De herfstige lucht buiten was vervangen door een betoverende deken van wit.

The autumn air outside had been replaced by an enchanting blanket of white.

Binnen in het grijze, open kantoor, vulden de saaie kubiekssen de ruimte.

Inside the gray, open office, the dull cubicles filled the space.

De verlichting was zwak, en het uitzicht op de met sneeuw bedekte stad gaf een klein beetje afleiding van de dagelijkse sleur.

The lighting was dim, and the view of the snow-covered city provided a small distraction from the daily grind.

Het was een drukke dag op kantoor, met telefoonlijnen die zoemen en toetsaanslagen die het ritme van de werkdag vormen.

It was a busy day at the office, with buzzing phone lines and keystrokes forming the rhythm of the workday.

Sven, een toegewijde projectmanager, zat op de rand van zijn stoel.

Sven, a dedicated project manager, sat on the edge of his seat.

Zijn vingers tikten snel over het toetsenbord, terwijl hij diep zuchtte.

His fingers quickly tapped over the keyboard as he sighed deeply.

Vandaag was belangrijk.

Today was important.

Het was Valentijnsdag, maar voor Sven stond alles in het teken van een presentatie.

It was Valentine's Day, but for Sven everything revolved around a presentation.

Een presentatie zo belangrijk dat deze zijn carrière zou kunnen maken of breken.

A presentation so important that it could make or break his career.

Hij wilde indruk maken op zijn baas, zijn waarde bewijzen en, misschien, een promotie in de wacht slepen.

He wanted to impress his boss, prove his worth, and perhaps secure a promotion.

Er was echter een probleem.

There was a problem, however.

Anouk, zijn teamgenoot verantwoordelijk voor belangrijke statistieken, meldde zich ziek.

Anouk, his teammate responsible for crucial statistics, called in sick.

De klok tikte en de presentatie was verre van compleet.

The clock was ticking, and the presentation was far from complete.

Sven was gespannen en in gedachten verzonken.

Sven was tense and lost in thought.

Wat als hij faalde?

What if he failed?

Het zweet brak hem uit, maar Sven besloot om de klus alleen te klaren.

Sweat broke out on his forehead, but Sven decided to tackle the task on his own.

Hij bleef laat, typend en schrapend met notities.

He stayed late, typing and scratching notes.

Ondertussen gluurde hij af en toe naar Marlies, die een paar bureaus verderop werkte.

Meanwhile, he occasionally glanced at Marlies, who worked a few desks away.

Hij had een geheime bewondering voor haar.

He had a secret admiration for her.

Zo'n knoop in zijn maag als hij aan haar dacht.

Such a knot in his stomach when he thought of her.

Vandaag zou hij haar een Valentijnskaart geven.

Today he would give her a Valentine's card.

Misschien.

Maybe.

Als hij durfde.

If he dared.

Terwijl de uren verstreken en de werkdag tot een eind kwam, realiseerde Sven zich dat de tijd drong.

As the hours passed and the workday came to an end, Sven realized that time was running out.

Hij dronk een snelle slok koffie en wilde net beginnen met het printen van de materialen, toen het noodlot toesloeg.

He took a quick sip of coffee and was just about to start printing the materials when disaster struck.

Met een stevige beweging stootte hij zijn kop koffie om.

With a strong motion, he knocked over his cup of coffee.

Zwarte vloeistof stroomde over zijn papieren.

Black liquid poured over his papers.

Paniek nam de overhand.

Panic took over.

In een razendsnelle beslissing begon Sven alles uit zijn hoofd te leren.

In a split-second decision, Sven began to memorize everything.

De klok tikte verder en zijn stressniveau bereikte een hoogtepunt.

The clock kept ticking, and his stress level reached a peak.

Net toen hij dacht dat er geen hoop meer was, kwam het moment van de presentatie.

Just when he thought there was no hope left, the moment of the presentation arrived.

Voor zijn collega's, en vooral voor Marlies, gooide Sven alles wat hij had in zijn toespraak.

For his colleagues, and especially for Marlies, Sven threw everything he had into his speech.

De woorden vloeiden uit hem met een onverwachte zelfverzekerdheid.

The words flowed from him with unexpected confidence.

Na afloop verduisterden de lichten nauwelijks, en zijn collega's klapten.

Afterwards, the lights barely dimmed, and his colleagues clapped.

Zelfs zijn baas keek ietwat onder de indruk.

Even his boss seemed somewhat impressed.

Sven haalde opgelucht adem.

Sven breathed a sigh of relief.

Later op de dag, toen zijn zenuwen eindelijk bedaarden, vond hij een klein briefje op zijn bureau.

Later that day, when his nerves finally settled, he found a small note on his desk.

Het was van Marlies.

It was from Marlies.

Samen lunchen?

"Lunch together?"

stond erop, met een vrolijk hartje erbij getekend.

it said, with a cheerful heart drawn next to it.

Sven glimlachte.

Sven smiled.

Misschien was het de presentatie, misschien iets anders, maar hij wist dat hij een stap had gezet.

Maybe it was the presentation, maybe something else, but he knew he had taken a step.

Hij had geleerd dat het nemen van risico's onverwachte kansen kan bieden.

He had learned that taking risks can offer unexpected opportunities.

Met hernieuwde zelfvertrouwen keerde hij het briefje om.

With renewed confidence, he turned the note over.

Ja, tijd voor koffie, schreef hij, en legde het voorzichtig op haar bureau terug.

"Yes, time for coffee," he wrote, and placed it carefully back on her desk.

De lucht buiten was nog koud, maar Sven voelde zich een stuk warmer vanbinnen.

The air outside was still cold, but Sven felt much warmer inside.