Ar ben bryn gwyrdd yn niwylltir Cymru, lle mae'r cerrig aros wedi hen sefydlu, roedd Eira, Gwyn, a Llew yn sefyll dan gysgod y cylch cerrig hynafol.

On a green hill in the wilds of Cymru, where the standing stones have long been established, Eira, Gwyn, and Llew stood under the shadow of the ancient stone circle.

Roedd yr awyr yn ddisglair ac yn boeth, ond roedd awgrym o storm yn yr oerni a ddaliai mewn cwmwl cefndir.

The sky was bright and hot, but there was a hint of storm in the chill that held within a background cloud.

Roedd fel pe baent ar ddiroedd sanctaidd, lle roedd amser wedi'i gopïo gan gerrig yn hytrach na llyfrau.

It felt as if they were on sacred ground, where time had been recorded by stones rather than books.

Eira sefyll yn dawel, a golwg dychrynllyd yn ei llygaid.

Eira stood silently, a terrifying look in her eyes.

“Mae dy dad wedi caru'r lle hwn,” siaradaeth hi, yn dal llaw Llew ac yn edrych ar Gwyn, er mwyn ei theimlo.

“Your father loved this place,” she spoke, holding Llew's hand and looking at Gwyn, to sense her.

“Roedd yn dweud bod y cerrig hyn yn byw ac yn clywed ein deisyfiadau.”

“He used to say that these stones are alive and hear our prayers.”

Safai Gwyn, hen famol ei wyneb, gyda'i breichiau wedi'i chroesi.

Gwyn stood, her face earnest, with her arms crossed.

“Nid wyf yn gweld sut bydd hyn yn ein helpu ni,” safle hi yn ddiddiwedd.

“I don’t see how this will help us,” she stood endlessly.

Ond roedd rhywbeth am lefydd, rywsut, wedi dod â gostyngiad yn ei chalon.

But there was something about the place that, somehow, had brought a softening in her heart.

Daeth Llew agos at y cerrig, ei lyfrnod bach yn chwilio am arwyddion unrhyw bresenoldeb ysbrydol.

Llew came close to the stones, his small notebook searching for signs of any spiritual presence.

Roedd y myfyrwyr gwyddoniaeth uchel ei gelwyddau yn ei lygaid.

His scientific mind was bright in his eyes.

“Os gwelwch yn dda, Dad, cymerof wybod beth o’ch cyfrinachau,” siaradaeth gyda’r awel.

“Please, Dad, let me know some of your secrets,” he spoke to the breeze.

Roedd Eira yn gwybod mai nid hawdd fyddai denu Gwyn allan o blentyn curodi a digofaint.

Eira knew it wouldn’t be easy to draw Gwyn out of a child’s brooding and anger.

Penderfynodd hi adrodd stori, fel yr arferai eu tad.

She decided to tell a story, as their father used to.

“Mae stori’r lle hwn yn un anhygoel,” dechreuodd hi’n ddwfn.

“The story of this place is an incredible one,” she began deeply.

“Cyn cof, dywedir bod y cerrig yn gyrff ddewiniaid sy’n amddiffyn y tir.

“Long ago, it is said the stones are the bodies of druids protecting the land.

Roedd dy dad yn dywed bod fersiwn o’r stori ble mae'r carreg fawr hon yn borth i fyd arall.

Your father used to say there’s a version of the story where this big stone is a portal to another world.”

Gosododd Gwyn ei llygaid ar y garreg fawr, am y tro cyntaf gan edrych arni gyda diddordeb go iawn.

Gwyn set her eyes on the big stone, for the first time looking at it with genuine interest.

Teimlodd y dirgryniadau ysgafn yn dod o'r cyfeiriad, a rhywbeth yn symud yn ei chalonnau.

She felt the light vibrations coming from its direction and something move within her heart.

Yna, yr awyr drawst ler y bryn ddechreuodd trosglwyddo ei dafod, a gyrrwyd trycherog.

Then, the sky across the hill began to sound its tongue and drove angered.

Cawod drom a tharanog roo'n disgyn o fin y gorwel.

A heavy and thundering shower started to fall from the edge of the horizon.

“Rhaid i ni loches yn y cylch!” siaradaeth Llew, yn cludo ei nain tuag at y cerrig a chefnogi Gwyn ar hyd y ffordd.

“We must shelter in the circle!” Llew spoke, guiding his grandmother towards the stones and supporting Gwyn along the way.

Yn yr amddiffynfa tymor fer eu creu gan y cerrig, roedd y teulu yn cuddio.

In the short-term protection created by the stones, the family hid.

Roedd y glaw trigol llawen ar y caeau ond fe wnaeth y teulu eu cyd-dynnu.

The joyful rain fell on the fields, but the family held each other tight.

Yn y cysgodau'r cerrig, torrodd Gwyn y dawelwch.

In the shadows of the stones, Gwyn broke the silence.

“Rwy’n gweld y cerrig, rwy’n eu hysibrâu - roedd Dad yn gwybod.” Dagrau'n llifo ar hyd ei hyllagau.

“I see the stones, I feel their whispers - Dad knew.” Tears flowed down her cheeks.

Cysylltwyd Eira a roesman i Gwyn, yn dabodi gyda hithau'n dawel.

Eira reached and held Gwyn, nodding with her silently.

“Mae ef yma gyda ni, drwy ein cariad at ein gilydd,” gofrestrodd hi’n foel, gan bwylltio Gwyn yn ei harfog.

“He is here with us, through our love for one another,” she reassured quietly, embracing Gwyn in her arms.

Wedi i'r storm adael ei ffrwyn, codasant o'r cylch, yn fwy cobeb, yn dyn a gilydd.

As the storm released its grip, they rose from the circle, more bonded, close to each other.

Y golau haul hefyd oedd yn bwrw dros yr agoryddion fäerü ac yn bwrw blith.

The sunlight also poured over the meadows, shining bright.

Llew edrychodd ganrif uwch y ffurf, dra pysal.

Llew looked towards the horizon, deeply thoughtful.

“Mae dad wedi bod gyda ni,” datganodd â hyder.

“Dad has been with us,” he declared confidently.

Roedd y teulu'n cerdded ar hyd y brynhawn, gyda nhw'n cysylltu o'r newydd gan un plyg o fraw sydd o'u gobeithiau.

The family walked along the afternoon, with bonds renewed by a shared hope.

Roeddent wedi derbyn cariad, erbyn hyn deall bod dau ddyn a dim un bu ansicrwydd yn bwysicach.

They had received love, now understanding that togetherness had no uncertainties more important.

Roedd ynddynt bob troes tuag at ei gilydd, ym mlwyddyn eu diolchgarwch.

They turned towards one another, in a year of their gratitude.