
Reunion Under Rain: A Naval Tale of Forgiveness
FluentFiction - Irish
Loading audio...
Reunion Under Rain: A Naval Tale of Forgiveness
Sign in for Premium Access
Sign in to access ad-free premium audio for this episode with a FluentFiction Plus subscription.
Bhí an t-aer saor ag Halifax Naval Base.
The air was free at Halifax Naval Base.
Bhraith an bháisteach thuas caol duilleoga crainn sa bhFómhar.
The rain fell on the narrow leaves of the trees in autumn.
Bhuel, bhí rudaí ag titim thíos sa tréimhse ar leith seo freisin – teannas i gcroí Ronan go cacao.
Well, things were falling below during this particular period too – tension in Ronan's heart to hell.
Bhí Ronan ann chun bualadh lena dheartháir.
Ronan was there to meet his brother.
Bhí siad scartha ar feadh blianta anuas.
They had been apart for years.
Bhí teannas eatarthu fós mar dhéin na farraige ghairbh eatarthu.
There was still tension between them like the rough sea between them.
Ach, bhí Remembrance Day ag teacht, agus bhí súil aige go dtiocfadh síocháin nua leis nó ina dhiaidh.
But, Remembrance Day was approaching, and he hoped that peace would follow with it or after it.
Bhí Brigid ann is iad agus sineadh sí a lámh go mín i dtreo Ronan.
Brigid was there with them and she gently extended her hand towards Ronan.
"Ní raibh sé furasta riamh," ar sí, "ach is fiú iarracht eile a dhéanamh.
"It was never easy," she said, "but it's worth making another effort."
"Níos grána, bhí guth inmheánach aige, Maeve an t-aimhleas a bhí ag rith i gcúl a choirp ag rátaí dearga.
More harshly, he had an internal voice, Maeve, the torment that was coursing through his body at rapid rates.
"Ná bíodh drogall ort," deir Maeve istigh.
"Have no hesitation," Maeve says inside.
"Is fiú gach tugann deireanach den iarracht sin.
"Every last attempt is worth it."
"Thapaigh Ronan a mhisneach.
Ronan seized his courage.
Chuaigh sé amach as a charr ag féachaint aimseartha agus feicfí ag daoine go raibh sé luaineach, ach b'shin an bóthar a roghnaigh sé.
He stepped out of his car looking timely and people could see he was restless, but that was the road he chose.
An bháisteach ab fhuar, an t-aer athrú anála.
The rain was cold, the air changing with every breath.
Chonaic sé an long mór ag teacht isteach, cosúil le siorc mór ag dul isteach i mblúir amhanraithe.
He saw the big ship coming in, like a big shark entering into sparkling waters.
D'fhan sé taobh amuigh, measctha lena chéile, ag fanacht air.
He stayed outside, mixed with himself, waiting for it.
Línebh de mharaigh, fíorshaighdiúir bhí ann.
A line of sailors, true soldiers they were.
D'ardaigh a chroí nuair a chonaic sé a dheartháir.
His heart lifted when he saw his brother.
D'éirigh am, bhí an tsaingle inghlactha.
Time had passed, the meeting was acceptable.
Bhí a dheartháir ann.
His brother was there.
D'fhéach siad ar a chéile, súile ina n-oithre strócacha an uisce mara.
They looked at each other, eyes in sparkling strokes of sea water.
"Conas tá cúrsaí?
"How are things?"
" a iarr a dheartháir.
his brother asked.
Ronan, le béim chroíghrá, leag lámha air.
Ronan, with heartfelt emphasis, laid hands on him.
"Ní maith liom na blianta caillte," ar sé, guth dea-ráidh, ag taisteal go dtí a dheartháir mar farraige bhog.
"I regret the lost years," he said, a voice of good declaration, reaching out to his brother like a gentle sea.
Moillín, bhí stad.
A moment, there was a pause.
Ronan, séideadh amach, go dtí go raibh gáire ar aghaidh a dhearthár.
Ronan, exhaled, until his brother’s face lit up with a smile.
"Ní intinn ar biadh," deir sé, ag glacadh Ronan sa gcomhlach maithmheach.
"No thought of food," he said, embracing Ronan in a forgiving embrace.
Bhí an aimsir nite, ach bhí an croí scáltha go glan freisin.
The weather was washed away, but the heart was also cleansed.
An sean-uaire a d'fhan éadrom, bhí an fhógra maite, agus na heaglaí cothrom.
The old hour stayed light, the announcement was forgiven, and fears were equalized.
Bhí Ronan in ann scaoileadh leis an sean-mhothúchán.
Ronan was able to release the old feelings.
Chonaic sé conas ab fhearr muintir agus maithiúnas.
He saw how family and forgiveness were better.
Bhí feiceannach air.
He was enlightened.
Bhíogadh a chroí le beagnach lá mbeannacht ag bualadh le chéile arís.
His heart leapt with almost a blessed day meeting again.