Mae'r gwynt yn chwipio drwy'r coed ar Ynys Llanddwyn, yn symud tywod y traeth yn ddawns barhaus.

The wind whips through the trees on Ynys Llanddwyn, moving the beach sand in a continuous dance.

Ar yr uwchdir, mae Emrys, Aeron a Carys yn cerdded ar hyd llwybrau gulion.

On the high ground, Emrys, Aeron, and Carys walk along narrow paths.

Mae Carys yn dal llaw Aeron yn dyn.

Carys holds Aeron's hand tightly.

Mae hi'n gwenu wrth edrych ar y môr eang o flaen nhw.

She smiles while looking at the vast sea in front of them.

"Dyma le arbennig," mae Emrys yn dweud yn dawel.

"This is a special place," Emrys says quietly.

"Roedd Mam wastad yn dod yma.

"Mam always came here."

"Mae'r awyr yn drwm gydag awyrgylch—cymylau llwyd yn symud yn raddol tuag atyn nhw, yn bygwth glaw trwm.

The sky is heavy with atmosphere—gray clouds slowly moving towards them, threatening heavy rain.

Emrys yn edrych yn ôl ato.

Emrys looks back at it.

"Rhyw ben, mae'n mynd i fwrw glaw," meddai Aeron, ei llais yn cynnau cân o lid.

"Soon, it's going to rain," says Aeron, his voice carrying a song of frustration.

"Pam parhau?

"Why continue?"

"Mae Emrys yn atal ei gamrau, yn troi i wynebu Aeron.

Emrys halts his steps, turning to face Aeron.

"Mae hyn yn bwysig, Aeron.

"This is important, Aeron.

Mae'n arwydd o barch.

It's a sign of respect."

" Mae'i lais yn gadarn ond mae ansicrwydd yn cuddio y tu ôl i'w eiriau.

His voice is firm but uncertainty hides behind his words.

Mae Aeron yn ysgwyd ei ben.

Aeron shakes his head.

"Ond ddim bob tro mae'n rhaid i ni ddilyn y rheolau.

"But we don't always have to follow the rules.

Wna i ddim cymryd rhan mewn pethau sy'n fy ngwthio i gornel.

I won't take part in things that push me into a corner."

"Mae Carys yn edrych i fyny, ei llygaid yn gleision fel y môr, ac mae hi'n gwybod bod rhywbeth pwysig yn digwydd rhyngddynt.

Carys looks up, her eyes as blue as the sea, and she knows that something important is happening between them.

Nid yw'n deall popeth, ond mae'n gwybod bod Emrys yn poeni ei bod hi'n rhy ifanc i gofio'r pethau, ac mae Aeron yn teimlo'n hallt.

She doesn't understand everything, but she knows Emrys worries she's too young to remember things, and Aeron feels bitter.

Wrth i'r storm agosáu, maen nhw'n dadlau, eu lleisiau'n llafarganu'n erbyn y sŵn mwynglawdd o donnau.

As the storm approaches, they argue, their voices rising against the crashing sound of waves.

Yn sydyn, mae llithriad o dan draed Carys, ac mae hi'n baglu.

Suddenly, there’s a slip beneath Carys's feet, and she stumbles.

"Carys!

"Carys!"

" mae Emrys yn gweiddi, yn rhuthro ymlaen.

Emrys shouts, rushing forward.

Mae Aeron hefyd yn symud, y ddau yn cyrraedd i ddal eu chwaer fach.

Aeron moves too, both reaching to catch their little sister.

Mae eu dwylo'n cwrdd â chlais ar ei hasgwrn, ac maen nhw'n tynnu hi'n ddiogel i safle gweledol.

Their hands meet with a bruise on her wrist, and they pull her safely into view.

Yn drwm eu chwythau, maen nhw'n symud i fynd i mewn tu fewn i'r goleudy, ei ddrysau trwm yn cau gyda chlec ysgubol wrth iddyn nhw gyrraedd.

Panting heavily, they move to go inside the lighthouse, its heavy doors closing with a sweeping clatter as they arrive.

Y tu mewn, mae'n dawelydd.

Inside, it’s calm.

Y storm yn y tu allan, mae'r sŵn wedi diffodd.

With the storm outside, the noise is muted.

Wrth edrych drosodd ar Aeron, mae Emrys yn dechrau siarad.

Looking over at Aeron, Emrys begins to speak.

"Mae'n anodd, ymarfer yr hyn roedd Mam yn ei gredu," mae'n cyfaddef.

"It's hard, practicing what Mam believed," he admits.

"Ond, diolch i ti, rwy'n gweld ffordd wahanol.

"But, thanks to you, I see a different way."

"Mae Aeron yn ysgwydd eu gilydd yn dawel, yn deall bellach bod cymwynasau teuluoedd yn wahanol i bob un.

Aeron quietly acknowledges, now understanding that family obligations vary for everyone.

"Bydd lle i ni i gyd.

"There will be a place for all of us.

I gofio, a lan a chwymp.

To remember, and to rise and fall."

"Am funud byr, mae Carys, Emrys ac Aeron yn gwenu at y llun diriog o'u mam, unwaith eto'n deall bod y llwyth, boed mawr neu fechan, yn rhannu.

For a brief moment, Carys, Emrys, and Aeron smile at the picturesque memory of their mother, once again understanding that the tribe, whether large or small, shares.

Wrth i'r storm ddarfod, mae'r lleuad yn tywynnu i lawr, yn eu goleuo.

As the storm subsides, the moon shines down, illuminating them.

Ar ddiwedd y diwrnod, heb sylweddoli, maen nhw wedi crefftio cof newydd, gweithred a fydd bob amser yn llosgi yn eu calonnau, yn debycach fyth i Mam.

At the end of the day, without realizing it, they have crafted a new memory, an act that will forever burn in their hearts, ever more like Mam.