
Finding Inspiration and Friendship in Gleann Dá Loch
FluentFiction - Irish
Loading audio...
Finding Inspiration and Friendship in Gleann Dá Loch
Sign in for Premium Access
Sign in to access ad-free premium audio for this episode with a FluentFiction Plus subscription.
Is áit speisialta é Gleann Dá Loch, lá breá samhraidh sa chamhaireacht anseo.
Gleann Dá Loch is a special place, a fine summer day in the stillness here.
Tá gach rud síochánta agus álainn.
Everything is peaceful and beautiful.
Tá coillte glasa ag fás ard, eileanna atá socair agus spéir gorm atá soiléir.
Tall green woods grow, calm waters, and a clear blue sky.
Agus an lá níos luaithe sa mháirt, tháinig Siobhán i dtrioblóid ina smaointe féin.
Earlier that day, Siobhán found herself troubled in her own thoughts.
Bhí sí ag streachailt, ag cuardach scéal nua do staire stairiúil.
She was struggling, searching for a new story for her historical series.
Bhí Ciarán ann freisin.
Ciarán was there too.
Fear óg le súil ghéar ar an dúlra, bhí ceamara i gcónaí ina lámh aige réidh na hiontais a ghabháil.
A young man with a keen eye for nature, there was always a camera in his hand ready to capture its wonders.
Bhí an brú air bheith ag iarraidh an gnáth-phictiúr don taispeántas mór atá ag teacht.
He was under pressure, trying to get the perfect picture for the upcoming big exhibition.
Bhí an bheirt acu ann, amuigh ar na cosáin mhín atá ag dul timpeall na lochanna.
The two of them wandered, out on the gentle paths winding around the lakes.
Ceann díobh sin, chuir Siobhán síos cos a bhí ag iarraidh faibhriú inspriádhe le smacht.
On one of those, Siobhán slipped a foot looking for inspiration but kept control.
Chonaic Ciarán si e agus d'aithin sé uirthi brón uaigneas.
Ciarán saw her and recognized a sadness of loneliness in her.
Ach bhí an fhionnachtain ann ag an bpreabadh.
But there was discovery in the blink of an eye.
Rinne sé cinneadh cúnamh a thabhairt di níos mó ná mar bhí a rún aige an pictiúr céanna a fháil dó féin.
He decided to help her more than just securing the same picture for himself.
Bhí treoraí bheag i gceist, agus Ciarán ina threoraí.
A small guide emerged, with Ciarán leading.
"Seo," a dúirt sé le grinn, ag síneadh lámh ar ásc uisce ag sileadh anuas ó chnoic i bhfad.
"Here," he said with a smile, pointing at a stream flowing from distant hills.
Gluaiseann an scéal ón am a bhfuilimid ann ag roinnt rudaí le chéile.
The story moves from where we are, sharing things together.
"An ealaí ag teacht? Na Gael a rith sna cnoic seo, na healaí a fléadmhá mbeadh abhaile?"
"Is the swan arriving? The Gael running in these hills, might the swans have their home?"
Gháir Siobhán. Ní raibh radharc mar seo aici riamh.
Siobhán laughed. She had never seen such a view before.
Thaitin sé léi éisteacht leis na scéalta agus an t-atmaisféar a bhlaiseadh.
She enjoyed listening to the stories and soaking in the atmosphere.
Bhí scéal á dhéanamh cheana féin ina intinn.
A story was already forming in her mind.
Ach, sa trathnóna, thàinig scamall ag croitheadh an spéir ghlain.
But, in the afternoon, a cloud came, shaking the clear sky.
Ar nós an tóin ar even níos fearr nó gur réidh á fháil as spéartha, fuireisceadh tintreach.
Like an unexpected turn of events or a hidden agenda from the heavens, lightning flashed.
Rith siad isteach, i dtreo na mhainistreach ársa, dtángthas ar istigh go dtí iarnún a bhí ann.
They ran inside, towards the ancient monastery, seeking shelter under its iron roof.
D’fhill na scamaill go haerigh.
The clouds lifted gradually.
Ar deireadh, bhí si oscailte dá chéile ann.
Finally, they were open to each other there.
Casadh siad an doras orthu féin, tar éis baisteadh an scátha sa mbhothair.
They turned the door upon themselves, after a baptism of shelter on the road.
Bhí Ciarán ag brú an doras cúltaca, admhaíodh sé, "Ní gach rud a bhíonn foirfe ar dtús," a dúirt sé, ag féachaint ar an gcéim a cailleann uaidh.
Ciarán was pushing the backup door, admitting, "Not everything is perfect at first," he said, looking at the missed step.
"Sílim go bhfuil muinín an-chumhachtach."
"I think trust is very powerful."
Bhí meas as Siobhán anois.
There was admiration from Siobhán now.
Bhí suas don scéal a dmhí an scéal a bhuailtre.
She was ready for the story to unfold, ready to embrace it.
"B'fhéidir go bhfuil an scéal ann," ar sí, ag tabhairt léi féin nótáin ar pháipéar beag.
"Maybe the story is there," she said, taking notes on a small piece of paper.
Nuair a bhí an ghrian ag briseadh tríd na scamaill, tháinig boladh an uisce agus freagraí an tsaoil ag teacht.
When the sun broke through the clouds, the scent of fresh water and life's answers emerged.
Fuair Siobhán an t-inspioráid croí.
Siobhán found the heartfelt inspiration.
Ghabh Ciarán an grianghraf is áilne a bhí ann riamh.
Ciarán captured the most beautiful photograph ever.
D'fhág siad Gleann Dá Loch le chéile, ag stealladh le fuinneamh as an áité agus as a gcomrádacht nua.
They left Gleann Dá Loch together, brimming with energy from the place and their newfound companionship.
Bain mo thír as an mbinse seo.
Take my advice from this story.
Agus dáiríre, tháinig a inspioráid gan a chéile; mar sin nuair a chuireann an nádúr a dhraíocht, is fusa athruithe a dhéanamh.
And truly, their inspiration came without each other; so when nature weaves its magic, changes are easier to make.
Le críoch croíúil, tá an dúil sin síoranú ann i dtír na nGael.
With a heartfelt ending, there is always that eternal drive in the land of the Gael.