden history.

"Femke, kijk hier," riep Lars terwijl hij een vreemd uitziende letter uit een holle plek in een standbeeld haalde.

"Femke, look here," called Lars as he pulled a strange-looking letter from a hollow spot in a statue.

Femke schudde haar hoofd.

Femke shook her head.

"Een oude brief?

"An old letter?

Wat heeft dat met bloemen te maken?"

What does that have to do with flowers?"

"Misschien is het een stukje historie," zei Lars opgewonden.

"Maybe it's a piece of history," said Lars excitedly.

Hij hoopte op een verborgen schat.

He hoped for a hidden treasure.

Ze bestudeerden de brief samen.

They studied the letter together.

Het was in een nieuwsgierig handschrift.

It was in a curious handwriting.

Maar de woorden waren moeilijk te lezen.

But the words were difficult to read.

Het leek een geheimschrift.

It seemed like a secret code.

"Denk je dat dit een schatkaart is?"

"Do you think this is a treasure map?"

vroeg Lars hoopvol.

Lars asked hopefully.

"Ik weet het niet, Lars.

"I don't know, Lars.

Misschien wel, misschien ook niet," antwoordde Femke.

Maybe it is, maybe it's not," Femke replied.

Haar praktische kant weerhield haar van dagdromen.

Her practical side kept her from daydreaming.

Ze besloten toch de uitdaging aan te gaan.

They decided to take on the challenge anyway.

Lars en Femke speurden door de tuinen, op zoek naar hints.

Lars and Femke searched through the gardens, looking for hints.

Na veel speurwerk vonden ze een oude inscriptie op een steen vlak bij een bed van bloembollen in de knop.

After much searching, they found an old inscription on a stone near a bed of blooming bulbs.

Het was de ontbrekende schakel om de code te breken.

It was the missing link to break the code.

Daar, midden in de tuin, ontsleutelden ze de brief.

There, in the middle of the garden, they deciphered the letter.

Tot hun verbazing was het geen aanwijzing voor een schat, maar een onafgemaakte liefdesbrief.

To their surprise, it wasn't a clue to a treasure, but an unfinished love letter.

De schrijver, een tuinier uit het verleden, had deze woorden nooit durven versturen aan zijn geliefde.

The writer, a gardener from the past, had never dared to send these words to his beloved.

"Lars, geen schat, maar toch prachtig," zei Femke zacht.

"Lars, no treasure, but still beautiful," Femke said softly.

Lars keek met een glimlach naar zijn vriendin.

Lars looked at his friend with a smile.

"Je hebt gelijk, Femke.

"You're right, Femke.

Soms zijn de verhalen van mensen de echte schatten."

Sometimes people's stories are the real treasures."

Ze zaten nog een tijdje stil bij het beeld, genietend van de stille schoonheid van de tuin.

They sat quietly for a while by the statue, enjoying the silent beauty of the garden.

Lars had geen schatkist gevonden, maar wel een waardevolle les: geschiedenis is meer dan oude spullen, het zijn de verhalen van mensen die het echt waardevol maken.

Lars hadn't found a treasure chest, but he had learned a valuable lesson: history is more than old objects, it's the stories of people that make it truly valuable.