De lucht buiten was grijs en ijzig.

The sky outside was gray and icy.

Zachte sneeuwvlokken vielen op de smalle stenen straten van Amsterdam.

Soft snowflakes fell on the narrow stone streets of Amsterdam.

Binnen in het theehuis knetterde een warm vuur in de haard en de geur van verse thee vulde de lucht.

Inside the tea house, a warm fire crackled in the fireplace, and the scent of fresh tea filled the air.

Marijn, Lotte en Sander zaten aan een ronde tafel bij het raam.

Marijn, Lotte, and Sander sat at a round table by the window.

De sfeer was gezellig, maar de spanning tussen de drie zussen en broer was voelbaar.

The atmosphere was cozy, but the tension between the three sisters and brother was palpable.

Marijn, de oudste, staarde naar de rij met indrukwekkende theeblikken.

Marijn, the eldest, stared at the row of impressive tea tins.

"We moeten het huis verkopen," zei hij eindelijk.

"We have to sell the house," he finally said.

Zijn stem klonk vastberaden.

His voice sounded determined.

"Het is tijd om verder te gaan."

"It's time to move on."

Lotte, de middelste, keek weg.

Lotte, the middle one, looked away.

"Maar het huis is onze geschiedenis," protesteerde zij.

"But the house is our history," she protested.

"Ik kan het niet zomaar opgeven."

"I can't just give it up."

Sander, de jongste en altijd avontuurlijk, keek naar buiten naar de vallende sneeuw.

Sander, the youngest and always adventurous, looked outside at the falling snow.

"We kunnen iets nieuws beginnen.

"We can start something new.

Iets goeds kan uit verandering komen."

Something good can come from change."

De wind buiten leek het stilzwijgen tussen hen te versterken.

The wind outside seemed to amplify the silence between them.

Marijn zuchtte.

Marijn sighed.

"Ik begrijp je gevoelens, Lotte, maar we moeten ook aan onze toekomst denken."

"I understand your feelings, Lotte, but we also need to think about our future."

Een serveerster bracht hun bestelling.

A waitress brought their order.

De geur van jasmijnthee vulde de lucht.

The scent of jasmine tea filled the air.

Even leek de warme drank de kou tussen hen te verzachten.

For a moment, the warm drink seemed to soften the cold between them.

Lotte beet in een stuk cake.

Lotte bit into a piece of cake.

Haar ogen werden vochtig.

Her eyes became moist.

"Herinner je je nog die winteravonden bij de open haard?

"Do you remember those winter evenings by the fireplace?

Allemaal samen?"

All of us together?"

Marijn knikte.

Marijn nodded.

"Ja, ik herinner me dat.

"Yes, I remember that.

Het was magisch.

It was magical.

Maar we kunnen niet ons hele leven in het verleden leven."

But we can't live our entire lives in the past."

Er volgde een moment van stilte.

A moment of silence followed.

Het geluid van zachte muziek vulde het theehuis terwijl klanten binnenkwamen en warme plaatsen zochten.

The sound of soft music filled the tea house as customers entered and looked for warm places.

Lotte keek haar broer en zus aan.

Lotte looked at her brother and sister.

"Misschien kunnen we iets bewaren," stelde ze voor.

"Maybe we can keep something," she suggested.

"Een paar dingen uit het huis."

"A few things from the house."

Sander glimlachte en gaf haar hand een bemoedigend kneepje.

Sander smiled and gave her hand an encouraging squeeze.

"We kunnen ook elk jaar samenkomen.

"We can also gather every year.

Een klein eerbetoon aan vroeger."

A little tribute to the past."

Marijn bedacht zich.

Marijn reconsidered.

Misschien was er toch een middenweg.

Maybe there was a middle ground after all.

"Goed," zei hij tenslotte.

"Alright," he finally said.

"We verkopen het huis, maar houden een paar herinneringen."

"We sell the house, but keep a few memories."

Onder de warme gloed van de lichten en het zachte geroezemoes van gesprekken vonden de drie een manier om samen verder te gaan.

Under the warm glow of the lights and the soft murmur of conversations, the three found a way to move forward together.

Ze deden een stap naar de toekomst, met de belofte om hun verleden te eren.

They took a step toward the future, with the promise to honor their past.

Buiten viel de sneeuw nog steeds zachtjes neer, de witte vlokken dansend in de avondlucht.

Outside, the snow still fell gently, the white flakes dancing in the evening air.

Binnen was er eindelijk rust in hun harten.

Inside, there was finally peace in their hearts.

De banden van hun verleden zouden hen altijd verbinden, ongeacht waar hun paden hen naartoe zouden brengen.

The bonds of their past would always connect them, no matter where their paths would lead them.

En zo begon hun nieuwjaarsreflectie, een nieuw begin ondersteund door herinneringen die nooit verloren zouden gaan.

And so began their New Year’s reflection, a new beginning supported by memories that would never be lost.