Het was een koude winterochtend in Amsterdam.

It was a cold winter morning in Amsterdam.

De straten lagen vol sneeuw, en een frisse wind blies door de grachten.

The streets were covered in snow, and a fresh wind blew through the canals.

Lars en Jasmijn stonden voor het imposante gebouw van het ziekenhuis.

Lars and Jasmijn stood in front of the imposing building of the hospital.

Binnen was het een vrolijke chaos van mensen, met een wachtruimte vol harten en rode en roze versieringen vanwege Valentijnsdag.

Inside, it was a cheerful chaos of people, with a waiting room full of hearts and red and pink decorations for Valentine's Day.

Het zag er helemaal niet uit zoals je van een ziekenhuis zou verwachten.

It did not look at all like what you would expect from a hospital.

"Kom op, Jasmijn," zei Lars, zijn ogen alert terwijl hij de afspraakpapieren nogmaals doorlas.

"Come on, Jasmijn," said Lars, his eyes alert as he read through the appointment papers once more.

"We moeten op tijd zijn voor onze check-up."

"We need to be on time for our check-up."

Jasmijn grinnikte en deed alsof ze de vele harten bewonderde die aan het plafond hingen.

Jasmijn chuckled and pretended to admire the many hearts hanging from the ceiling.

"Relax, Lars.

"Relax, Lars.

Het is maar een routinecontrole.

It's just a routine check-up.

Wat is het ergste dat kan gebeuren?"

What's the worst that can happen?"

De waarheid was dat Lars vurig hoopte dat het snel zou gaan, zodat hij tijdig met zijn verrassingsplannen voor Valentijnsdag verder kon gaan.

The truth was that Lars fervently hoped it would go quickly, so he could promptly continue with his surprise plans for Valentine's Day.

Hij had een romantisch diner geregeld in hun favoriete restaurant, en wilde niets laten verpesten.

He had arranged a romantic dinner at their favorite restaurant and wanted nothing to spoil it.

Ze meldden zich aan bij de balie, en tot hun verbazing werden ze vriendelijk begroet door een verpleegster die hun naar een gezellig ingerichte kamer leidde.

They registered at the desk, and to their surprise, they were kindly greeted by a nurse who led them to a cozily decorated room.

"Welkom bij onze nieuwe koppeltherapiesessie," zei de verpleegster met een brede glimlach.

"Welcome to our new couple therapy session," said the nurse with a broad smile.

"Neem plaats.

"Take a seat.

We beginnen zo!"

We'll begin shortly!"

Lars en Jasmijn keken elkaar verbijsterd aan.

Lars and Jasmijn looked at each other bewildered.

"Dit is een misverstand," mompelde Lars, zijn voorhoofd fronsend terwijl hij naar de verpleegster keek.

"This is a misunderstanding," muttered Lars, frowning as he looked at the nurse.

Maar voordat hij verder kon spreken, duwde Jasmijn zachtjes zijn been aan.

But before he could speak further, Jasmijn gently nudged his leg.

"Laten we het maar even aanzien," fluisterde ze met een ondeugende knipoog.

"Let's just see what happens," she whispered with a mischievous wink.

De sessie begon met absurde vragen over hun relatie.

The session began with absurd questions about their relationship.

Lars voelde zich ongemakkelijk en begon te zweten, terwijl Jasmijn het niet kon laten om uitbundig mee te doen.

Lars felt uncomfortable and started to sweat, while Jasmijn couldn't help but participate enthusiastically.

Toen de therapeut hen vroeg naar hun plannen voor Valentijnsdag, steeg de spanning bij Lars.

When the therapist asked about their plans for Valentine's Day, the tension rose for Lars.

Hij wilde niet dat Jasmijn zijn verrassingsplan ontdekte, maar de vragen waren steeds raardere vragen en Lars kon niet meer.

He didn't want Jasmijn to discover his surprise plan, but the questions became increasingly bizarre, and Lars couldn't take it anymore.

"Oké, ik geef het toe!"

"Okay, I admit it!"

riep Lars plotseling, zijn stem lichtelijk in paniek.

Lars suddenly shouted, his voice slightly panicked.

"Ik wilde een romantisch diner voor ons plannen als verrassing!"

"I wanted to plan a romantic dinner for us as a surprise!"

Jasmijn begon hardop te lachen.

Jasmijn burst out laughing.

"Dus dat was je geheim!

"So that was your secret!

Dat is zo lief van je, Lars."

That's so sweet of you, Lars."

Met een flinke portie humor en geduld wisten ze uiteindelijk de verwarring op te helderen.

With a good dose of humor and patience, they eventually managed to clear up the confusion.

De medische check-up vond eindelijk plaats, hoewel iets later dan verwacht.

The medical check-up finally took place, although a bit later than expected.

Maar Lars kon het waarderen hoe luchtig Jasmijn over alles bleef en hij leerde om wat losser te zijn.

But Lars appreciated how easygoing Jasmijn remained about everything, and he learned to be a bit more relaxed.

Nadat ze het ziekenhuis verlieten, glimlachte Jasmijn naar Lars.

After they left the hospital, Jasmijn smiled at Lars.

"Je doet zo veel moeite voor ons.

"You go through so much trouble for us.

Bedankt," zei ze, zijn hand stevig vasthoudend.

Thank you," she said, holding his hand tightly.

Lars glimlachte terug, opgelucht dat Jasmijn blij was en dat hun dag alsnog goed verliep.

Lars smiled back, relieved that Jasmijn was happy and that their day still went well.

Die avond genoten ze van het diner, exact zoals Lars in gedachten had, en het was nog beter dan hij zich had kunnen voorstellen.

That evening they enjoyed the dinner, just as Lars had imagined, and it was even better than he could have envisioned.

Het was een Valentijnsdag om nooit te vergeten, en zelfs Lars kon uiteindelijk lachen om het avontuur in het ziekenhuis.

It was a Valentine's Day to remember, and even Lars could eventually laugh about the adventure at the hospital.