De sneeuw knerpte onder de voeten van de studenten van het internaat.

The snow crunched under the feet of the students from the internat.

Binnen in het grote, oude gebouw zocht iedereen naar warmte.

Inside the large, old building, everyone searched for warmth.

De houten panelen van de debatzaal glommen in het zachte licht van de kroonluchters.

The wooden panels of the debate hall gleamed in the soft light of the chandeliers.

Het was de plek waar Sophie haar grootste uitdaging zou aangaan.

It was the place where Sophie would face her greatest challenge.

Sophie zat in haar kamer en keek naar buiten.

Sophie sat in her room and looked outside.

De wereld was wit en stil, maar in haar hoofd stormde het.

The world was white and still, but in her head, it was stormy.

Morgen was de debatwedstrijd.

Tomorrow was the debate competition.

Ze had lang getwijfeld, maar nu stond haar naam op de lijst.

She had hesitated for a long time, but now her name was on the list.

Ze voelde een knoop in haar maag.

She felt a knot in her stomach.

"Waarom deed ik dit ook alweer?" vroeg ze zichzelf fluisterend.

"Why was I doing this again?" she asked herself quietly.

Ze wist het antwoord: ze wilde haar angst overwinnen.

She knew the answer: she wanted to overcome her fear.

Aafke, Sophies beste vriendin, kwam binnen en zag haar nerveuze blik.

Aafke, Sophie's best friend, came in and saw her nervous look.

"Het komt goed," zei Aafke geruststellend.

"It'll be okay," said Aafke reassuringly.

"We hebben geoefend, je bent er klaar voor."

"We've practiced, you're ready for it."

Samen hadden ze uren besteed in de studiehoek op de begane grond van de school.

Together, they had spent hours in the study corner on the ground floor of the school.

Aafke speelde altijd de rol van de tegenpartij, vaak met een glimlach.

Aafke always played the role of the opposition, often with a smile.

De volgende dag vulde de zaal zich snel.

The next day, the hall quickly filled up.

Sophie voelde haar hart sneller kloppen terwijl ze op het podium plaatsnam.

Sophie felt her heart race as she took her place on the stage.

Het zweet parelde op haar voorhoofd.

Sweat beaded on her forehead.

Bram stond tegenover haar aan de andere kant van het podium.

Bram stood opposite her on the other side of the stage.

Hij glimlachte zelfverzekerd naar het publiek.

He smiled confidently at the audience.

Het debat begon.

The debate began.

Bram sprak vloeiend en krachtig, zoals altijd.

Bram spoke fluently and powerfully, as always.

Maar toen was het de beurt aan Sophie.

But then it was Sophie's turn.

Ze ademde diep in en uit.

She breathed in and out deeply.

Haar handen trilden lichtjes, maar ze herinnerde zich Aafke's woorden: "Je kunt dit."

Her hands trembled slightly, but she remembered Aafke's words: "You can do this."

Sophie begon te spreken.

Sophie began to speak.

Haar stem was in het begin zacht, maar met elke zin groeide haar vertrouwen.

Her voice was soft at first, but with every sentence, her confidence grew.

Ze presenteerde haar argumenten helder en gepassioneerd.

She presented her arguments clearly and passionately.

De zaal luisterde aandachtig, zelfs Bram keek verrast op.

The hall listened attentively, even Bram looked up, surprised.

Sophie vond haar ritme en straalde.

Sophie found her rhythm and shone.

Uiteindelijk was het debat voorbij.

In the end, the debate was over.

Sophie kreeg applaus van haar medestudenten.

Sophie received applause from her fellow students.

Bram won het eerste plaats, maar dat deed er niet zoveel meer toe.

Bram won first place, but that didn't matter so much anymore.

Sophie had een grotere prijs gewonnen: de strijd tegen haar eigen angst.

Sophie had won a greater prize: the battle against her own fear.

Haar klasgenoten omhelsden haar en gaven haar schouderklopjes.

Her classmates hugged her and gave her pats on the back.

Na afloop zaten Sophie en Aafke samen in de gezellige kantine, hun handen rond warme mokken chocolademelk.

Afterward, Sophie and Aafke sat together in the cozy kantine, their hands around warm mugs of hot chocolate.

"Dank je," zei Sophie tegen Aafke.

"Thank you," said Sophie to Aafke.

"Zonder jou had ik het niet gedurfd."

"Without you, I wouldn't have dared."

Aafke glimlachte.

Aafke smiled.

"Jij had het allemaal in je."

"You had it all in you."

Sophie keek naar buiten en zag hoe de schemering de sneeuw in een blauwgrijze deken hulde.

Sophie looked outside and saw how the dusk covered the snow in a blue-gray blanket.

Ze voelde zich licht, alsof een last van haar schouders was gevallen.

She felt light, as if a weight had been lifted from her shoulders.

Ze had haar eigen 'wedstrijd' gewonnen en dat gaf haar meer zelfvertrouwen dan welke trofee dan ook kon doen.

She had won her own 'competition,' and that gave her more confidence than any trophy could.

En zo begon voor Sophie een nieuwe reis: eentje waarin ze haar eigen kracht steeds meer begon te waarderen.

And so a new journey began for Sophie: one in which she began to appreciate her own strength more and more.

De wereld was nog steeds wit en stil, maar binnen in Sophie was er een nieuw licht gaan branden.

The world was still white and still, but inside Sophie, a new light had begun to shine.