In het bruisende hart van de campus stond het studentenhuis te stralen.

In the bustling heart of the campus stood the student house shining brightly.

Kleurrijke lampjes versierden de gangen en de geur van warme chocolademelk vulde de lucht.

Colorful lights adorned the hallways, and the scent of hot chocolate filled the air.

Het was bijna tijd voor het wintercarnaval, en iedereen was druk bezig met de voorbereidingen.

It was almost time for the winter carnival, and everyone was busy with preparations.

Bram, een Nederlandse student, zat op zijn kamer te staren naar een lege maquette.

Bram, a Dutch student, was sitting in his room staring at an empty model.

Hij had een geweldig idee: een Nederlandse praalwagen vol met tulpen en een molen.

He had a fantastic idea: a Dutch float full of tulips and a windmill.

Maar hij miste iets belangrijks: de juiste materialen.

But he was missing something important: the right materials.

In de Verenigde Staten was niets te vinden dat leek op wat hij gewend was in Nederland.

In the United States, there was nothing to be found that resembled what he was used to in Nederland.

Het maakte hem verdrietig en een beetje eenzaam.

It made him sad and a bit lonely.

Emma en Sanne, medestudenten van de internationale studentenclub, merkten zijn sombere stemming op.

Emma and Sanne, fellow students from the international students' club, noticed his gloomy mood.

"Bram, gaat het?"

"Bram, how are you?"

vroeg Emma bezorgd.

asked Emma concernedly.

Bram zuchtte en legde zijn zorgen uit.

Bram sighed and explained his worries.

Gelukkig hadden Emma en Sanne meteen een plan.

Fortunately, Emma and Sanne immediately had a plan.

"Laten we samenwerken," stelde Sanne voor.

"Let's work together," suggested Sanne.

"We kunnen ideeën en middelen delen om jouw praalwagen werkelijkheid te maken."

"We can share ideas and resources to make your float a reality."

Samen werkten ze door de nachten heen.

Together, they worked through the nights.

Emma bracht karton en verf mee, Sanne zorgde voor muziek en snacks, en Bram bedacht het ontwerp.

Emma brought cardboard and paint, Sanne provided music and snacks, and Bram came up with the design.

De sfeer in het studentenhuis was levendig; iedereen hielp op zijn eigen manier mee.

The atmosphere in the student house was lively; everyone contributed in their own way.

De grote dag van het wintercarnaval kwam sneller dan verwacht.

The big day of the winter carnival came sooner than expected.

De praalwagen zag er prachtig uit, een zee van tulpen van papier en een ronddraaiende windmolen van karton.

The float looked beautiful, a sea of paper tulips and a rotating cardboard windmill.

Maar toen ze de wagen naar het festivalterrein reden, begon het opeens te regenen.

But as they drove the float to the festival grounds, it suddenly started to rain.

Kleuren begonnen uit te lopen en de molen stopte met draaien.

Colors began to run, and the windmill stopped turning.

Met het publiek dat begon te verzamelen, sloeg de paniek toe.

With the crowd beginning to gather, panic set in.

Toch bleef Bram rustig.

Yet, Bram remained calm.

"We kunnen dit," zei hij vastberaden.

"We can do this," he said determinedly.

"Laten we improviseren."

"Let's improvise."

Onder de paraplu's van toeschouwers begonnen Emma en Sanne Nederlandse volksliederen te zingen.

Under the umbrellas of spectators, Emma and Sanne began to sing Dutch folk songs.

Bram sprong op de wagen en begon charmant uitleg te geven over Nederlandse tradities aan het publiek.

Bram jumped onto the float and started charmingly explaining Dutch traditions to the audience.

Mensen lachten en klapten, zelfs met de regen die nu gestaag doorzette.

People laughed and clapped, even with the rain continuing steadily.

Tot hun verrassing werd hun voorstelling de ster van de dag, niet door perfectie maar door de warmte en spontaniteit die ze brachten.

To their surprise, their performance became the highlight of the day, not through perfection but through the warmth and spontaneity they brought.

Na afloop, met warme chocolademelk in hun handen, keken Bram, Emma en Sanne voldaan toe hoe de regen langzaam stopte.

Afterwards, with hot chocolate in their hands, Bram, Emma, and Sanne watched contentedly as the rain slowly stopped.

Bram voelde zich niet langer alleen.

Bram no longer felt alone.

Hij had vrienden gemaakt en voor het eerst in lange tijd voelde hij zich thuis, zelfs zo ver weg van zijn eigen land.

He had made friends, and for the first time in a long while, he felt at home, even so far away from his own country.

Dankbaar keek hij naar zijn nieuwe vrienden; hij wist dat dit het begin was van iets moois.

Gratefully, he looked at his new friends; he knew this was the beginning of something beautiful.