De geur van versgemalen koffie vulde de lucht van het gezellige koffiehuis.

The scent of freshly ground coffee filled the air of the cozy koffiehuis.

Het was een koude winterdag in Amsterdam en sneeuwvlokken dwarrelden zachtjes buiten neer, boven het kabbelende water van de gracht.

It was a cold winter's day in Amsterdam and snowflakes gently drifted down outside, above the rippling water of the canal.

Binnen was het warm en knus, vol van het zachte geroezemoes van gesprekken en het rustige geklingel van kopjes.

Inside, it was warm and snug, filled with the soft murmur of conversations and the gentle clinking of cups.

Bram zat met zijn handen om een kop warme koffie geklemd.

Bram sat with his hands clasped around a cup of warm coffee.

Hij staarde uit het raam, naar de gracht.

He stared out the window at the canal.

Zijn gedachten dwaalden af naar zijn familie.

His thoughts wandered to his family.

Te midden van de vrolijke herrie van het Driekoningenfeest had hij een gemis gevoeld.

Amidst the cheerful noise of the Driekoningenfeest, he had felt a sense of loss.

Hij miste het contact met Renske, zijn nicht die hij al te lang niet meer echt gesproken had door een oude ruzie.

He missed the contact with Renske, his cousin whom he hadn't really spoken to for far too long due to an old quarrel.

Renske zat tegenover hem, haar ogen glinsterden van verwachting.

Renske sat across from him, her eyes sparkling with anticipation.

"Een nieuw jaar, nieuwe kansen," zei ze vrolijk.

"A new year, new opportunities," she said cheerfully.

Sander zat naast haar, rustig roerend in zijn koffie.

Sander sat next to her, quietly stirring his coffee.

Hij had altijd een nuchtere kijk op de dingen.

He always had a grounded view on things.

"Het is belangrijk om vooruit te kijken," zei hij.

"It's important to look forward," he said.

Bram voelde zich een beetje zenuwachtig.

Bram felt a bit nervous.

Hij wist dat hij het onderwerp moest aankaarten.

He knew he had to bring up the subject.

"Renske," begon hij, "ik wilde met je praten over ons...

"Renske," he began, "I wanted to talk to you about us...

De laatste tijd denk ik veel na over onze familie, en ik voel dat ik het wil goedmaken."

Lately, I've been thinking a lot about our family, and I feel that I want to make amends."

Renske keek hem nieuwsgierig aan.

Renske looked at him curiously.

"Ik ben blij dat je dat zegt, Bram," zei ze zacht.

"I'm glad you say that, Bram," she said softly.

"Ik heb je gemist."

"I've missed you."

Bram voelde de spanning van zich afglijden.

Bram felt the tension slide away.

"Ik ook," gaf hij toe.

"I have too," he admitted.

"Kunnen we proberen dingen recht te zetten?"

"Can we try to set things right?"

Renkse knikte.

Renske nodded.

"Ja, laten we dat doen.

"Yes, let's do that.

Het voelt alsof er een kans is om opnieuw te beginnen."

It feels like there's a chance to start over."

En zo, tussen de warmte van de koffie en de winterse kou buiten, begonnen ze opnieuw.

And so, between the warmth of the coffee and the wintry cold outside, they began anew.

Bram leerde dat eerlijkheid echt de sleutel was.

Bram learned that honesty was truly the key.

De vriendschap met zijn nicht werd hersteld, en een nieuwe start gaf hen beiden hoop.

The friendship with his cousin was restored, and a fresh start gave both of them hope.

De koffie was al lang op toen ze de koffiebar verlieten.

The coffee had long been finished by the time they left the koffiebar.

De gracht weerspiegelde de sterretjes van de kerstverlichting.

The canal reflected the little stars of the Christmas lights.

Bram voelde zich lichter.

Bram felt lighter.

Hij wist dat de band met Renske sterker was dan ooit tevoren.

He knew that the bond with Renske was stronger than ever before.

Samen liepen ze door de sneeuw, samen naar de toekomst.

Together they walked through the snow, together into the future.