De stad Amsterdam was niet meer wat het ooit was.

The city of Amsterdam was no longer what it once was.

De grachten waren stil en verlaten, geflankeerd door ruïnes van gebouwen met afbrokkelende gevels.

The canals were silent and deserted, flanked by ruins of buildings with crumbling facades.

De sneeuw bedekte alles met een bleke sluier.

The snow covered everything with a pale veil.

In deze koude, stille wereld liepen drie vrienden: Bram, Daan en Esmee.

In this cold, quiet world, three friends walked: Bram, Daan, and Esmee.

Bram hield stil en leunde even tegen een muur, hijgde zachtjes.

Bram paused and leaned against a wall, breathing lightly.

Hij voelde de hitte van de koorts, een constante herinnering aan de stralingsziekte die aan zijn lichaam knaagde.

He felt the heat of the fever, a constant reminder of the radiation sickness gnawing at his body.

Hij moest sterk blijven, voor Daan en Esmee.

He had to stay strong, for Daan and Esmee.

Zij rekenden op hem.

They were counting on him.

Daan, altijd met het hoofd vol plannen, boog zich naar hem toe.

Daan, always full of plans, leaned towards him.

"We moeten doorgaan, Bram," zei hij met aandrang.

"We have to keep going, Bram," he said urgently.

"De geruchten over een schuilplaats... misschien is het onze enige kans."

"The rumors about a shelter... maybe it's our only chance."

Bram knikte.

Bram nodded.

"Laten we gaan, voordat de scavengers ons vinden," zei hij.

"Let's go, before the scavengers find us," he said.

Ze waren niet ver weg; hun voetstappen soms hoorbaar in de verte.

They weren’t far behind; their footsteps sometimes audible in the distance.

Esmee hield zijn hand even vast.

Esmee held his hand for a moment.

"We redden het, Bram," zei ze zachtjes, haar ogen vol hoop.

"We’ll make it, Bram," she said softly, her eyes full of hope.

De drie vorderden door de straten, vastberaden.

The three proceeded through the streets, determined.

Ze volgden een oude kaart, die Daan had gevonden in een bibliotheek.

They followed an old map that Daan had found in a library.

Hun doel was een mysterieus gebouw dat een toevluchtsoord zou kunnen zijn.

Their destination was a mysterious building that might be a refuge.

Maar de scavengers zaten hen op de hielen.

But the scavengers were on their heels.

Ze achtervolgden de groep tot een verlaten ziekenhuis.

They chased the group to an abandoned hospital.

De ramen waren gebroken en de gangen stil, enkel gevuld met echo's van het verleden.

The windows were broken and the corridors silent, filled only with echoes of the past.

"Hier binnen," fluisterde Bram.

"In here," whispered Bram.

"Ik zal ze afleiden."

"I'll distract them."

Hij stond wankel, maar vastberaden.

He stood unsteadily but determined.

"Ga, kijk of er een uitgang is.

"Go, see if there's an exit.

Ik haal jullie in."

I'll catch up with you."

Daan en Esmee aarzelden, maar de urgentie in Bram's ogen dreef hen verder.

Daan and Esmee hesitated, but the urgency in Bram's eyes drove them further.

Ze dwaalden door donkere gangen, op zoek naar ontsnapping.

They wandered through dark corridors, searching for escape.

Bram bleef achter, zoekend naar iets dat zou kunnen helpen.

Bram stayed behind, searching for something that might help.

Zijn ogen vielen op een oud alarm.

His eyes fell on an old alarm.

Met zijn laatste krachten activeerde hij het, het geluid vulde het ziekenhuis.

With his last strength, he activated it, the sound filling the hospital.

Daan en Esmee vonden hun weg naar buiten, geleid door het instinct en de noodzaak te overleven.

Daan and Esmee found their way outside, guided by instinct and the necessity to survive.

Buiten gekomen zagen ze een deur, verborgen achter een enorme hoop sneeuw en puin.

Once outside, they saw a door, hidden behind a massive pile of snow and debris.

Het was de ingang naar de schuilplaats waar ze zo naar hadden gezocht.

It was the entrance to the shelter they had been looking for.

Ze wisten dat ze terug moesten naar Bram.

They knew they had to return for Bram.

Binnen vonden ze hem, neerliggend maar ademend.

Inside, they found him, lying down but breathing.

Rondom hem lagen de medische voorraden die hij nog net had kunnen openslaan.

Around him lay the medical supplies he had just managed to open.

Met de hulp van de bewoners van de schuilplaats, brachten ze Bram naar veilige plek.

With the help of the shelter's residents, they brought Bram to a safe place.

Langzaam kwam hij weer bij en glimlachte zwakjes toen hij zijn vrienden zag.

Slowly, he came around and weakly smiled when he saw his friends.

"Veilige haven," fluisterde Bram.

"Safe haven," whispered Bram.

Hij besefte dat hij niet alles alleen hoefde te dragen.

He realized he didn't have to carry everything alone.

Samen waren ze hier gekomen.

Together they had come here.

Samen zouden ze overleven.

Together they would survive.

De sneeuw viel nog steeds, maar nu was het geluid ervan geruststellend.

The snow was still falling, but now its sound was comforting.

Amsterdam, hoewel veranderd, bood een nieuw begin voor Bram, Daan en Esmee.

Amsterdam, though changed, offered a new beginning for Bram, Daan, and Esmee.

Hun reis had hen geleerd dat hoop en vriendschap hen verder bracht dan angst en wanhoop ooit zouden kunnen.

Their journey had taught them that hope and friendship would take them further than fear and despair ever could.