
A Proposal at the Edge of the World: Love on Cliffs of Moher
FluentFiction - Irish
Loading audio...
A Proposal at the Edge of the World: Love on Cliffs of Moher
Sign in for Premium Access
Sign in to access ad-free premium audio for this episode with a FluentFiction Plus subscription.
I gceartlár an fhómhair, bhí na hAillte Mhothair luaite le scéalta.
In the heart of autumn, the Cliffs of Moher were mentioned in stories.
Bhí Cillian ag seasamh ann, a chroí ag bualadh go tapa.
Cillian stood there, his heart beating rapidly.
Cillian, fear óg, neirbhíseach ach diongbháilte, bhí sé réidh leis an nóiméad is mó dá shaol a chruthú.
Cillian, a young man, nervous but determined, was ready to create the biggest moment of his life.
Thug sé cuireadh dá chara is fearr, Eoin, cabhrú leis an lá a ullmhú.
He invited his best friend, Eoin, to help him prepare for the day.
Bhí Eoin gafa leis an nádúr agus an eachtra, díreach mar Aoife.
Eoin was captivated by nature and adventure, just like Aoife.
Bhí sé ar bís, ag lochtú gach rud chun go n-éireodh le Cillian.
He was excited, fussing over everything to ensure Cillian's success.
Tháinig Aoife agus Cillian chuig an cliabhán ansin i lár an ailtéir le chéile.
Aoife and Cillian came to the cliff’s edge together in the middle of the altar.
Bhí grian fómhair ag dul faoi, scáthanna fada ag leathnú siar ar na haisling fharraige thíos futhu.
The autumn sun was setting, long shadows stretching back over the sea landscapes below them.
Chuir sé sin imní ar Cillian, ar a raibh eagla roimh árdán, ach bhí grá an lae níos láidre ná aon eagla.
This worried Cillian, who had a fear of heights, but the love of the day was stronger than any fear.
Seas Eoin beagán siar, ag scaoileadh beadorcha.
Eoin stood a bit back, releasing a breath of darkness.
Rinne sé comhartha do Cillian.
He signaled to Cillian.
Creathnaigh Cillian, ag ceapadh go bhféadfadh aimsir mhífhreagrach a phlean scriosadh.
Cillian trembled, thinking that rogue weather could ruin his plan.
Ansin, thug sé faoi deara go raibh Aoife ag breathnú timpeall, fiosracht ina súile.
Then, he noticed that Aoife was looking around, curiosity in her eyes.
“Breá an áit é seo, nach bhfuil?” a dúirt Aoife, a fiú amháin ag taitneamh, gan fios faoina raibh le teacht.
“This is a wonderful place, isn’t it?” said Aoife, smiling without any idea of what was to come.
Tháinig an nóiméad.
The moment arrived.
Ón áit a raibh Cillian, chonaic sé neoil ag imhigt ceal go mall, ag nochtadh lán-léargas na farraige agus an spéirlíne ag gnéin i bhfad uait.
From where Cillian stood, he saw clouds slowly dissipating, revealing the full expanse of the sea and the horizon forming in the distance.
“Seo í. Seo é an nóiméad,” a mharaigh sé é féin go ciúin.
“Here it is. This is the moment,” he silently steeled himself.
Gabh Cillian ar a ghlúine.
Cillian got down on one knee.
Bhí sé ag ardú cás beag bán a chroí isteach sa spéir.
He raised a small white box, his heart lifted into the sky.
Dúirt sé, lena ghlór beagáiní croíste, “Aoife, an bpósfaidh tú mé?”
He said, with a slightly trembling voice, “Aoife, will you marry me?”
Stoigh Aoife, a ghuth éidtais ag titim siar le sásta “Sea! Sea, Cillian!”
Aoife gasped, her voice falling back in joyful disbelief, “Yes! Yes, Cillian!”
Bhí an t-anáil céasaithe tréningh le radharc anama agus an caidreamh ag cur lena malartacha aer.
The tense breath was relieved by the soul-stirring sight as the relationship added to their shared breaths.
Tháinig Aoife ar a ghlúine, ag glacadh lámh Cillian go teann.
Aoife knelt down, grabbing Cillian’s hand tightly.
D'fháiltigh an trá agus na flaithis rompu, cruthaithe ag fad na farraige.
The beach and heavens welcomed them, created by the breadth of the sea.
Bhí cuidín débhríoch an fhómhair timpeall orthu, ag damhsa i lúba sa ghaoth shalainn.
The ambiguously twilight autumn surrounded them, dancing in loops in the salty breeze.
Bhain Cillian a spléachadh de agus thuig sé anois nach raibh áilleacht sa suíomh amháin, ach sa nóiméad comhroinnte eadrainn iad le chéile.
Cillian took it all in and realized that the beauty wasn't just in the setting, but in the shared moment between them.
Bhí gach rud foirfe, mar a bhí sé beartaithe.
Everything was perfect, just as planned.
Le chéile, sheas siad ann faoi scáth an nádúir, a gcroí míle mar an gcéanna, anois i bhfoirm amháin.
Together, they stood there under nature’s shadow, their hearts a mile alike, now in one form.
Níl aon eagla, ach grá. Grá gan teorainn.
No fear, just love. Boundless love.