Ο ήλιος έλαμπε λαμπερά πάνω από την ψυχιατρική πτέρυγα, σκορπίζοντας φως μέσα από τα μεγάλα παράθυρα και γεμίζοντας το δωμάτιο με ζεστασιά.

The sun was shining brightly over the psychiatric wing, scattering light through the large windows and filling the room with warmth.

Ήταν μια καλοκαιρινή μέρα, και το προσωπικό είχε τοποθετήσει τραπεζάκια στην αυλή.

It was a summer day, and the staff had placed small tables in the courtyard.

Ήταν μέρα επισκεπτηρίου και ο Δημήτρης κατέβαλε προσπάθεια να κρατήσει την ανυπομονησία του υπό έλεγχο.

It was visiting day, and Dimitris was making an effort to keep his excitement under control.

Ο Νίκος και η Έλενα περπατούσαν προς την αίθουσα αναμονής.

Nikos and Elena were walking toward the waiting room.

Είχαν περάσει αρκετές μέρες από την τελευταία τους επίσκεψη, και ο Δημήτρης ποθούσε να τους δει ξανά.

It had been several days since their last visit, and Dimitris longed to see them again.

Ήταν ο μικρός του αδελφός και η μητέρα του.

They were his younger brother and mother.

Στηριζόταν στην αγάπη τους για δύναμη και ελπίδα.

He relied on their love for strength and hope.

Όμως, ο Δημήτρης είχε ακούσει κάτι ανησυχητικό νωρίτερα.

However, Dimitris had heard something troubling earlier.

Δύο εργαζόμενοι συζητούσαν για πιθανές αλλαγές στη πολιτική των επισκεπτηρίων.

Two employees were discussing potential changes to the visiting policy.

Η καρδιά του σφίχτηκε από φόβο.

His heart tightened with fear.

Είχε ανάγκη την παρουσία της οικογένειάς του.

He needed his family's presence.

Καθόταν σε ένα από τα τραπεζάκια, περιμένοντας να φτάσουν.

He sat at one of the small tables, waiting for them to arrive.

Όταν ο Νίκος και η Έλενα εμφανίστηκαν, ο Δημήτρης σηκώθηκε και τους υποδέχθηκε με ένα ντροπαλό χαμόγελο.

When Nikos and Elena appeared, Dimitris stood up and greeted them with a shy smile.

Κατά τη διάρκεια του γεύματος, οι φωνές από τη συζήτηση που είχε ακούσει πριν λίγο, του ερχόταν συνεχώς στο μυαλό.

During the meal, the voices from the conversation he had overheard kept echoing in his mind.

Οι αμφιβολίες του πλημμύρισαν το μυαλό, ώσπου αποφάσισε να μιλήσει.

His doubts flooded his thoughts until he decided to speak.

Ζήτησε από τον Νίκο και την Έλενα αν μπορούσαν να πάνε μαζί του στην αυλή.

He asked Nikos and Elena if they could go with him to the courtyard.

Εκεί, με τα χέρια του να τρέμουν, αποκάλυψε τους φόβους του.

There, with his hands trembling, he revealed his fears.

Φοβόταν πως οι αλλαγές στην πολιτική θα σήμαιναν ότι δε θα τους έβλεπε τόσο συχνά.

He was afraid that the changes in policy would mean he wouldn't see them as often.

Τα λόγια του υπηρετήθηκαν από δάκρυα που κυλούσαν στα μάτια του.

His words were accompanied by tears streaming from his eyes.

“Δεν θέλω να με ξεχάσετε,” είπε με σπασμένη φωνή.

“I don't want you to forget me,” he said with a broken voice.

Η Έλενα τον αγκάλιασε σφιχτά, έσφιξε τα μάτια της για να κρατήσει τα δάκρυά της.

Elena hugged him tightly, squeezing her eyes shut to hold back her tears.

“Δημήτρη μου, δε θα σε ξεχάσουμε ποτέ.

“My Dimitris, we will never forget you.

Είσαι η καρδιά μας.” Ο Νίκος έσκυψε δίπλα του και τόνισε, “Θα είμαστε πάντα εδώ για εσένα.” Η Έλενα υποσχέθηκε να μιλήσει με το προσωπικό, ώστε να βρουν μια λύση.

You are our heart.” Nikos leaned close to him and emphasized, “We will always be here for you.” Elena promised to speak with the staff to find a solution.

Καθώς η αγκαλιά τους έδεσε ακόμη πιο σφιχτά, ο Δημήτρης ένιωσε έναν απρόσμενο κύμα ανακούφισης.

As their embrace tightened, Dimitris felt an unexpected wave of relief.

Ευγενικά υπενθύμισε στον εαυτό του ότι μπορούσε να μιλήσει για τους φόβους του, και η αγάπη της οικογένειάς του θα τον στήριζε πάντα.

He gently reminded himself that he could talk about his fears, and his family's love would always support him.

Ο Δημήτρης έμαθε να ανοίγει την καρδιά του, και αυτή η στιγμή τους έφερε πιο κοντά.

Dimitris learned to open his heart, and this moment brought them closer.

Ο Νίκος και η Έλενα συνειδητοποίησαν πόσο σημαντική ήταν η υποστήριξή τους για την υγεία του Δημήτρη.

Nikos and Elena realized how important their support was for Dimitris' health.

Στο τέλος της ημέρας, ένιωθαν όλοι πιο ενωμένοι και ευγνώμονες για την στιγμή που μοιράστηκαν.

By the end of the day, they all felt more united and grateful for the moment they shared.