De koude winterlucht was gevuld met de geur van oliebollen en suikerspinnen.

The cold winter air was filled with the scent of oliebollen and cotton candy.

Het was Carnaval in de rustige buitenwijk, normaal een stille plek, maar nu een levendige zee van kleur en geluid.

It was Carnaval in the quiet suburb, usually a tranquil place, but now a lively sea of color and sound.

Kinderen renden in kostuums rond terwijl fanfares de straat vulden met muziek.

Children ran around in costumes while brass bands filled the street with music.

Tussen hen liep Bram, een pragmatische vader, bezorgd voor zijn dochter, Sanne.

Among them was Bram, a pragmatic father, concerned for his daughter, Sanne.

Zijn gedachten werden echter onderbroken toen hij een plotselinge schreeuw hoorde.

His thoughts were suddenly interrupted when he heard a sudden scream.

Sanne, zijn dochter, hield haar keel vast.

Sanne, his daughter, was clutching her throat.

Haar gezicht werd rood en haar ogen vulden zich met tranen.

Her face turned red, and her eyes filled with tears.

Ze had een ernstige allergische reactie.

She was having a severe allergic reaction.

Bram's hart sloeg sneller.

Bram's heart raced.

Hij moest snel handelen.

He needed to act fast.

Maar hoe?

But how?

De straten waren vol mensen, haast onmogelijk om doorheen te komen.

The streets were crowded, almost impossible to get through.

Hij kon de medische hulpdiensten bellen, maar tijd was nu hun vijand.

He could call the medical services, but time was now their enemy.

Naast hem stond een klein jongetje dat op een trompet blies, niet bewust van het noodlot dat zich juist voltrok.

Next to him stood a little boy blowing a trumpet, unaware of the calamity unfolding right beside him.

Bram keek om zich heen, wanhopig zoekend naar hulp.

Bram looked around, desperately searching for help.

Hij herinnerde zich Elke, de lokale dokter, die hier in de buurt werkt.

He remembered Elke, the local doctor, who works nearby.

Elke liep vaak mee in de parade in haar kleurrijke kleren, ook al was ze eigenlijk te druk met haar werk.

Elke often joined the parade in her colorful clothes, even though she was actually too busy with her work.

"Kom, Sanne," zei Bram terwijl hij haar hand stevig vasthield, "we moeten naar Elke."

"Come on, Sanne," said Bram as he held her hand firmly, "we need to get to Elke."

Hij begon voorzichtig maar vastberaden door de menigte te duwen.

He started to push carefully but determinedly through the crowd.

De mensen schrokken even, maar weken snel uit wanneer ze de ernst in zijn ogen zagen.

People were briefly startled but quickly moved aside when they saw the urgency in his eyes.

Na een worsteling door de kolkende mensenmassa, spotte Bram uiteindelijk Elke.

After struggling through the swirling mass of people, Bram finally spotted Elke.

Ze stond aan de rand van de parade, lachend in gesprek met een clown.

She was standing at the edge of the parade, laughing in conversation with a clown.

Bram rende naar haar toe met Sanne aan zijn zijde.

Bram ran towards her with Sanne by his side.

"Elke, help!

"Elke, help!

Sanne heeft een allergische reactie!"

Sanne is having an allergic reaction!"

Elke draaide zich om, haar vrolijke gezicht veranderend in bezorgdheid.

Elke turned around, her cheerful face changing to concern.

Snel haalde ze een injectiespuit uit haar tas.

Quickly, she took a syringe from her bag.

"Laat haar zitten," zei ze kalm.

"Let her sit down," she said calmly.

Ze gaf Sanne de injectie en hielp haar rustig weer op adem te komen.

She gave Sanne the injection and helped her to calm her breathing.

Langzaam zakte de paniek in Bram's hoofd.

Slowly, the panic in Bram's head subsided.

Sanne's ademhaling werd rustiger en de rode kleur verliet haar gezicht.

Sanne's breathing became steadier, and the redness left her face.

Haar ogen keken nu zacht naar haar vader.

Her eyes now looked softly at her father.

"Dank je, pap," fluisterde ze, zich bewust van de snelheid en precisie waarmee haar vader had gehandeld.

"Thank you, Dad," she whispered, aware of the speed and precision with which her father had acted.

Bram zuchtte opgelucht en voelde een warme trots in zijn borst.

Bram sighed in relief and felt a warm pride in his chest.

Elke glimlachte naar hem.

Elke smiled at him.

"Je deed het goed, Bram," zei ze geruststellend.

"You did well, Bram," she said reassuringly.

"Je hebt op je instinct vertrouwd."

"You trusted your instincts."

De muziek ging weer verder, de trommelende voetstappen van de parade vulden de lucht.

The music resumed, the drumming footsteps of the parade filled the air.

Maar voor Bram en Sanne was het ook een moment van rust en verbinding.

But for Bram and Sanne, it was also a moment of peace and connection.

Terwijl de confetti als sneeuw naar beneden dwarrelde, wandelden ze langzaam naar huis, dichterbij dan ooit tevoren.

As the confetti fell like snow around them, they walked home slowly, closer than ever before.