Στο κέντρο της Αθήνας, ο Εθνικός Κήπος απλωνόταν σαν ένας καταφύγιο γαλήνης.

In the center of Athens, the National Garden stretched out like a refuge of tranquility.

Τα κλαδιά των δέντρων γυμνά στον χειμώνα, οι αειθαλείς θάμνοι έδιναν χρώμα.

The branches of the trees were bare in the winter, the evergreen shrubs added color.

Ο κρύος αέρας χόρευε ανάμεσα στα δέντρα.

The cold wind danced among the trees.

Η Δημήτρα περπάτησε γρήγορα στα μονοπάτια, κρατώντας σφιχτά το σημειωματάριό της.

Dimitra walked quickly along the paths, holding her notebook tightly.

Ως βοτανολόγος, αγαπούσε τη φύση και τα φυτά.

As a botanist, she loved nature and plants.

Σήμερα έψαχνε ένα σπάνιο δείγμα για την έρευνά της.

Today she was searching for a rare specimen for her research.

Ήταν αγχωμένη.

She was anxious.

Είχε μια παρουσίαση σύντομα και ήθελε όλα να είναι τέλεια.

She had a presentation soon and wanted everything to be perfect.

Ο Άρης, συνάδελφός της, την παρακολουθούσε.

Aris, her colleague, was watching her.

"Δημήτρα, πρέπει να επιβραδύνεις λίγο," της είπε με φροντίδα.

"Dimitra, you need to slow down a bit," he said with care.

Εκείνη χαμογέλασε αμυδρά.

She smiled faintly.

"Όλα θα πάνε καλά," απάντησε, αν και ανασφάλεια τριγυρνούσε μέσα της.

"Everything will be fine," she replied, although insecurity was swirling inside her.

Ξαφνικά, η Δημήτρα ένιωσε μια έντονη φαγούρα στο λαιμό της.

Suddenly, Dimitra felt an intense itch in her throat.

Έπιασε το λαιμό της ανήσυχα.

She grabbed her throat anxiously.

Η αντίδραση ήταν γρήγορη.

The reaction was swift.

Τα μάτια της άρχισαν να υγράνουν και να κλείνουν.

Her eyes began to water and close.

Ο Άρης κοίταξε ανήσυχος.

Aris looked worried.

Δεν ήταν σίγουρος τι να κάνει.

He wasn't sure what to do.

Περιμένω ή φωνάζω βοήθεια, αναρωτήθηκε.

Should I wait or call for help, he wondered.

Στον κοντινό πάγκο, ο Νίκος, ένας παραϊατρικός εκτός υπηρεσίας, παρατήρησε την κατάσταση.

On a nearby bench, Nikos, an off-duty paramedic, noticed the situation.

"Χρειάζεστε βοήθεια;

"Do you need help?"

", ρώτησε σηκωνόμενος γρήγορα.

he asked, quickly standing up.

Η Δημήτρα δεν μπορούσε να μιλήσει πια.

Dimitra could no longer speak.

Το πρόσωπό της είχε κοκκινίσει.

Her face had turned red.

Ο Νίκος έδρασε γρήγορα, προσφέροντάς της πρώτες βοήθειες.

Nikos acted quickly, providing her with first aid.

Ο Άρης ανακουφίστηκε, ευγνώμων για την παρουσία του Νίκου.

Aris was relieved, grateful for Nikos's presence.

Η αντίδραση επιδεινώθηκε, και η Δημήτρα άρχισε να καταλαβαίνει ότι η υγεία της ήταν πιο σημαντική από κάθε εργασία.

The reaction worsened, and Dimitra began to realize that her health was more important than any assignment.

Με τη βοήθεια του Νίκου, ανέκτησε τον έλεγχο της αναπνοής της.

With Nikos's help, she regained control of her breathing.

Αισθάνθηκε ανακούφιση και τρυφερότητα.

She felt relief and comfort.

Λίγο αργότερα, η Δημήτρα συνήλθε πλήρως.

A little later, Dimitra fully recovered.

Ευχαρίστησε τον Νίκο και αγκάλιασε τον Άρη.

She thanked Nikos and hugged Aris.

Κατάλαβε την αξία της αυτοφροντίδας.

She understood the value of self-care.

Η πίεση της δουλειάς δεν μπορούσε να είναι προτεραιότητα έναντι της υγείας της.

The pressure of work could not be prioritized over her health.

Η Δημήτρα έμαθε πως η υπομάθεια και η βοήθεια μπορεί να έρθουν από εκεί που δεν το περιμένεις.

Dimitra learned that kindness and help can come from where you least expect it.

Ο άνεμος συνέχισε να φυσάει μαλακά, και τα μονοπάτια του Εθνικού Κήπου παρέμειναν γαλήνια, σαν να καταλάβαιναν το μάθημα που τώρα γνώριζε καλά.

The wind continued to blow gently, and the paths of the National Garden remained peaceful, as if they understood the lesson she now knew well.