
Homeward Stars: Brigid's St. Patrick's Day Reunion
FluentFiction - Irish
Loading audio...
Homeward Stars: Brigid's St. Patrick's Day Reunion
Sign in for Premium Access
Sign in to access ad-free premium audio for this episode with a FluentFiction Plus subscription.
Bhí an chuimhneachán oighreata sáite i gcroí Bhrigid.
The icy memory was embedded in Brigid's heart.
Idir gormacha an Atlantaigh agus uaigneas na hoícheanta, d'fhéach sí suas i gcónaí ar na réaltaí céanna is a d'fhág sí taobh thiar i gCiarraí.
Between the blues of the Atlantic and the loneliness of the nights, she always looked up at the same stars she left behind in Ciarraí.
Anois, d'fhill sí, go luath ar maidin, ar Bhunáit an Chabhlaigh i gCorcaigh i mí an Mhárta nuair a bhí an baile maisithe le bratacha agus brádáin fhéile Pádraig.
Now, she returned, early in the morning, to the Naval Base in Corcaigh in March when the town was adorned with flags and brádáin for St. Patrick's Day.
Bhí an t-ionad plódaithe le daoine.
The venue was crowded with people.
Bhí gáire agus ceol traidisiúnta le cloisteáil.
Laughter and traditional music could be heard.
Bhuail sí leis na caisleáin mhóra ghlas agus le tuismitheoirí agus le deartháireacha mná na mbáisteach ag cuimhneamh agus ag ól an chruinnithe fíon.
She was met by the great green castles and by parents and sisters recalling and drinking the reunion wine.
Ach dúisíodh Brigid uaigneach sa slua.
But Brigid was lonely in the crowd.
In ainneoin na hamharclainne, fuair sí é deacair nascadh sna cuimhní is beochta ina croí.
Despite the spectacle, she found it difficult to connect with the most vivid memories in her heart.
Bhí eagla uirthi nach mbeadh sí mar an gcéanna leo siúd in Éirinn.
She feared she wouldn't be the same as those in Ireland.
Thosaigh Brigid ag siúl go mall.
Brigid started walking slowly.
Le luas na ndaoine ar a héslaintí, chuaigh sí i dtreo an dorais áit a raibh, sásta agus ag gáire, Saorise ina seasmhacht.
With the pace of people on her heels, she moved towards the door where, happy and laughing, Saoirse stood.
A deirfiúr bheag.
Her little sister.
Is sine uirthi, ach is é an nasc teaghlaigh ná an seoid is tábhachtaí.
Although older, the family bond was the most important treasure.
Ach bhí an oiread sin d'athrú.
But so much had changed.
Thaispeáin an ghrian a bhí ag fiú do gach cairt: "cén chaoi a mbeimis in ann athbheochan ar na cuimhní?
The sun shone, asking every chart: "how would we be able to revive the memories?"
""Brigid!
"Brigid!"
" scairt Saoirse, a glór arm laistigh den cheol.
shouted Saoirse, her voice piercing through the music.
Sheas an bheirt acu, idircheangailte ag an nóiméad ríthábhachtach sin.
The two of them stood there, interconnected by that pivotal moment.
Rinne Brigid cinneadh.
Brigid made a decision.
Ba léir di gur bealach maith a bhí ann labhairt lena deirfiúr.
It was clear to her that it was a good way to speak with her sister.
Bhí uaigneas eadrainnt, ach ceart féasta Pádraig cuireadh i gcuimhne di an chumhacht a bhí orthu i ndiaidh an cruin.
There was loneliness between them, but the right of a St. Patrick's feast reminded her of the strength they had after the reunion.
"Tá mé ar ais, Saorise," a dúirt sí ar deireadh, ag súil le freagra óna deirfiúr.
"I'm back, Saoirse," she finally said, hoping for a response from her sister.
"Sea, tá mé anseo duit.
"Yes, I'm here for you.
Tusa agus mise, i gcónaí.
You and me, always."
" Bhí go leor le rá acu, go leor le cur chun cinn.
They had a lot to say, much to progress.
Agus iad ag siúl isteach ó chuirr, bhí an dara seans ann, an lá sin, le ceiliúradh a dhéanamh mar an teaghlach a bhí siad roimhe.
As they walked inside from the cars, a second chance was there, that day, to celebrate as the family they once were.
Nuair a tháinig an oíche, thosaigh an céiliúradh i bPub an Bhunáit.
When night fell, the celebration began in the Base Pub.
Cuireadh ceol saor thugacha Finn in airde, bhí an seomra beo le shaol agus le gáire.
Free music from Finn was brought up, the room alive with life and laughter.
Agus ansin, i lár an seomra, tharraing Brigid Saoirse chuig an urlár damhsa.
And then, in the middle of the room, Brigid pulled Saoirse onto the dance floor.
Bhíomar ann, ar dtús bídh, ag cúpla céimeachas damhsa.
We were there, at first a few steps of dance.
Ach de réir mar a théann an ceoil isteach ana, rinne Brigid saor ar a lámh, ag gháire go leathan.
But as the music flowed within, Brigid released her hand, laughing widely.
Bhí sí fós anseo.
She was still here.
Tá a croí, lena teaghlach, ar ais.
Her heart, with her family, was back.
Nuair a bhí an damhsa thart, ag imeacht as an oiche, bhí Sóirse agus Brigid i gconaí le chéile, na réalta ar ais ina haraicín.
When the dance was over, leaving the night, Saoirse and Brigid were always together, the stars back in their sky.
Bhí sé gártha, bhí scéalta á gcomhroinnt.
There was joy, stories shared.
Faoi dheireadh an lae, chuir an cúinne clós ag cadair iad féin in oiriúint don ollmhód sights' buí.
By the end of the day, the corner nook had adapted itself to the golden sights' magnitude.
Bhí sé fós, agus le chéile, buraint acu, "nuair a bheidh an séasúr seo 'na suíomh, beidh a fhios againn i gcónaí.
It was still, and together, they whispered, "when this season is in place, we'll always know."
"Cinnteacht, idir tús agus deireadh, go raibh bannaí ríthábhachtacha sa seomra.
Certainty, between the beginning and the end, that there were vital bonds in the room.
Bhí Brigid, a bhí ar ais, gan eagla, aontas athbheochana inar stát sa bhaile le Sállghráanna.
Brigid, who was back, without fear, a union reborn in her hometown with Sállghráanna.
Déanfaidh an aisling talamh, tá sí go fóill á aithne, ach tá sí faoin domhan is fearr.
The dream will take root, she is still recognizing it, but she is in the best world.