De winterlucht hing stil boven de Keukenhof, waar sneeuwvlokken zachtjes op de voorbereide bedden neerdaalden.

The winter air hung still above Keukenhof, where snowflakes gently descended onto the prepared beds.

Sanne trok haar sjaal strakker om haar nek en keek om zich heen.

Sanne pulled her scarf tighter around her neck and looked around.

Hoewel het nog winter was, werkten de tuinmannen hard aan de voorbereiding voor het komende lenteseizoen.

Although it was still winter, the gardeners were working hard preparing for the upcoming spring season.

Overal om haar heen waren de eerste signalen van nieuw leven zichtbaar: een paar vroege lentebloemen bloeiden in de warme kassen.

All around her, the first signs of new life were visible: a few early spring flowers bloomed in the warm greenhouses.

Sanne was nerveus.

Sanne was nervous.

Het internationale studentencompetitie in botanica betekende zoveel voor haar.

The international student competition in botany meant so much to her.

Haar oma, de reden voor haar passie voor planten, was vorig jaar overleden.

Her grandmother, the reason for her passion for plants, had passed away last year.

Het winnen van deze competitie zou haar eer betuigen en haar de felbegeerde stage bij Keukenhof opleveren.

Winning this competition would honor her memory and earn her the coveted internship at Keukenhof.

Naast haar stond Ilse.

Standing next to her was Ilse.

"Je kunt dit, Sanne," zei Ilse bemoedigend.

"You can do this, Sanne," said Ilse encouragingly.

"Vergeet niet waarom je dit doet."

"Remember why you're doing this."

Sanne glimlachte flauwtjes en keek naar Jeroen, haar grootste concurrent.

Sanne smiled faintly and looked at Jeroen, her biggest competitor.

Jeroen was zelfverzekerd.

Jeroen was confident.

Zijn naam klonk overal als een favoriet om de eerste prijs te winnen.

His name was heard everywhere as a favorite to win the first prize.

Hij was altijd al goed geweest.

He had always been good.

Maar Sanne had iets anders in gedachten, iets unieks.

But Sanne had something else in mind, something unique.

Ze besloot een innovatieve benadering te gebruiken.

She decided to use an innovative approach.

Ze had iets nieuws geprobeerd met de tulpen.

She had tried something new with the tulips.

In plaats van traditionele methoden te volgen, had Sanne een speciale techniek toegepast die ze van haar oma had geleerd.

Instead of following traditional methods, Sanne applied a special technique she had learned from her grandmother.

Het was riskant, maar Sanne wilde niet op veilig spelen.

It was risky, but Sanne didn't want to play it safe.

De dag van de presentatie brak aan.

The day of the presentation came.

Terwijl de deelnemers hun werk toonden, sloeg de twijfel toe bij Sanne.

As the participants showcased their work, doubt crept in for Sanne.

Wat als het misgaat?

What if it goes wrong?

Wat als haar aanpak belachelijk wordt gemaakt?

What if her approach gets ridiculed?

Maar dan hoorde ze de stem van haar oma: "Vertrouw op jezelf, Sanne."

But then she heard her grandmother's voice: "Trust in yourself, Sanne."

Toen haar beurt kwam, ontdekte Sanne dat er een technisch probleem was met de installatie.

When her turn came, Sanne discovered a technical problem with the installation.

De bloemen vertoonden niet de verwachte kleuren.

The flowers didn't display the expected colors.

Paniek dreigde, maar Sanne herinnerde zich de woorden van haar oma.

Panic threatened, but Sanne remembered her grandmother's words.

Ze improviseerde met de beschikbare middelen en legde uit hoe haar techniek anders was en wat ze oorspronkelijk had gepland.

She improvised with the available resources and explained how her technique was different and what she had originally planned.

De jury keek toe, sceptisch eerst, maar hun gezichten veranderden al snel.

The jury watched, skeptical at first, but their faces soon changed.

Ze zagen de passie en het doorzettingsvermogen in Sanne's aanpak.

They saw the passion and perseverance in Sanne's approach.

Aan het einde van haar presentatie was het stil.

At the end of her presentation, it was silent.

Jeroen keek verbaasd van een afstand.

Jeroen looked surprised from a distance.

"Sanne, je hebt ons verrast," zei een van de juryleden.

"Sanne, you've surprised us," said one of the jury members.

"Je innovatie en aanpassingsvermogen zijn bewonderenswaardig."

"Your innovation and adaptability are admirable."

Na een paar lange momenten van beraadslaging riepen de juryleden Sanne als winnaar uit.

After a few long moments of deliberation, the jury members announced Sanne as the winner.

Ze had het gehaald.

She had made it.

Sanne glimlachte door haar tranen heen, denkend aan haar oma.

Sanne smiled through her tears, thinking of her grandmother.

Ze had haar beloofd, en ze had het gedaan.

She had promised her, and she had done it.

Jeroen stapte naar haar toe.

Jeroen stepped towards her.

"Gefeliciteerd, Sanne.

"Congratulations, Sanne.

Je hebt werkelijk iets bijzonders gedaan."

You've truly done something special."

Nadat alles was afgelopen, liep Sanne met Ilse door de rustige tuinen, de sneeuw knisperend onder hun voeten.

After everything was over, Sanne walked through the quiet gardens with Ilse, the snow crunching under their feet.

Ze had niet alleen een prijs gewonnen, maar ook haar vertrouwen.

She had not only won a prize but also her confidence.

Haar oma zou trots zijn.

Her grandmother would be proud.

En nu, was de toekomst in haar handen.

And now, the future was in her hands.