In de grauwe schemer van een verlaten supermarkt dwaalde Bram door de kapotte gangen.

In the gray twilight of an abandoned supermarket, Bram wandered through the broken aisles.

Zijn adem was zichtbaar in de koude lucht, terwijl scherpe sneeuwwind zijn wangen kleurde.

His breath was visible in the cold air, as the sharp snow wind colored his cheeks.

Het was winter en ieder voedingsmiddel gaf een kans op overleving.

It was winter, and every bit of food offered a chance at survival.

De planken waren bijna leeg, met slechts een enkele blik bonen hier en daar.

The shelves were almost empty, with only an occasional can of beans here and there.

Bram schudde zijn hoofd, hij had meer nodig voor zijn groep.

Bram shook his head; he needed more for his group.

Zijn gedachten gingen uit naar Sanne, die hopeloos thuis op medicijnen wachtte.

His thoughts went out to Sanne, who was hopelessly waiting at home for medicine.

Ze was zwak, en ze had de medicijnen snel nodig.

She was weak and needed the medicine quickly.

De geluiden van krakend glas braken de stilte, en Bram verstijfde.

The sounds of cracking glass broke the silence, and Bram froze.

Hij trok zijn capuchon dichter om zijn gezicht.

He pulled his hood tighter around his face.

Hij had geruchten gehoord over andere groepen die hier rondneusden.

He had heard rumors of other groups nosing around here.

Gevaar loerde om elke hoek, en hij moest voorzichtig zijn.

Danger lurked around every corner, and he had to be cautious.

Bij het gangpad van de medicijnen stopte hij.

At the medicine aisle, he stopped.

Niets.

Nothing.

Alles was weg.

Everything was gone.

Hij zuchtte dieper dan de stille sneeuwstorm buiten.

He sighed deeper than the silent snowstorm outside.

Wat nu?

What now?

Hij keek om zich heen naar de gebarsten muren en doorweekte tegels.

He looked around at the cracked walls and soaked tiles.

En toen hoorde hij stemmen, laag en dralend, maar dreigend nabij.

And then he heard voices, low and lingering, but threateningly close.

Het was Kees en zijn groep.

It was Kees and his group.

Er was altijd een gespannen relatie geweest tussen hun groep en die van Bram.

There had always been a tense relationship between their group and Bram's.

Concurrentie om spullen kon snel uit de hand lopen, vooral nu er zo weinig was.

Competition for supplies could quickly get out of hand, especially now that there was so little left.

Bram klemde zijn hand om het mes in zijn zak.

Bram gripped the knife in his pocket.

In plaats van te vechten, zoals zijn instinct hem vertelde, haalde hij diep adem en stapte hij naar voren.

Instead of fighting, as his instinct told him to, he took a deep breath and stepped forward.

"Kees," begon hij, zijn stem verrassend vast, "we doen hier allemaal ons best om te overleven."

"Kees," he began, his voice surprisingly steady, "we're all doing our best to survive here."

Kees keek op, zijn gezicht half verborgen onder een dikke sjaal.

Kees looked up, his face half-hidden under a thick scarf.

"Wat wil je, Bram?"

"What do you want, Bram?"

"Een oplossing.

"An answer.

Samenwerking.

Cooperation.

Jij en ik weten dat er niet veel over is om voor te vechten.

You and I both know there's not much left to fight for.

Waarom niet delen?

Why not share?

Jouw mensen, mijn mensen, we kunnen het samen beter doen."

Your people, my people, we can do better together."

Kees was stil, zijn ogen zoekend naar een spoor van bedrog.

Kees was silent, his eyes searching for a hint of deceit.

Maar Bram's oprechtheid straalde helder in de donkere gang.

But Bram's sincerity shone brightly in the dark aisle.

Na een lange minuut knikte Kees langzaam.

After a long minute, Kees nodded slowly.

"Deal."

"Deal."

Die dag verlieten Bram en Kees, schouder aan schouder, de supermarkt, elk met een handvol schamal verzamelde benodigdheden, maar met iets veel waardevollers — hoop.

That day, Bram and Kees, shoulder to shoulder, left the supermarket, each with a handful of scantily gathered supplies, but with something much more valuable—hope.

Hoop op een betere wintervooruitzicht voor iedereen.

Hope for a better winter outlook for everyone.

Bram voelde de kou niet meer zo intens.

Bram didn't feel the cold as intensely anymore.

Er was een sprankje warmte in zijn hart, een nieuw besef dat samenwerken soms het beste wapen is tegen de vijandigheid van de wereld buiten.

There was a spark of warmth in his heart, a new realization that cooperation is sometimes the best weapon against the hostility of the world outside.

Het was een stap naar een nieuwe toekomst, een waarin overleven iets minder wreed leek in de harde wintermaanden.

It was a step toward a new future, one in which surviving seemed a bit less cruel during the harsh winter months.