De winterzon scheen zacht op de drukke Markt.

The winter sun shone softly on the busy Markt.

De lucht was koud maar verfrissend, en overal klonk vrolijk geroezemoes.

The air was cold but refreshing, and cheerful murmuring sounded everywhere.

Het was Nieuwjaarsdag, en de straten van Amsterdam waren gevuld met lachende mensen en versierde kraampjes.

It was New Year's Day, and the streets of Amsterdam were filled with smiling people and decorated stalls.

De geur van warme chocolademelk en kaneel hing in de lucht.

The aroma of hot chocolate and cinnamon hung in the air.

Bram stond bij een kleine, houten kraam.

Bram stood by a small wooden stall.

Zijn hart klopte snel.

His heart was beating fast.

Vandaag zou hij zijn kunst voor het eerst aan het publiek tonen.

Today, he would show his art to the public for the first time.

Zijn schilderijen stonden geordend op ezels, klaar om bewonderd te worden.

His paintings were arranged on easels, ready to be admired.

Maar er was één probleem: Bram had last van allergieën.

But there was one problem: Bram was suffering from allergies.

Zijn neus kriebelde, en zijn ogen traanden wat.

His nose tickled, and his eyes teared up a bit.

Sanne, zijn vrolijke en altijd optimistische vriendin, stond naast hem.

Sanne, his cheerful and always optimistic girlfriend, stood next to him.

"Je kunt het, Bram!"

"You can do it, Bram!"

zei ze enthousiast.

she said enthusiastically.

"Het gaat geweldig worden."

"It's going to be great."

Naast hen was Lotte bezig met haar act.

Next to them, Lotte was busy with her act.

Ze jongleerde met felgekleurde ballen, en trok een kleine menigte aan.

She was juggling brightly colored balls and attracted a small crowd.

Ze bracht leven op de markt met haar energieke optreden.

She brought life to the market with her energetic performance.

Lotte was nog nieuw in de stad, maar leek al helemaal thuis.

Lotte was still new to the city but already seemed completely at home.

Plotseling voelde Bram zijn keel samenknijpen.

Suddenly, Bram felt his throat tighten.

Hij greep naar zijn zakdoek.

He reached for his handkerchief.

"Niet nu," dacht hij paniekerig.

"Not now," he thought in panic.

Sanne merkte meteen dat er iets mis was en liep snel naar hem toe.

Sanne immediately noticed something was wrong and quickly went to him.

"Bram, gaat het?"

"Bram, are you okay?"

vroeg ze bezorgd.

she asked worriedly.

"I-ik denk dat het niet goed gaat," stamelde Bram met een schorre stem.

"I-I think it's not going well," Bram stammered with a hoarse voice.

Lotte zag het ook.

Lotte saw it too.

Ze liet haar jongleerballen vallen en kwam erbij.

She dropped her juggling balls and came over.

"Ik weet een plek waar je kruiden kan halen die helpen," zei ze.

"I know a place where you can get herbs that help," she said.

"Kom mee, snel!"

"Come on, quickly!"

Ze haasten zich door de menigte naar een kruidenkraam.

They hurried through the crowd to an herb stand.

De verkoopster, een vriendelijke dame, hielp snel.

The vendor, a friendly lady, quickly assisted.

"Probeer dit," zei ze en gaf Bram een glas met warme thee.

"Try this," she said, handing Bram a glass of warm tea.

De geur was sterk, maar het kalmeerde zijn keel.

The aroma was strong, but it soothed his throat.

Met enige moeite keerde Bram terug naar zijn kraam.

With some effort, Bram returned to his stall.

Hij voelde zich nog steeds wat zwak, maar hij wilde zijn kunst niet opgeven.

He still felt a bit weak, but he didn't want to give up on his art.

Sanne en Lotte stonden aan zijn zijde en hielpen hem moed verzamelen.

Sanne and Lotte stood by his side, helping him gather courage.

Het duurde niet lang voordat de eerste bezoekers nieuwsgierig naar de schilderijen begonnen te kijken.

It didn't take long before the first visitors began to look curiously at the paintings.

Bram voelde zijn zelfvertrouwen langzaam groeien.

Bram felt his confidence slowly grow.

Mensen stopten en bewonderden vanaf een afstandje, sommigen maakten zelfs foto's.

People stopped and admired from a distance, some even taking pictures.

Sanne glimlachte breed en klapte in haar handen.

Sanne smiled broadly and clapped her hands.

Aan het einde van de dag was Bram uitgeput, maar ook trots.

By the end of the day, Bram was exhausted, but also proud.

Hij had het toch gedaan.

He had done it.

Hij glimlachte naar Sanne en Lotte.

He smiled at Sanne and Lotte.

"Dank jullie wel," zei hij dankbaar.

"Thank you," he said gratefully.

"Zonder jullie had ik dit nooit gedaan."

"I couldn't have done this without you."

Terwijl de lichten van de kraampjes één voor één uitgingen, zag Bram zijn schilderijen in een nieuw licht.

As the lights of the stalls went out one by one, Bram saw his paintings in a new light.

Ze waren niet langer alleen maar stillevens.

They were no longer just still lifes.

Ze waren nu verhalen, gedeeld met de wereld.

They were now stories, shared with the world.

Deze ervaring veranderde Bram.

This experience changed Bram.

Hij begreep dat zijn kunst de moeite waard was om te delen.

He understood that his art was worth sharing.

Met een hernieuwd vertrouwen keek hij de toekomst in.

With renewed confidence, he looked into the future.

Het begin van zijn kunstenaarspad was gezet, op die drukke winterdag in de levendige Markt van Amsterdam.

The beginning of his artist's path was set on that busy winter day in the lively Markt of Amsterdam.