
Samhain Reunion: Healing Old Wounds on the Cliffs
FluentFiction - Irish
Loading audio...
Samhain Reunion: Healing Old Wounds on the Cliffs
Sign in for Premium Access
Sign in to access ad-free premium audio for this episode with a FluentFiction Plus subscription.
Bhí gealbhana sa spéir agus an ghaoth ag séideadh go fíochmhar in aghaidh na n-aillte.
There were gealbhana in the sky and the wind was fiercely blowing against the cliffs.
Bhí Aoife agus Cormac ag siúl an cosán caol ag Clocha Mhóthair, áit a raibh am caite acu le chéile fadó.
Aoife and Cormac were walking the narrow path at Clocha Mhóthair, a place where they had spent time together long ago.
Tháinig siad anseo gach bliain maidin Samhna fadó, nuair a bhí siad óg agus saor.
They came here every year on Samhain morning long ago, when they were young and free.
Ach anois, bhí an saol i bhfad níos casta.
But now, life was much more complicated.
D'fhág said rud éigin tábhachtach ina ndiaidh an lá sin i bhfad ó shin, rud nár éirigh leo dearmad a dhéanamh air.
They had left something important behind that day long ago, something they hadn't been able to forget.
Ba í an timpiste é, timpiste a bhris a gcairdeas agus a mhill a gcuid laethanta sona.
It was the accident, an accident that broke their friendship and ruined their happy days.
Bhí a n-intinn fós dorcha ón eachtra sin.
Their minds were still shadowed by that event.
"Tá aithne agat céard atá uaim," a dúirt Aoife go cinniúnach agus í ag breathnú amach ar an bhfarraige foréigeanach, a bhí cosúil le hargóint sa chroí atá déanach a réiteach.
"You know what I want," said Aoife decisively, looking out at the turbulent sea, which was like an unresolved argument in the heart.
"Tá a fhios agam, Aoife," a dúirt Cormac go mall, éide a bhród réidh agus a intinn oscailte.
"I know, Aoife," said Cormac slowly, ready pride in his voice and an open mind.
"Tháinig mé anseo chun a ghabháil leithscéal.
"I came here to apologize."
""Bhí slán agat a rá ar dtús nuair a bhí sé níos tábhachtaí," a dúirt sí go gruama, ag meabhrú an lá a tharla an timpiste.
"You should have said goodbye first when it was more important," she said grimly, recalling the day the accident happened.
Troid idir cairde a bhí ar meisce, an carr caillte smacht.
A fight between drunk friends, the car lost control.
Ní féidir rud a dhéanamh arís.
Nothing can be undone.
Chuir sé ag cuimhneamh uirthi gurbh é an gaoth a bhí ag séideadh uirthi níos fuaire ná a focail.
It reminded her that the wind blowing at her was colder than his words.
Chaith Aoife tamall fada ag iarraidh an fhulaingt a dhíbirt.
Aoife had spent a long time trying to dispel the suffering.
Ní raibh éascaíocht faighte aici go fóill.
She hadn't found ease yet.
Leis an cogadh a bhí in intinn na beirte acu, d'fhan an tost eatarthu mar scáth.
With the war raging in their minds, the silence remained between them like a shadow.
Ba í Aoife a bhris an tost ar deireadh thiar.
It was Aoife who eventually broke the silence.
"Cén fáth anois, Cormac?
"Why now, Cormac?"
" a d'iarr Aoife, a croí ag preabadh le fearg agus eagla.
asked Aoife, her heart pounding with anger and fear.
"Tar éis na mblianta seo ar fad, cén fáth anois?
"After all these years, why now?"
""D'aithin mé nach raibh saoirse agam, go dtí go n-éistfinn leatsa," a thosaigh Cormac, a shúile ag iarraidh gníomhartha na bhfocal a leanúint.
"I realized I wasn't free until I listened to you," Cormac began, his eyes trying to follow the actions of the words.
"Ní féidir luach a chur ar mo leithscéal, ach tá sé agam duit.
"My apology has no value, but I have it for you."
"Bhí an chuid den chruthú seo ag brú isteach sa gclochán.
The part of creation was pushing into the stonework.
Ghlac aoife le go raibh an chuid seo caite.
Aoife accepted that this part was over.
"Is é an Samhain inniu," a dúirt sí go ciúin, taitneamh na lá anuraidh sa subh i nindamhrá a focail.
"It's Samhain today," she said quietly, the joy of last year's day in contrast to her words.
Tógadh ar dtreo uisce é, cé go raibh rud éigin ar siúl i bhfad níos doimhne sa dioscúrsa.
Drawn towards the water, something far deeper was taking place in the discourse.
Bhí géar neimhe idir Aoife agus Cormac, ach d'fhéadfadh rud a bheith tumultach ach fós réiteach.
There was a sharp edge between Aoife and Cormac, but something tumultuous could still be resolved.
D'ardaigh breathnú Cormac gur féidir seanfhocas a scaoileadh saor.
Cormac's gaze rose, realizing that an old saying could be set free.
"Tá brón orm," a dúirt sé arís, an uair seo a bhealach muiníneach.
"I'm sorry," he said again, this time confidently.
Bhí faoiseamh Aoife soiléir.
Aoife's relief was evident.
Trí bhíthin na scamaill bhog, bhí ré nua ag teacht chun cinn.
Through the soft clouds, a new era was emerging.
Ní raibh siad fós cáirde gan smál, ach bhí síocháin i ngiorracht, i mbéim le haillte na bhFlaitheas.
They weren't blemish-free friends yet, but peace was within reach, emphasized by aillte na bhFlaitheas.
D'fhágáil Aoife agus Cormac, lámh i lámh, ag siúl sa ghaoth.
Aoife and Cormac left, hand in hand, walking into the wind.
Bhí an radharc ciúin thar mhol nóisiuntaí scéala.
The view was calm over the wondrous narrative.
Leis an talamh ag a n-choisméire, thosaigh siad an chéad chaibidil eile dá saol ar nós go mbeadh lanúin ag tabhairt aghaidh ar an domhan.
With the ground at their heels, they began the next chapter of their life like a couple facing the world.
Ba iad éirí na gréine atá níos gile tar éis na hoíche dorcha.
The sunrise was brighter after the dark night.
Seo iad, saoltaí a ar ais san áit is faide intinneach dóibh, mar atá an uisce géilitgh íochtarach thíos fúthu, fós, ach ag luas cheana.
Here they were, lives returning to the place dearest to their memory, as the lower yielding waters beneath them were still but already in motion.