Καθώς ο ήλιος του Μάη φώτιζε την πόλη, η Ελένη περπάτησε προς το νοσοκομείο.

As the sun of May lit up the city, Eleni walked towards the hospital.

Οι κερασιές έξω στο δρόμο ήταν ανθισμένες κι ο κόσμος γιόρταζε ακόμα το Πάσχα.

The cherry trees on the street were in bloom, and people were still celebrating Easter.

Μα εκείνη είχε άλλο στο μυαλό της.

But she had something else on her mind.

Η γιαγιά της ήταν στο νοσοκομείο.

Her grandmother was in the hospital.

Η σκέψη της Ελένης όλη την ημέρα ήταν πως θα μπορούσε να της δώσει κουράγιο.

Eleni's thought all day was how she could give her courage.

Το νοσοκομείο ήταν καθαρό, αλλά χωρίς ζεστασιά.

The hospital was clean, but lacked warmth.

Η Ελένη μπήκε στο δωμάτιο της γιαγιάς της.

Eleni entered her grandmother's room.

Η γιαγιά ήταν ξαπλωμένη στο κρεβάτι, κοιτώντας το ταβάνι.

Her grandmother was lying in bed, staring at the ceiling.

Το πρόσωπό της ήταν κουρασμένο, αλλά όταν είδε την Ελένη, ένα μικρό χαμόγελο φώτισε το βλέμμα της.

Her face was weary, but when she saw Eleni, a small smile lit up her gaze.

Η Ελένη κάθισε δίπλα της.

Eleni sat beside her.

"Χριστός Ανέστη, γιαγιά," της είπε απαλά.

"Christ is Risen, grandmother," she said softly.

Ήξερε πως αυτά τα λόγια είχαν σημασία.

She knew that these words held meaning.

Η γιαγιά της απάντησε με αδύναμη φωνή, "Αληθώς Ανέστη."

Her grandmother replied in a weak voice, "Truly He is Risen."

Η Ελένη είχε φέρει μαζί της μια εικόνα της Παναγίας και μια μικρή λαμπάδα που κρατούσε ακόμα κάτι από το φως της Ανάστασης.

Eleni had brought with her an icon of the Virgin Mary and a small lampada that still held something of the Resurrection light.

Τα τοποθέτησε προσεκτικά δίπλα στο κρεβάτι.

She placed them carefully next to the bed.

Το φως της λαμπάδας έκανε το δωμάτιο λίγο πιο ζεστό.

The light from the lampada made the room a bit warmer.

Κείνη τη στιγμή, η γιαγιά γύρισε το κεφάλι της και κοίταξε την Ελένη με κατανόηση.

At that moment, her grandmother turned her head and looked at Eleni with understanding.

Η Ελένη άρχισε να λέει ένα αναστάσιμο τροπάριο, η φωνή της σιγανή αλλά σταθερή.

Eleni began to recite a Resurrection hymn, her voice soft yet steady.

Μια ηρεμία απλώθηκε στο δωμάτιο, κι η Ελένη ένιωσε την πίστη να ξυπνά μέσα της.

A calmness spread throughout the room, and Eleni felt faith awakening within her.

Όταν τελείωσε, η γιαγιά έπιασε το χέρι της σφιχτά.

When she finished, her grandmother grabbed her hand tightly.

Τα μάτια της ήταν γεμάτα ευγνωμοσύνη και ελπίδα.

Her eyes were full of gratitude and hope.

"Θα είμαι καλά," ψιθύρισε.

"I will be okay," she whispered.

Η Ελένη δεν ήξερε αν η γιαγιά της θα γινόταν πράγματι καλά, αλλά η στιγμή εκείνη είχε σημασία.

Eleni didn't know if her grandmother would indeed get better, but that moment mattered.

Καθώς έβγαινε από το νοσοκομείο, ένιωθε πιο δυνατή.

As she left the hospital, she felt stronger.

Η πίστη δεν είναι πάντα εύκολη.

Faith is not always easy.

Αλλά μερικές φορές, ένα απλό φως μπορεί να φέρει ελπίδα μέσα στην καρδιά.

But sometimes, a simple light can bring hope to the heart.