
Frozen Echoes: A Journey Through Forgotten Halls
FluentFiction - Irish
Loading audio...
Frozen Echoes: A Journey Through Forgotten Halls
Sign in for Premium Access
Sign in to access ad-free premium audio for this episode with a FluentFiction Plus subscription.
Oíche fuar gheimhridh a bhí ann.
It was a cold winter's night.
Bhí na réaltaí ag glioscarnach sa spéir dhorcha os cionn na scoile crumbled ina raibh nádúr ag dul i ngleic léi.
The stars were twinkling in the dark sky above the crumbled school that nature was reclaiming.
Shiúil Oisín agus Niamh go cúramach tríd an bhféar fliuch, a raibh sí leacán os cionn na cosáin mar chuimhneachán ar a bhíodh ann.
Oisín and Niamh walked carefully through the wet grass, which laid like a shroud over the path as a reminder of what once was.
Bhí an scoil ina seasamh go humhal, clúdaithe le fiailí, a ballaí bristeacha ag titim as a chéile.
The school stood humbly, covered in weeds, its broken walls falling apart.
Bhí fuinneoga laibheáilte le sioc, mar scéala ón am atá caite, tostach agus tréigthe.
The windows were layered with frost, silent and abandoned, like a tale from the past.
"Oisín, b'fhéidir go bhfaighimid rud éigin úsáideach anseo," a dúirt Niamh, a súile ag lonrú le fiosracht.
"Oisín, maybe we could find something useful here," said Niamh, her eyes shining with curiosity.
Bhí sí i bhfad níos óg, lán de dhóchas agus caill, i gcónaí ag iarraidh eolas a fháil faoi rudaí a bhí imithe.
She was much younger, full of hope and loss, always wanting to learn about things that had disappeared.
"Tá bia agus soláthairtí de dhíth orainn," a d'éiligh Oisín, an lasair fianaise ina lámh ag soilsiú an dorchla dorcha.
"We need food and supplies," insisted Oisín, the flashlight in his hand illuminating the dark corridor.
Bhí rian tuirse ar a aghaidh, ach níor lig sé don bhrón é a stopadh.
His face bore traces of fatigue, but he did not let sorrow stop him.
Ar aghaidh leo sa halla mór, a bhí ceaptha le foirmeacha cuimhne agus cúirteanna briste.
They moved forward into the large hall, conceived with forgotten forms and broken courts.
Bhí an scoil cosúil le seansceacha na bparóiste, ina rúndiamhair do Niamh.
The school resembled the parish's old stories, a mystery to Niamh.
Gach doras a oscailt, gach seomra a aimsiú, ba chúis lúcháire di.
Every door opened, every room found, was a delight to her.
Ach bhí contúirt ann.
But there was danger.
D’oscail Niamh doras dorcha agus chonaic seomra a bhí níos seacha, leis na díonta ar tí titim.
Niamh opened a dark door and saw a room that was even more decrepit, with the roofs about to collapse.
Rinne Oisín breith uirthi, a fhéachaint déine.
Oisín grabbed her, with a stern look.
"Caithfidh muid a bheith cúramach," ar sé, ach níor bhac Niamh leis an eagla.
"We have to be careful," he said, but Niamh wasn’t bothered by fear.
Chonaic sí rud éigin níos faide isteach.
She saw something further inside.
Níor bhac sí leis an bhfocail choim a bhí ag réabadh os a choinne.
She was untroubled by the cautious whispers reverberating around.
Bhí lacha de lóchrainn as a cuid lámh gaire.
There was a glimmer from a lantern near her hand.
I ndeireadh, tháinig siad trasna ar sheomra sa siúl.
In the end, they stumbled across a storage room.
Bhí na bóithre róbhristeacha, ach bhí taiscumar ag dul siar.
The floors were crumbling, but a reservoir stretched back.
Seomra taisce faoi ghlas ach lán de rudaí.
A locked treasure room, yet full of things.
Bhí bia ann, uirlisí, foirneacha - an méid a theastódh uathu chun saol a dhéanamh níos feárr sa domhanda seo atá i ndrochbhail.
There was food, tools, utensils—everything they needed to make life better in this deteriorating world.
Ach thug siad faoi deara rud éigin nach raibh le feiceáil, scanóir a bhí fós ag obair.
But they noticed something unseen, a scanner still working.
An oíche shábháilte a bhí gnagadh ag sracaire, talamh ag dílíonadh, agus na líonraí ag teagmháil.
The safe night was shattered by a screeching, the ground shaking, and the networks connecting.
"Caithfidh muid imeacht!
"We have to leave!"
" a scread Oisín, borradh buice ón bhfad.
shouted Oisín, a distant crash echoing.
D'aimsigh sé greim ar Niamh agus ritheadar.
He grabbed Niamh and they ran.
D’fág siad an scoil díreach in am, agus gardaí gluaiste ag teacht.
They left the school just in time, with patrol cars approaching.
Ach d'fhoghlaim siad rud éigin tábhachtach — i dteannta an tsláinte a chaomhnú, bhí tuiscint ar an am atá thart riachtanach freisin.
But they learned something important—besides preserving health, understanding the past was necessary too.
Is é seo an eachtra a dhaingin an bheirt acu níos gaire, beirt a bhí ar ilde aon intinn amháin.
This was the adventure that bound the two of them closer together, two who shared one mind.
Feith am amháin a thosódh an turas mór anداlaí eile – ficheall oidhreacht an am atá caite chun todhchaí níos gile a fhorbairt.
Awaiting a time when the great journey would begin - reclaiming the heritage of the past to forge a brighter future.