In het drukke kantoor van een groot bedrijf zaten de werknemers in hun hokjes.

In the busy office of a large company, the employees sat in their cubicles.

De toetsenborden tikten ritmisch.

The keyboards clicked rhythmically.

Buiten lag een dunne laag sneeuw op de straten.

Outside, a thin layer of snow lay on the streets.

Het was winter en Valentijnsdag naderde.

It was winter and Valentine's Day was approaching.

Bram zat aan zijn bureau.

Bram sat at his desk.

Hij had het druk.

He was busy.

Hij moest een project afmaken.

He had to finish a project.

De deadline was dichtbij.

The deadline was near.

Bram was een harde werker.

Bram was a hard worker.

Hij voelde zich vaak overweldigd.

He often felt overwhelmed.

Het project dat hij nu deed was belangrijk.

The project he was working on was important.

Maar tegelijk dacht hij aan Eva.

But at the same time, he thought of Eva.

Eva werkte aan de andere kant van de afdeling.

Eva worked on the other side of the department.

Bram vond haar leuk, maar hij durfde het haar niet te vertellen.

Bram liked her, but he didn't dare to tell her.

En dan was er nog Joost.

And then there was Joost.

Joost leek ook interesse in Eva te hebben.

Joost also seemed to have an interest in Eva.

Dat maakte Bram nerveus.

That made Bram nervous.

Bram besloot over te werken.

Bram decided to work overtime.

Hij wilde het project op tijd afmaken.

He wanted to finish the project on time.

Maar er was iets anders wat hem bezighield.

But there was something else that occupied his mind.

Een briefje aan Eva.

A note to Eva.

Hij had het geschreven, maar durfde het niet te geven.

He had written it, but didn't dare to give it to her.

Het was een liefdesbriefje voor Valentijnsdag.

It was a love note for Valentine's Day.

De dagen gingen voorbij, en de deadline naderde snel.

The days went by, and the deadline approached quickly.

Op de ochtend van de deadline gebeurde waar Bram bang voor was.

On the morning of the deadline, what Bram feared happened.

Hij zag Joost naar Eva lopen.

He saw Joost walk over to Eva.

Joost had een rode roos in zijn hand.

Joost had a red rose in his hand.

Bram voelde zijn hart zinken.

Bram felt his heart sink.

Had hij te lang gewacht?

Had he waited too long?

Maar toen gebeurde er iets onverwachts.

But then something unexpected happened.

Eva keek niet bepaald blij terwijl Joost haar de roos gaf.

Eva didn't look particularly happy as Joost gave her the rose.

Bram raapte al zijn moed bij elkaar.

Bram gathered all his courage.

Hij pakte zijn briefje en liep naar Eva.

He grabbed his note and walked over to Eva.

Zijn hart klopte snel.

His heart was beating fast.

“Eva, mag ik je even spreken?

"Eva, may I speak with you for a moment?"

” vroeg hij zacht.

he asked softly.

Eva glimlachte naar hem.

Eva smiled at him.

“Natuurlijk, Bram,” zei ze.

"Of course, Bram," she said.

Ze had een kaartje in haar hand.

She had a card in her hand.

Het was voor hem.

It was for him.

Ze had ook aan hem gedacht.

She had thought of him too.

Bram voelde zijn zorgen wegsmelten.

Bram felt his worries melt away.

Hij gaf haar de brief.

He gave her the note.

Eva lachte.

Eva laughed.

“Ik wacht al een tijdje op dit moment,” zei ze.

"I've been waiting for this moment for a while," she said.

Bram was opgelucht.

Bram was relieved.

Hij was blij dat hij zijn gevoelens had gedeeld.

He was glad he had shared his feelings.

Het werk was belangrijk, maar nu wist hij dat er meer was in het leven.

The work was important, but now he knew there was more to life.

Werk en liefde moesten hand in hand gaan.

Work and love had to go hand in hand.

Terwijl ze samen sprak over hun plannen voor Valentijnsdag, realiseerde Bram zich dat alles goed zou komen.

As they talked together about their plans for Valentine's Day, Bram realized that everything would be alright.

De winter werkte mee als achtergrond voor hun nieuwe begin.

The winter served as a backdrop for their new beginning.

En zo eindigde de dag met een glimlach op hun gezichten in het warme licht van de kantoorruimte.

And so the day ended with a smile on their faces in the warm light of the office space.