De lucht was koud en grijs toen de schoolbus stopte bij de Keukenhof.

The air was cold and gray when the school bus stopped at the Keukenhof.

Het was Valentijnsdag, en Maren keek naar buiten.

It was Valentine's Day, and Maren looked outside.

De kale bomen tekenden zich af tegen de lucht, terwijl de winterse bloemen kleur gaven aan de tuin.

The bare trees stood out against the sky, while the winter flowers added color to the garden.

Vandaag was de excursie over biodiversiteit, en Maren had een missie.

Today was the biodiversity excursion, and Maren had a mission.

Ze wilde de zeldzame wintertulp vinden waar haar oma altijd over sprak.

She wanted to find the rare winter tulip that her grandmother always talked about.

Joris stapte naast Maren uit de bus en zwaaide enthousiast.

Joris got off the bus next to Maren and waved enthusiastically.

Hij was altijd in voor een avontuur.

He was always up for an adventure.

"Kom op, Maren!

"Come on, Maren!

Laten we die tulp vinden!"

Let's find that tulip!"

Maren glimlachte, blij met zijn energie.

Maren smiled, happy with his energy.

Anouk, altijd georganiseerd, kwam naar hen toe met haar clipbord.

Anouk, always organized, came to them with her clipboard.

"Laten we dit goed aanpakken," zei ze.

"Let's approach this properly," she said.

"Het park is groot en koud.

"The park is large and cold.

We moeten goed plannen."

We need to plan well."

De drie begonnen hun zoektocht.

The three began their search.

Ze liepen langs paden met winterharde planten en bewonderden de weinige bloemen die bloeiden.

They walked along paths with hardy plants and admired the few flowers that were blooming.

De gids had verteld te blijven bij de groep, maar Maren wist dat ze weinig tijd had.

The guide had mentioned to stay with the group, but Maren knew she had little time.

"Ik denk dat ik weet waar de tulp zou kunnen zijn," zei Joris plotseling.

"I think I know where the tulip might be," Joris suddenly said.

"Volg me!"

"Follow me!"

Ze renden door de tuin, terwijl de wind om hen heen wervelde.

They ran through the garden, with the wind swirling around them.

Na een halfuur zoeken in de kou, zagen ze iets.

After half an hour of searching in the cold, they saw something.

Tussen de bladeren stond de tulp, stralend in zijn eenzame pracht.

Among the leaves stood the tulip, radiant in its solitary splendor.

"Daar is 'ie!"

"There it is!"

riep Maren blij.

shouted Maren happily.

Maar toen begon het zachtjes te sneeuwen, en ze beseften dat ze de klas kwijt waren.

But then it began to snow lightly, and they realized they had lost the class.

"Wat nu?"

"What now?"

vroeg Anouk, de eerste sporen van zorgen in haar stem.

asked Anouk, the first traces of worry in her voice.

"Blijf rustig," stelde Maren voor.

"Stay calm," suggested Maren.

"Laten we onze stappen volgen."

"Let's trace our steps back."

Ze keerden terug, stap voor stap.

They returned, step by step.

Gelukkig vond Joris het herkenningspunt waar ze langs waren gekomen.

Luckily, Joris found the landmark they had passed by.

Na een paar minuten zagen ze de klas.

After a few minutes, they saw the class.

Hun leraar stond klaar met een geamuseerde glimlach.

Their teacher stood ready with an amused smile.

"En, hebben jullie iets gevonden?"

"So, did you find anything?"

Maren en de anderen vertelden enthousiast over hun avontuur en lieten de foto van de tulip zien.

Maren and the others enthusiastically recounted their adventure and showed the picture of the tulip.

De klas juichte, en de leraar complimenteerde hen met hun initiatief.

The class cheered, and the teacher complimented them on their initiative.

Bij de bus terug, voelde Maren zich anders.

Back at the bus, Maren felt different.

Ze had niet alleen de mooie tulp gevonden, maar ze was ook gegroeid.

She had not only found the beautiful tulip, but she had also grown.

Ze was trots op haar samenwerking met Joris en Anouk.

She was proud of her teamwork with Joris and Anouk.

De dag in de Keukenhof eindigde met een warme chocolademelk in de bus.

The day at the Keukenhof ended with a warm cup of hot chocolate on the bus.

En terwijl de kinderen lachten en grapten, keek Maren naar buiten, voorbij de kale bomen.

And while the children laughed and joked, Maren looked outside, past the bare trees.

Ze wist dat ze verhalen zou hebben om met haar oma te delen.

She knew she would have stories to share with her grandmother.