Ο χειμωνιάτικος ήλιος στράφηκε απαλά πάνω από την καλντέρα της Σαντορίνης.

The winter sun gently turned over the caldera of Santorini.

Τα σπίτια, λευκά σαν το χιόνι, έστεκαν πάνω στους γκρίζους βράχους.

The houses, white as snow, stood atop the gray cliffs.

Η θάλασσα ήσυχη κάτω, αντικατοπτρίζοντας γαλήνη.

The sea below was calm, reflecting serenity.

Οι δρόμοι, που συνήθως γεμάτοι από τουρίστες, τώρα κενές, πρόσφεραν έναν διαφορετικό αέρα στο νησί.

The streets, usually filled with tourists, were now empty, offering a different air to the island.

Η Θαλία περπάτησε αργά στην άκρη του δρόμου.

Thalia walked slowly along the edge of the road.

Ήρθε στη Σαντορίνη για την οικογενειακή συνάντηση.

She came to Santorini for the family gathering.

Αλλά είχε κι άλλους λόγους.

But she had other reasons too.

Η καρέκλα της ως φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας δεν την ικανοποιούσε.

Her position as a student at the University of Athens was not satisfying her.

Λάτρευε την τέχνη, αλλά η οικογένειά της πίστευε στις παραδοσιακές σπουδές.

She loved art, but her family believed in traditional studies.

Η Ελένη, η ξέγνοιαστη μικρή αδερφή της, την πλησίασε.

Eleni, her carefree little sister, approached her.

"Καλημέρα, Θαλία," είπε χαμογελώντας πλατιά.

"Good morning, Thalia," she said with a wide smile.

"Πώς νιώθεις σήμερα;

"How are you feeling today?"

"Η Θαλία ήξερε ότι η Ελένη ήταν το σωστό πρόσωπο.

Thalia knew that Eleni was the right person to talk to.

"Ελένη, πρέπει να σου μιλήσω.

"Eleni, I need to talk to you.

Θέλω να ακολουθήσω τη ζωγραφική.

I want to follow painting.

Όχι την ιατρική που θέλει ο Νίκος.

Not medicine, as Nikos wants."

"Η Ελένη κοίταξε σοβαρά την αδερφή της.

Eleni looked seriously at her sister.

"Πρέπει να το πεις στον Νίκο.

"You need to tell Nikos.

Ο φόβος δε θα σε βοηθήσει.

Fear won't help you.

Είσαι τόσο καλή στη ζωγραφική.

You're so good at painting.

Αξίζεις αυτή την ευκαιρία.

You deserve this opportunity."

"Η Θαλία πήρε βαθιά ανάσα.

Thalia took a deep breath.

Η Ελένη είχε δίκιο.

Eleni was right.

Έπρεπε να μιλήσει με τον Νίκο.

She had to speak to Nikos.

Αργότερα το απόγευμα, συνάντησε τον Νίκο στους βράχους, με θέα τη θάλασσα.

Later in the afternoon, she met Nikos on the rocks, overlooking the sea.

"Νίκο," ξεκίνησε η Θαλία, "πρέπει να σου πω κάτι σημαντικό.

"Nikos," Thalia began, "I need to tell you something important."

"Ο Νίκος την κοίταξε.

Nikos looked at her.

Ησυχία απλώθηκε γύρω τους.

Silence spread around them.

"Θέλω να σπουδάσω τέχνη.

"I want to study art.

Ξέρω ότι έχεις μεγάλες προσδοκίες από εμένα, αλλά αγαπάω τη ζωγραφική.

I know you have high expectations of me, but I love painting."

"Ο Νίκος την άκουσε προσεκτικά.

Nikos listened to her carefully.

Έπειτα, χαμογέλασε αργά.

Then, he slowly smiled.

"Θαλία, πάντα θαύμαζα το ταλέντο σου.

"Thalia, I've always admired your talent.

Ήξερα πως η τέχνη είναι μέρος της ζωής σου.

I knew that art is a part of your life.

Σου εύχομαι ό,τι καλύτερο και θα είμαι δίπλα σου.

I wish you the best and will stand by you."

"Η Θαλία ένιωσε το βάρος να φεύγει από το στήθος της.

Thalia felt the weight lift from her chest.

Είχε τώρα την υποστήριξη του Νίκου.

She now had Nikos's support.

Η αγκαλιά του ήταν ζεστή, όπως η καρδιά της.

His embrace was warm, like her heart.

Τα αδέρφια βρήκαν νέα κατανόηση και δύναμη, ενώ το φως του ήλιου φωτιζόταν νοσταλγικά πάνω τους.

The siblings found new understanding and strength while the sunlight illuminated them nostalgically.