Ar ddechrau Imbolc, codiad ysgafn i'r gwanwyn, roedd Emyr yn edrych allan dros y rhostiroedd niwlog.

At the beginning of Imbolc, a gentle ascent to spring, Emyr was looking out over the misty moors.

Roedd gyda ni ganwyll byr i gychwyn y daith, ond ei addewid ei hun i'w deulu oedd ei wir arweiniad.

We had a short candle to begin the journey, but his own promise to his family was his true guide.

Roedd yr awyr wedi ei lapio mewn niwl trwchus, gyda bryniau yn cilio i'r trothwy.

The sky was wrapped in thick mist, with hills receding into the threshold.

Nid oedd hynny'n ei rwystro; roedd y straeon am y ffynnon gudd yn haeddu'r antur.

That didn't stop him; the stories of the hidden well deserved the adventure.

Yn gwisgo cot drwchus, Emyr gychwynodd ar ei daith gydag agwedd benderfynol.

Wearing a thick coat, Emyr set off on his journey with a determined attitude.

Yn ei ymyl, Gareth a Megan, dau gymar o'r un pentref, yn cerdded yn dawel.

Beside him, Gareth and Megan, two companions from the same village, walked quietly.

Roeddent yn ffyddlon i Emyr a'r hyn roedd yn ceisio'i gyflawni.

They were loyal to Emyr and what he sought to achieve.

Roedd si niwl trwchus o'u cwmpas, gan ymddangos fel pe bai'r byd wedi mynd yn ddistaw.

A thick mist surrounded them, making it seem as though the world had fallen silent.

"Ai dyma'r ffordd gywir?" gofynnodd Gareth, gan edrych o gwmpas yn wyliadwrus.

"Is this the right way?" Gareth asked, looking around warily.

"Fel hyn mae bob tro, Gareth," atebodd Emyr ymlaen, "Ni yw ein lleisiau ein hunain."

"It's always like this, Gareth," Emyr replied confidently, "We are our own voices."

Roeddent yn rhodio’n araf drwy’r niwl, troedio'u ffordd trwy lwybrau cudd, disgwyl am bryd iddi glirio.

They walked slowly through the mist, treading their way through hidden paths, waiting for the time to clear.

Pob cam yn ffordd i'r anobaith gau, ond er hynny yn ffordd i ddod o hyd i baent y daith.

Each step was a way to enclose despair, yet a way to find the paint of the journey.

Ond aeth y tywydd yn waeth.

But the weather worsened.

Cafodd y niwl ei ychwanegu â chwythennau gwynt oer, yn rhoi her ychwanegol i'r tri.

The mist was joined by cold gusts of wind, adding extra challenge for the three.

Dechreuodd Megan iadael don fechan o ansicrwydd: "Efallai ddylem droi am adref."

Megan began to let out small waves of uncertainty: "Maybe we should turn back home."

Ond roedd llygaid Emyr yn aros i leddfu ei ddychymyg: "Rydym bron yno," dywedodd, "cyffyrddwn â'r chwedl."

But Emyr's eyes remained fixed to ease his imagination: "We're almost there," he said, "we touch the legend."

Roedd yr oriau wedi ymestyn fel y tir o'u blaen.

The hours stretched out like the land before them.

Yn dyrnu ar hyd sbriwiau, o'r diwedd, wrth iddi i'w glirio, daethant ynghyd â'r ffynnon.

Trudging along the ridges, finally, as it cleared, they reached the well.

Roedd y ddŵr yn llachar, fel petai ganddi ei hysbryd ei hun.

The water was bright, as if it had its own spirit.

Roedd y niwl yn cilio, ac Emyr yn gwybod ei fod wedi gwneud y gwahaniaeth.

The mist receded, and Emyr knew he'd made the difference.

Yn ôl adref, roedd Emyr yn cerdded gyda phwysau newydd ar ei ysgwyddau—pwysau tawel ac urddas teuluol.

Back home, Emyr walked with a new weight on his shoulders—a quiet weight and familial dignity.

Ers hynny, roedd yn gwybod nid yn unig yr arweiniai ffynnon dŵr i lifo drwy'r tir, ond hefyd drwodd ef ei hun—yn ffurfio bont o'u gorffennol i'w ddyrchafu'n fyw gyda dogn o ffydd newydd mewn ei gynefin.

Since then, he knew not only did the wellspring lead water to flow through the land, but also through himself—forming a bridge from their past to elevate it alive with a portion of new faith in his dwelling.