Το χιόνι σκέπαζε τις στέγες του εσωτερικού σχολείου κοντά στις πλαγιές του Ολύμπου.

The snow covered the roofs of the boarding school near the slopes of Olympus.

Ο Νίκο περπατούσε μόνος του στο προαύλιο.

Niko was walking alone in the courtyard.

Ο άνεμος ήταν παγωμένος, αλλά το μυαλό του ζούσε μια θύελλα.

The wind was cold, but his mind was living a storm.

Η ετήσια χειμερινή παράσταση ταλέντων πλησίαζε.

The annual winter talent show was approaching.

Αυτή τη φορά, ήθελε να σταθεί μπροστά σε όλους, μόνος του, και να τραγουδήσει.

This time, he wanted to stand in front of everyone, alone, and sing.

Ο Νίκο ήταν δημοφιλής ανάμεσα στους συμμαθητές του, πάντα γελαστός και φιλικός.

Niko was popular among his classmates, always cheerful and friendly.

Αλλά τώρα, η σκέψη να βρίσκεται μόνος του στη σκηνή φάνηκε τρομακτική.

But now, the thought of being alone on stage seemed terrifying.

Πάντα ήταν μέρος της χορωδίας.

He had always been part of the choir.

Ο ασφαλής επιλογή.

The safe choice.

Τώρα όμως ήθελε κάτι περισσότερο.

But now he wanted something more.

Η Έλαρα, η καλύτερη του φίλη, παρατηρούσε τη σιωπή του.

Elara, his best friend, noticed his silence.

"Νίκο," είπε με απαλή φωνή καθώς τον συναντούσε έξω από την τάξη τους.

"Niko," she said softly as she met him outside their classroom.

"Ξέρω ότι το μπορείς.

"I know you can do it.

Είσαι ταλαντούχος."

You are talented."

Ο Νίκο ήξερε ότι η Έλαρα έλεγε την αλήθεια, αλλά η αμφιβολία ήταν πιο δυνατή.

Niko knew that Elara was telling the truth, but doubt was stronger.

Η πρόβα γενικής δοκιμής έφτασε γρήγορα.

The general rehearsal approached quickly.

Όμως κάτι άλλο τους προβλημάτιζε.

But something else troubled them.

Ο καθηγητής μουσικής, γνωστός για τις αυστηρές απόψεις του, είπε στον Νίκο ότι αν δεν ήταν έτοιμος, θα ακυρωνόταν η εμφάνισή του.

The music teacher, known for his strict opinions, told Niko that if he wasn't ready, his performance would be canceled.

Ένα απόγευμα, η Έλαρα βρήκε τον Νίκο στην αίθουσα μουσικής.

One afternoon, Elara found Niko in the music room.

"Ας δοκιμάσουμε μαζί," πρότεινε με ένα χαμόγελο.

"Let's try together," she suggested with a smile.

Μαζί, περνούσαν ώρες να εξασκούνται.

Together, they spent hours practicing.

Τελικά έφτασε η κρίσιμη στιγμή της πρόβας.

Finally, the critical moment of the rehearsal arrived.

Όλοι οι μαθητές και οι εκπαιδευτικοί κάθονταν στις καρέκλες, περιμένοντας.

All the students and teachers sat on the chairs, waiting.

Ο Νίκο ανέβηκε στη σκηνή.

Niko went up on stage.

Οι παλάμες του ιδρωμένες, η καρδιά του χτυπούσε γρήγορα.

His palms were sweaty, his heart was beating fast.

Ένιωσε τον πανικό να τον κυριεύει και πάγωσε.

He felt panic overtaking him and froze.

Τα φώτα τον τύφλωσαν και οι λέξεις χάθηκαν.

The lights blinded him, and the words were lost.

Ξαφνικά, ένιωσε το χέρι της Έλαρας να πιάνει το δικό του.

Suddenly, he felt Elara's hand take his.

"Είμαι εδώ," ψιθύρισε.

"I'm here," she whispered.

Αυτή η μικρή φράση ήταν ό,τι χρειαζόταν.

That little phrase was all he needed.

Κι έτσι, η φωνή του Νίκο υψώθηκε στο δωμάτιο.

And so, Niko's voice rose in the room.

Ήταν καθαρή, γεμάτη συναίσθημα.

It was clear, full of emotion.

Όταν τελείωσε, το ακροατήριο ξέσπασε σε χειροκροτήματα.

When he finished, the audience burst into applause.

Η Έλαρα του έσφιξε το χέρι ξανά.

Elara squeezed his hand again.

"Σου το είπα," του είπε μ' ένα πλατύ χαμόγελο.

"I told you," she said with a broad smile.

Ο Νίκο χαμογέλασε πίσω.

Niko smiled back.

Η αυτοπεποίθησή του είχε αρχίσει να ανθίζει.

His confidence had started to blossom.

Την ημέρα του ταλέντου, ο Νίκο δεν ανησυχούσε πια.

On the day of the talent show, Niko was no longer worried.

Ήξερε πια να εμπιστεύεται τον εαυτό του και τους φίλους του.

He knew now to trust himself and his friends.

Το τραγούδι του ήταν το απόλυτο δώρο - και απόδειξη ότι ακόμα και τα μεγαλύτερα όνειρα μπορούν να πραγματοποιηθούν με καλή παρέα.

His song was the ultimate gift - and proof that even the biggest dreams can come true with good company.