Op een koude februaridag in Rotterdam wandelde Maarten naar het café om de hoek.

On a cold February day in Rotterdam, Maarten walked to the café around the corner.

Het was bijna Valentijnsdag, en de straten waren bedekt met een zachte laag sneeuw.

It was almost Valentine's Day, and the streets were covered with a soft layer of snow.

Het café, een bekende plek voor hem en zijn vrienden, straalde warmte uit met zijn houten interieur en zachte verlichting.

The café, a familiar place for him and his friends, exuded warmth with its wooden interior and soft lighting.

De geur van versgemalen koffie vulde de lucht.

The smell of freshly ground coffee filled the air.

Maarten voelde zich niet best.

Maarten didn't feel well.

Zijn hoofd deed pijn, zijn keel was schor en zijn lichaam voelde zwaar.

His head ached, his throat was hoarse, and his body felt heavy.

Toch was vandaag de dag waarop hij Elsa, zijn goede vriendin, zijn ware gevoelens wilde vertellen.

Still, today was the day he wanted to tell Elsa, his good friend, his true feelings.

Ze zaten vaak samen in dit café met hun goede vriend Jeroen.

They often sat together in this café with their good friend Jeroen.

Maar dit keer wilde hij alleen met Elsa zijn.

But this time he wanted to be alone with Elsa.

Bij binnenkomst zag Maarten Elsa al zitten bij hun vaste tafel.

Upon entering, Maarten saw Elsa already seated at their usual table.

Ze lachte toen ze hem zag en zwaaide vrolijk.

She laughed when she saw him and waved cheerfully.

Hij probeerde terug te lachen, maar het kostte moeite.

He tried to smile back, but it took effort.

Ze hadden afgesproken onder het voorwendsel van een gewone koffiedate, maar voor Maarten betekende het meer.

They had arranged to meet under the pretense of an ordinary coffee date, but for Maarten, it meant more.

"Hoe gaat het?"

"How are you?"

vroeg Elsa, terwijl ze een warme kop chocolademelk voor hem neerzette.

asked Elsa, as she set a warm cup of hot chocolate in front of him.

Maarten glimlachte zwakjes.

Maarten smiled weakly.

"Beetje moe, denk ik," zei hij.

"A bit tired, I think," he said.

Zijn neus begon te jeuken, en hij voelde een nies opkomen.

His nose began to itch, and he felt a sneeze coming on.

Hij wilde niet dat zij al te bezorgd zou worden.

He didn't want her to become too worried.

"Maar alles is oké."

"But everything is okay."

Ze praatten over alledaagse dingen, de sneeuw, en wat ze dit weekend zouden doen.

They talked about everyday things, the snow, and what they would do this weekend.

Maarten knikte en glimlachte zo goed als hij kon, maar zijn gedachten waren bij wat hij wilde zeggen.

Maarten nodded and smiled as best he could, but his thoughts were on what he wanted to say.

Hij wist dat hij het nu moest doen.

He knew he had to do it now.

"Elsa," begon hij zachtjes, zijn stem trillend.

"Elsa," he began softly, his voice trembling.

Ze keek hem aan, nieuwsgierigheid in haar ogen.

She looked at him, curiosity in her eyes.

Maar net op dat moment draaide alles om hem heen.

But just at that moment, everything around him started to spin.

Zijn blik werd wazig.

His vision blurred.

Hij voelde de kracht uit zijn lichaam wegvloeien en stortte bijna in elkaar.

He felt the strength drain from his body and almost collapsed.

Elsa stond meteen op, legde haar hand op zijn arm en hielp hem overeind.

Elsa immediately stood up, placed her hand on his arm, and helped him up.

"Maarten!"

"Maarten!"

riep ze.

she exclaimed.

"Je ziet er niet goed uit.

"You don't look well.

Hoe lang voel je je al zo?"

How long have you been feeling like this?"

In dat moment, terwijl hij leunde op Elsa, ontsnapte het hem.

In that moment, as he leaned on Elsa, it slipped out of him.

"Elsa, ik ben verliefd op je," fluisterde hij voordat hij zich realiseerde wat hij had gezegd.

"Elsa, I'm in love with you," he whispered before he realized what he had said.

Tranen welden op in zijn ogen, niet zeker of het door de koorts of de emoties kwam.

Tears welled up in his eyes, unsure if it was from the fever or the emotions.

Elsa keek hem aan, haar blik verzachtend.

Elsa looked at him, her gaze softening.

"Oh, Maarten," zei ze en trok hem dicht tegen zich aan.

"Oh, Maarten," she said, pulling him close.

"Ik ben ook verliefd op jou."

"I'm in love with you too."

Terwijl ze hem hielp naar een rustigere plek in het café, voelde Maarten een warme golf van opluchting.

As she helped him to a quieter spot in the café, Maarten felt a warm wave of relief.

Ondanks zijn kwakkelende gezondheid, voelde hij zich lichter dan ooit.

Despite his ailing health, he felt lighter than ever.

Terwijl Elsa voor hem zorgde, besefte hij dat hij zich nooit meer zou verbergen achter een masker van angst.

While Elsa took care of him, he realized he would never again hide behind a mask of fear.

Maarten had ontdekt dat kwetsbaarheid niet altijd een zwakte was, maar een kracht.

Maarten had discovered that vulnerability was not always a weakness, but a strength.

En dat de waarheid spreken een liefdevolle band alleen maar sterker kon maken.

And that speaking the truth could only strengthen a loving bond.

Terwijl hij daar zat in dat knusse café, omringd door de geur van koffie en liefde, voelde hij zich eindelijk thuis.

As he sat there in that cozy café, surrounded by the scent of coffee and love, he finally felt at home.