Η νύχτα ήταν ήρεμη στην Παλιά Πόλη της Καβάλας.

The night was calm in the Old Town of Kavala.

Το χιόνι έπεφτε αργά, σαν μια απαλή κουβέρτα που σκέπαζε τα καλντερίμια.

The snow was falling slowly, like a soft blanket covering the cobblestone streets.

Οι λάμπες του δρόμου έριχναν ένα ζεστό φως στις παλιές πέτρινες κατοικίες, ζωγραφίζοντας σκιές στον χιονισμένο δρόμο.

The street lamps cast a warm light on the old stone residences, painting shadows on the snowy road.

Η Dimitria, η ελεύθερη ταξιδιωτική φωτογράφος με το λαμπερό χαμόγελο, δημιούργησε εικόνες για το περιοδικό της.

Dimitria , the free-spirited travel photographer with the radiant smile, was creating images for her magazine.

Δίπλα στο πάρκο, ο Άλεξιος, καθηγητής ιστορίας, κοιτούσε σκεπτικός τη βιβλιοθήκη του.

Beside the park, Alexios, a history professor, was looking thoughtfully at his library.

Τα βιβλία του, τα αγαπημένα του, αναπαύονταν γύρω του.

His books, his favorites, rested around him.

Η κρυφή του αγάπη για την ποίηση τον έκανε να ονειρεύεται το δικό του έργο, αλλά του έλειπε έμπνευση.

His secret love for poetry made him dream of his own work, but he lacked inspiration.

Καθώς η πόλη ζούσε τη γιορτή, μια χιονοθύελλα άρχισε ξαφνικά να σφυρίζει στους δρόμους.

As the town experienced the festival, a snowstorm suddenly began whistling through the streets.

Ο Άλεξιος, με κοφτό περπάτημα, απομακρύνθηκε από τη διδασκαλία του και κινήθηκε προς το ιστορικό του φαρμακείο—ένας χώρος ηρεμίας και σκέψης.

Alexios, with brisk steps, moved away from his teaching and headed to his historic pharmacy—a place of tranquility and thought.

Η Dimitria, κεντημένη από την ομορφιά του τοπίου, δεν σταματούσε να φωτογραφίζει τα πάντα γύρω της.

Dimitria, enchanted by the beauty of the landscape, continued to photograph everything around her.

Η Dimitria παρατήρησε τον Άλεξιο και τον πλησίασε.

Dimitria noticed Alexios and approached him.

“Πού πηγαίνετε;” ρώτησε, γεμάτη περιέργεια.

“Where are you going?” she asked, full of curiosity.

“Στο φαρμακείο.

“To the pharmacy.

Είναι ασφαλές εκεί,” απάντησε εκείνος, δείχνοντας την κατεύθυνση.

It's safe there,” he replied, pointing in the direction.

Η Dimitria αντέτεινε: “Θέλω να μείνω εδώ και να φωτογραφίσω.” Η χιονοθύελλα, όμως, δυνάμωνε, και εκείνη η απρόβλεπτη νύχτα τους ώθησε να αναζητήσουν κάλυψη.

Dimitria countered: “I want to stay here and take photos.” However, the snowstorm was strengthening, and that unpredictable night urged them to seek shelter.

Φτάνοντας στο φαρμακείο, οι δύο ξένοι πέρασαν τη βαριά ξύλινη πόρτα.

Reaching the pharmacy, the two strangers passed through the heavy wooden door.

Μέσα, τα κεριά έκαιγαν ήσυχα, γεμίζοντας τον χώρο με ανάλαφρο φως.

Inside, the candles burned quietly, filling the space with gentle light.

Οι παλιές φιάλες με βότανα ευωδίαζαν.

The old bottles of herbs emitted a fragrant aroma.

Ο Άλεξιος ένιωσε ηρεμία και άνοιξε την καρδιά του.

Alexios felt at peace and opened up his heart.

“Γράφω κι εγώ, αν και σπάνια το λέω,” είπε, τραβώντας ένα μικρό σημειωματάριο από την τσέπη του.

“I write too, though I rarely mention it,” he said, pulling a small notebook from his pocket.

Η Dimitria ενδιαφέρθηκε.

Dimitria showed interest.

“Μπορώ να δω κάτι;” Ο Άλεξιος δίστασε λίγο.

“Can I see something?” Alexios hesitated a bit.

Μετά, με μια ανάσα θάρρους, διάβασε μερικές γραμμές.

Then, with a breath of courage, he read a few lines.

Οι λέξεις του ήταν σαν τους παλιούς θρύλους της πόλης—γεμάτοι ζωντάνια και ιστορία.

His words were like the old legends of the town—full of vitality and history.

“Είναι υπέροχα,” είπε η Dimitria με χαμόγελο.

“They're wonderful,” Dimitria said with a smile.

“Θα ήθελα να τα συμπεριλάβω στην αφήγηση του περιοδικού μου για το φεστιβάλ.” Ο Άλεξιος ήταν κάπως έκπληκτος.

“I’d like to include them in my magazine’s narrative about the festival.” Alexios was somewhat surprised.

“Σίγουρα;” Η Dimitria έγνεψε καταφατικά.

“Really?” Dimitria nodded affirmatively.

“Οι λέξεις σου συμπληρώνουν τις εικόνες μου.” Καθώς η καταιγίδα πέρασε και η αυγή άρχισε να χρωματίζει την πόλη, οι δρόμοι ήταν καθαροί από την κακοκαιρία.

“Your words complement my images.” As the storm passed and dawn began to color the town, the streets were clear of the bad weather.

Η Dimitria υποσχέθηκε να δείξει τη δουλειά του Άλεξιου στον κόσμο.

Dimitria promised to showcase Alexios's work to the world.

Ο Άλεξιος, με νέα αίσθηση ελευθερίας, βρήκε στον αυθορμητισμό της τέχνη και στοχασμό.

Alexios, with a new sense of freedom, found art and reflection in spontaneity.

Οι δύο ξένοι έκαναν το πρώτο βήμα μιας απρόσμενης, αλλά αποκαλυπτικής συνεργασίας.

The two strangers took the first step of an unexpected but revelatory collaboration.