
Unveiling Secrets: Journey Through Eryri's Haunted Stones
FluentFiction - Welsh
Loading audio...
Unveiling Secrets: Journey Through Eryri's Haunted Stones
Sign in for Premium Access
Sign in to access ad-free premium audio for this episode with a FluentFiction Plus subscription.
Ar ochr y mynyddoedd caled o'r Parc Cenedlaethol Eryri, roedd y gwynt yn chwythu'n oer dros yr ansawdd wag.
On the harsh mountainsides of Parc Cenedlaethol Eryri, the wind was blowing cold over the desolate landscape.
Roedd y gwanwyn dirgel hwnnw wedi ei adael yn bell y tu ôl i lygaid y byd, a nawr roedd yr hydref wedi cyrraedd, yn dod â lliwiau'r dail brwnt.
That mysterious spring had long since faded behind the world's eyes, and now autumn had arrived, bringing the colors of the decaying leaves.
Roedd yr ardal wedi goroesi'r apocalypse, ond o fewn y craciau yn yr ysbryd, parhaodd rhywbeth annirnad yn cysgu.
The area had survived the apocalypse, but within the cracks of the spirit, something indescribable continued to slumber.
Dafydd ac Eira oedd yn cerdded trwy'r lle hwn, eu cerddediad araf ond penderfynol yn dod ôy cysgodion yr hen fywyd.
Dafydd and Eira were walking through this place, their pace slow but determined, emerging from the shadows of the old life.
Roedd y ddau yn ddiamynedd, pob cam yn cymryd gofal rhag ofn y bygythiadau a lechai tu ôl i bob dernyn ôl o goed a thaeniad o lwyni.
Both were impatient, each step taken with care in case of lurking threats behind every patch of trees and stretch of bushes.
Yn sydyn, stopiodd Dafydd.
Suddenly, Dafydd stopped.
"Edrych ‘ma, Eira," meddai, gan bwyntio at garreg hynafol.
"Look here, Eira," he said, pointing at an ancient stone.
Roedd yn edrych fel pe bai wedi codi o'r ddaear, ei harwyddion wedi eu hargraffu ar yr wyneb gan gyfnodau annawel.
It appeared as if it had risen from the earth, its markings imprinted on the surface by turbulent ages.
"Ydy hi'n bwysig?
"Is it important?"
" Eira oedd yn amheus.
Eira was skeptical.
"Dim ond carreg arall ydy hi, Dafydd.
"It's just another stone, Dafydd.
Mae rhaid i ni symud ymlaen.
We must move on."
"Ond roedd y cerrig hyn yn dal golwg Dafydd fel hyn oedd allwedd i'w freuddwydion.
But these stones captivated Dafydd as if they held the key to his dreams.
Yn y cerrig hyn roedd y gwirioneddau colledig am y gorffennol, yn credu Dafydd.
In these stones were the lost truths of the past, Dafydd believed.
Roedd rhaid iddo ddatrys dirgelwch os oedd unrhyw obaith o ddeall y dystiolaeth hynafol o ddinistr.
He needed to solve the mystery if there was any hope of understanding the ancient evidence of destruction.
"Dwi eisiau campio fan hyn," cododd ei lais yn benderfynol.
"I want to camp here," he announced determinedly.
"Dyma fy mhob ffynhonnell.
"This is my every source."
"Eira plygiodd ei phen, yn gwybod bod urddas Dafydd yn benderfynol, llawn o obaith canolog i fywyd.
Eira bowed her head, knowing Dafydd's resolve, filled with a central hope for life.
"Iawn.
"Alright.
Ond dim hir," cytunodd hi, er wrth eistedd ger y cerrig, roedd hi'n teimlo'n amheus bob mwyned.
But not for long," she agreed, though as she sat near the stones, she felt uncertain every minute.
Roeddent yn treulio oriau'n astudio'r cerrig, eu llygaid yn dynesu i’r arwyddion.
They spent hours studying the stones, their eyes drawing closer to the signs.
Yn raddol, dechreuodd y symbolau gael eu gwireddu, yr hanes a oedd mor bell o'r cymeriadau hyn yn dechrau sôn am amseroedd colledig.
Gradually, the symbols began to reveal themselves, the history that was once distant from these characters beginning to speak of lost times.
Gyda’r gwynt yn chwythu’n fwy angerddol, cawsant eu rhybuddi fod y cwmwl duogenedlaethol ar ffordd attu.
With the wind blowing more fervently, they were warned that a dark, national cloud was on its way.
"Storm sydd yn dod!
"A storm is coming!"
" gwaeddodd Eira.
shouted Eira.
Wrth i'r glaw ddechrau siglo'n wyllt, daeth yr amser i weithredu.
As the rain began to pour wildly, the time for action arrived.
Roedd y pabell roeddent wedi ei chodi tua'r cerrig yn sgubo ymaith wrth y gwynt.
The tent they had pitched near the stones was swept away by the wind.
"Mae rhaid i ni fynd!
"We must go!"
" galwodd Eira, ei llais yn fwy llawn gobaith na phoeni.
called Eira, her voice more hopeful than worried.
Cyn gadael, bu iddynt lithro'r ysgrifen ar bapur, mewn gobaith o gydnabod trugaredd yr arwyddion yn y dyfodol - un diwrnod.
Before leaving, they scribbled the writing on paper, in the hope of recognizing the mercy of the signs in the future - one day.
Yn y tywyllwch, wrth i'r storm ddisgyn, rhuthrasant i ddiogelwch.
In the darkness, as the storm descended, they rushed to safety.
Er iddynt golli llawer o'u gwaith, roedd carreg anfarwoldeb yn dal gyda nhw.
Though they had lost much of their work, the immortal stone remained with them.
O'r myrddoedd o dafodroddion, roedd Dafydd wedi dysgu gwerthfawrogi pragmatiaeth Eira, tra roedd Eira wedi gweld inni anghofio'r calon i obaith a chwilfrydedd mewn byd sydd wedi'i wasgu.
From the multitude of revelations, Dafydd had learned to appreciate Eira's pragmatism, while Eira had realized not to forget the heart in hope and curiosity in a world already pressed.
Amlach, dyma oedd yn 'dyn naid wrth bont', y sgeleton o ymwybyddiaeth a symudodd iddynt i ddyfodol aeddfed.
More often than not, it was the 'man who jumps by a bridge', the skeleton of consciousness that moved them to a mature future.
Roedden nhw'n cydnabod fod gobaith yn niwsans, ond hefyd yn cefnogaeth anhaearol, tu hwnt i'r stormydd.
They acknowledged that hope was a nuisance, but also an unearthly support, beyond the storms.
Yn y tywyllwch, gyda llaw mewn llaw, wnaethant sylweddoli gwerthoedd diddiwedd o gysylltiad agos rhwng yr awydd am wybodaeth a goroesiad syml, a hynny addysg wedi dod â mwy iddynt.
In the darkness, hand in hand, they realized the endless value of the close connection between the desire for knowledge and simple survival, and that education had brought more to them.
Ac wrth iddynt edrych yn ôl yn yr hyn a ganiatodd i ni llanw, roeddent yn teimlo'r dechreuad ffin llawn tynged a phosibilrwydd cymhellol.
And as they looked back at what had allowed them to endure, they felt the nascent borderline full of destiny and compelling possibility.