Het was een koude winteravond in Amsterdam.

It was a cold winter evening in Amsterdam.

De straten waren stil na de feestdagen, en sneeuwvlokken dwarrelden zachtjes naar beneden langs de grachten.

The streets were quiet after the holidays, and snowflakes gently drifted down along the canals.

In het grote familiehuis, met zijn warme houten vloeren en grote ramen, speelde een heel ander soort drama zich af.

In the large family home, with its warm wooden floors and big windows, a very different kind of drama was unfolding.

Sanne zat in de woonkamer, omringd door gezellige meubels en oude familieportretten die het huis als een warme deken omarmden.

Sanne sat in the living room, surrounded by cozy furniture and old family portraits that embraced the house like a warm blanket.

Ze keek naar Bram, die aan de keukentafel zat met een kop koffie.

She looked at Bram, who was sitting at the kitchen table with a cup of coffee.

Naast hen lag Elise op de bank, half onder een gebreide deken.

Next to them, Elise lay on the couch, half underneath a knitted blanket.

Een uur geleden was ze flauwgevallen, zomaar, midden in een gesprek.

An hour ago, she had fainted, just like that, in the middle of a conversation.

Sanne had meteen een golf van paniek gevoeld, maar probeerde kalm te blijven.

Sanne had immediately felt a wave of panic, but tried to stay calm.

"Het was vast niets," zei Bram, terwijl hij zijn krant omdraaide.

"It was probably nothing," said Bram, as he turned his newspaper over.

"Ze is altijd zo druk bezig, het was zeker een geval van overdrijven."

"She is always so busy, it was surely a case of overdoing it."

Sanne fronste.

Sanne frowned.

"Maar wat als er meer aan de hand is?

"But what if there's more to it?

Ik wil zeker weten dat ze in orde is."

I want to make sure she's alright."

"Ze heeft misschien een nacht slecht geslapen," antwoordde Bram schouderophalend.

"Maybe she just had a bad night's sleep," replied Bram with a shrug.

Zijn nuchtere houding irriteerde Sanne, maar ergens wist ze dat het nuttig was om relativerende woorden te horen.

His down-to-earth attitude irritated Sanne, but somewhere she knew it was useful to hear those calming words.

Elise kreunde en opende haar ogen langzaam.

Elise groaned and slowly opened her eyes.

"Wat is er gebeurd?"

"What happened?"

vroeg ze, haar stem nog slaperig.

she asked, her voice still sleepy.

"Je viel flauw, Elise," zei Sanne zacht.

"You fainted, Elise," Sanne said softly.

"We maakten ons zorgen."

"We were worried."

Elise lachte schor, probeerde luchtig te klinken ondanks de situatie.

Elise laughed hoarsely, trying to sound light-hearted despite the situation.

"Dat is me nooit eerder overkomen.

"That’s never happened to me before.

Misschien train ik te hard voor de halve marathon."

Maybe I'm training too hard for the half marathon."

Sanne begon zich meteen vragen te stellen.

Sanne immediately began questioning herself.

Wat kon dit veroorzaken?

What could have caused this?

Waren het haar workouts?

Was it her workouts?

Of misschien iets daarvan in haar dieet?

Or maybe something in her diet?

Ze besloot dat ze Elise zou observeren zolang zij bij hen thuis zou blijven.

She decided she would observe Elise as long as she stayed with them.

De volgende paar dagen hield Sanne Elise nauwlettend in de gaten.

Over the next few days, Sanne kept a close eye on Elise.

Bram vond haar bezorgdheid overdreven.

Bram thought her concern was exaggerated.

"Je hoeft geen detective te spelen," zei hij vaak.

"You don’t need to play detective," he often said.

"Mensen vallen gewoon flauw, Sanne."

"People just faint, Sanne."

Gastvrij als altijd, kookte Sanne gezonde maaltijden en zorgde voor voldoende rust en water voor Elise.

As hospitable as ever, Sanne cooked healthy meals and ensured there was plenty of rest and water for Elise.

Toch bleef het knagen.

Yet the worry persisted.

Soms 's nachts, terwijl de wereld stil was, kwam Sanne's angst naar boven.

Sometimes, at night, when the world was quiet, Sanne's anxiety would surface.

Ze kon de gedachte niet verdragen dat ze geen controle had.

She couldn’t bear the thought of having no control.

Toen, twee dagen later, gebeurde het weer.

Then, two days later, it happened again.

Elise zakte opnieuw in elkaar, dit keer net toen ze de trap af kwam.

Elise collapsed once more, this time just as she was coming down the stairs.

Paniek ontstond, en Sanne en Bram sprongen naar voren om haar steun te geven.

Panic arose, and Sanne and Bram rushed forward to support her.

"Misschien is het nu wel ernstig," gaf Bram eindelijk toe, bezorgdheid nu zichtbaar in zijn ogen.

"Maybe it is serious now," Bram finally admitted, concern now visible in his eyes.

Het was tijd om naar de dokter te gaan.

It was time to go to the doctor.

Ze namen Elise mee naar het ziekenhuis in Amsterdam.

They took Elise to the hospital in Amsterdam.

Terwijl ze wachtten op de diagnose, voelde Sanne haar hart sneller kloppen.

While they waited for the diagnosis, Sanne felt her heart beating faster.

Ze hoopte maar dat het niets ernstigs was.

She just hoped it was nothing serious.

De diagnose van de dokter was een opluchting.

The doctor's diagnosis was a relief.

"Gewoon wat uitdroging," vertelde hij hen.

"Just a bit of dehydration," he told them.

"Niets ernstigs.

"Nothing serious.

Zorg ervoor dat je genoeg water drinkt, vooral na intensieve training."

Make sure you drink enough water, especially after intensive training."

Sanne merkte dat haar spanning langzaam wegebde.

Sanne noticed her tension slowly ebbing away.

Ze realiseerde zich dat niet alles wat buiten haar invloed lag, een ramp hoefde te zijn.

She realized that not everything beyond her control had to be a disaster.

Na het ziekenhuisbezoek voelde ze zich vrijer, alsof er een last van haar schouders viel.

After the hospital visit, she felt freer, as if a weight had been lifted from her shoulders.

Terwijl ze samen door de besneeuwde straten van Amsterdam naar huis liepen, keek Sanne naar Bram en Elise.

As they walked together through the snowy streets of Amsterdam towards home, Sanne looked at Bram and Elise.

"We hebben een goed team," dacht ze.

"We make a good team," she thought.

Misschien was dat wel het enige wat echt telde.

Maybe that was the only thing that really mattered.