Η χιονισμένη πόλη απλωνόταν μπροστά μας από το παράθυρο.

The snow-covered city stretched out before us from the window.

Στο σπίτι, όμως, η ατμόσφαιρα ήταν φουρτουνιασμένη.

At home, however, the atmosphere was turbulent.

Κάθε χειμώνα, το δείπνο της οικογένειάς μας ήταν δύσκολο.

Every winter, our family's dinner was difficult.

Απόψε, ο αέρας είχε ακόμα πιο βαριά αύρα.

Tonight, the air had an even heavier aura.

Καθώς καθόμασταν γύρω από το ξύλινο τραπέζι της κουζίνας, αισθανόμουν το στομάχι μου να σφιχταίνει.

As we sat around the wooden kitchen table, I felt my stomach tighten.

Τα μαχαιροπίρουνα χτυπούσαν απρόσεκτα πάνω στις πιατέλες, καθώς η μαμά σερβίριζε το φαγητό.

The cutlery clattered carelessly on the platters as mama served the food.

Τα βλέμματα σιωπηλά.

The glances were silent.

Ο πατέρας καθόταν βλοσυρός, κοιτάζοντας μόνο το πιάτο του.

O pateras sat glowering, looking only at his plate.

Εκείνος δεν ήξερε τι θα μου έλεγαν οι λέξεις όταν θα συναντούσα τον διευθυντή του σχολείου την επόμενη μέρα.

He didn't know what the words would say to me when I met with the school principal the next day.

Ήθελα να του μιλήσω για τις ανησυχίες μου, αλλά δεν μπορούσα να βρω το θάρρος.

I wanted to talk to him about my concerns, but I couldn't find the courage.

Και τότε, η πόρτα χτύπησε.

And then, there was a knock at the door.

Ανοίγοντας, είδα τον Νίκο.

Opening it, I saw Nikos.

Ο Νίκος, ο αδερφός μου.

O Nikos, my brother.

Είχαμε να μιλήσουμε μήνες.

We hadn't spoken in months.

Η μαμά προσπάθησε να κρύψει την έκπληξή της με ένα χαμόγελο, αλλά η σιωπή ήταν βαριά.

I mama tried to hide her surprise with a smile, but the silence was heavy.

Με χαιρέτησε με έναν αμήχανο νεύμα και κάθισε στο τραπέζι.

He greeted me with an awkward nod and sat at the table.

Καθώς τρώγαμε, η παρουσία του ήταν σαν βαρίδι.

As we ate, his presence was like a weight.

Είδε τον τρόμο μου και, παρότι δεν μίλησε πολύ, ησθάνθηκα τον έλεγχο να φεύγει.

He saw my fear and, though he didn't speak much, I felt control slipping away.

Ο ξαφνικός του ερχομός μού πρόσθεσε άγχος.

His sudden arrival added to my anxiety.

Το δείπνο κύλησε αργά και, στο τέλος, ένιωσα το κεφάλι μου να βουίζει από τις σκέψεις.

Dinner dragged on slowly, and in the end, I felt my head buzzing with thoughts.

Χάρις στον παράξενο συνδυασμό σιωπής και απουσίας του Νίκου, ξεχείλισα.

Thanks to the strange combination of silence and Nikos' absence, I overflowed.

Οι λέξεις άρχισαν να βγαίνουν.

The words began to spill out.

Οι φόβοι μου για το μέλλον, η απογοήτευσή μου που δεν ήταν εκεί για μένα.

My fears for the future, my disappointment that he wasn't there for me.

Όλα.

Everything.

Ο Νίκος με κοίταξε προσεκτικά.

O Nikos looked at me carefully.

"Ξέρω ότι σε άφησα μόνη," είπε τελικά.

"I know I left you alone," he finally said.

"Αλλά έχω να σου πω κάτι."

"But I have something to tell you."

Και άρχισε να μιλάει για τους δικούς του αγώνες, τις δικές του μάχες μακριά από την οικογένεια.

And he started talking about his own struggles, his battles away from the family.

Παραδέχτηκε ότι έπρεπε να είναι εκεί για μένα.

He admitted he needed to be there for me.

Στο τέλος της βραδιάς, κατάλαβα ότι δεν ήμουν πλέον μόνη.

At the end of the evening, I realized I was no longer alone.

Ο Νίκος υποσχέθηκε να είναι δίπλα μου, και η ελπίδα άνθισε μέσα μου.

O Nikos promised to be by my side, and hope blossomed within me.

Την επόμενη μέρα, όταν συναντούσα τον διευθυντή, θα είχα περισσότερη εμπιστοσύνη.

The next day, when I met with the principal, I would have more confidence.

Γνώριζα πλέον ότι η οικογένεια, όσο ελλιπής κι αν ήταν, μπορούσε να με στηρίξει.

I now knew that the family, as lacking as it was, could support me.

Και στον Νίκο, βρήκα ξανά έναν σύμμαχο.

And in Nikos, I found an ally once again.