In de koude maand februari hing er een vrolijke sfeer in het studentenhuis.

In the cold month of februari, there was a cheerful atmosphere in the student house.

Papieren harten en rode ballonnen versierden de gangen en de gezamenlijke keuken.

Paper hearts and red balloons decorated the hallways and the communal kitchen.

Buiten sneeuwde het zachtjes, maar binnen was het warm en druk.

Outside, it was snowing softly, but inside it was warm and busy.

Studenten liepen heen en weer, pratend over hun plannen voor Valentijnsdag.

Students walked back and forth, talking about their plans for Valentijnsdag.

Bas stond in de keuken.

Bas stood in the kitchen.

Hij keek naar de papieren roos die hij voor Sanne had gemaakt.

He looked at the paper rose he had made for Sanne.

Zijn handen trilden een beetje.

His hands trembled a bit.

Sanne woonde in de kamer naast hem.

Sanne lived in the room next to him.

Ze was altijd vrolijk en vriendelijk, maar Bas wist niet hoe hij haar moest vertellen hoe hij zich voelde.

She was always cheerful and kind, but Bas didn't know how to tell her how he felt.

Vandaag wilde hij dapper zijn.

Today, he wanted to be brave.

Sanne kwam de keuken binnen met Maartje, haar beste vriendin.

Sanne entered the kitchen with Maartje, her best friend.

Maartje zag er moe uit.

Maartje looked tired.

Sanne had haar arm om Maartje heen geslagen en fluisterde geruststellend tegen haar.

Sanne had her arm around Maartje and whispered reassuringly to her.

Bas schonk hun een zenuwachtig glimlachje.

Bas gave them a nervous smile.

"Hallo Bas," zei Sanne opgewekt.

"Hello Bas," Sanne said cheerfully.

"Wat zijn je plannen vandaag?"

"What are your plans today?"

Bas zocht naar woorden.

Bas searched for words.

"Eh, nou, ik dacht misschien... een wandeling maken," mompelde hij, zijn geheime bedoelingen verzwegen.

"Uh, well, I thought maybe... go for a walk," he mumbled, keeping his secret intentions to himself.

Sanne glimlachte terwijl ze op zoek ging naar thee voor Maartje.

Sanne smiled as she searched for tea for Maartje.

"Dat klinkt leuk.

"That sounds nice.

Maar ik moet eerst even naar Maartje kijken," legde ze uit.

But I need to check on Maartje first," she explained.

"Ze is nogal gestrest deze dagen."

"She has been quite stressed these days."

Net op dat moment voelde Bas plotseling zijn keel samentrekken.

Just at that moment, Bas suddenly felt his throat tighten.

Hij deed snel een stap achteruit.

He quickly stepped back.

Zijn huid begon te jeuken.

His skin began to itch.

Een allergische reactie? Niet nu, dacht hij.

An allergic reaction? Not now, he thought.

Niet op Valentijnsdag.

Not on Valentijnsdag.

"Sanne," haperde Bas terwijl hij probeerde niet in paniek te raken.

"Sanne," Bas stammered, trying not to panic.

"Ik heb iets te zeggen.

"I have something to say.

Het is belangrijk."

It's important."

Sanne keek hem bezorgd aan.

Sanne looked at him with concern.

"Gaat het wel goed met je?" vroeg ze, en liep naar hem toe.

"Are you okay?" she asked, walking toward him.

Met een laatste restje moed haalde Bas diep adem.

With a last bit of courage, Bas took a deep breath.

"Ik... ik vind je leuk, Sanne.

"I... I like you, Sanne.

Echt leuk.

Really like you.

Al een tijdje."

For a while now."

Zijn stem trilde, maar hij zei het toch.

His voice trembled, but he said it anyway.

Sanne keek hem aan, verrast en ontroerd tegelijk.

Sanne looked at him, surprised and touched at the same time.

"Bas, dat is zo lief van je," zei ze zachtjes.

"Bas, that's so sweet of you," she said softly.

"Ik had geen idee."

"I had no idea."

Net toen Bas wilde reageren, trok Maartje aan Sanne's mouw.

Just as Bas was about to respond, Maartje tugged at Sanne's sleeve.

"Sorry," mompelde ze verdrietig.

"Sorry," she mumbled sadly.

"Ik voel me niet zo goed."

"I'm not feeling well."

Sanne keek snel naar Maartje en knikte begrijpend.

Sanne quickly looked at Maartje and nodded understandingly.

Ze keerde zich weer naar Bas.

She turned back to Bas.

"Het spijt me, Bas.

"I'm sorry, Bas.

Ik moet Maartje eerst even helpen.

I have to help Maartje first.

Maar laten we straks verder praten, oké?"

But let's talk more later, okay?"

Bas knikte, opluchting overspoelde hem.

Bas nodded, relief washing over him.

Ondanks de allergische reactie en zijn nerveuze gestotter, had hij zijn hart kunnen luchten.

Despite the allergic reaction and his nervous stuttering, he had managed to speak his heart.

"Ja, natuurlijk," antwoordde hij zachtjes.

"Yeah, of course," he answered softly.

Terwijl Sanne en Maartje weg gingen, bleef Bas staan in de warme keuken.

As Sanne and Maartje walked away, Bas remained standing in the warm kitchen.

Hij had het gedaan.

He had done it.

Hij had zijn gevoelens gedeeld.

He had shared his feelings.

En hoewel hij de afloop nog niet wist, voelde hij zich sterker en opgelucht.

And although he didn't know the outcome yet, he felt stronger and relieved.

De sneeuw viel stil buiten, terwijl de vakantiegeest binnen verderging.

The snow fell quietly outside, while the holiday spirit continued inside.

En Bas, hij glimlachte vol hoop, wetende dat hij eindelijk de eerste stap had gezet.

And Bas, he smiled full of hope, knowing that he had finally taken the first step.