Die klok het stilsweg na drie geslaan, en die somerson het warm deur die vensters van die Driehoek Hoërskool se biblioteek geskyn.

The clock had quietly struck three, and the summer sun shone warmly through the windows of Driehoek Hoërskool's library.

Pieter, 'n nuuskierige leerling van sestien, het deur die rye van hoë rakke geloop.

Pieter, a curious sixteen-year-old student, walked through the rows of tall shelves.

Die geur van ou papier en gepoleerde hout het die lug gevul.

The scent of old paper and polished wood filled the air.

Hier was Pieter gelukkig.

Here, Pieter was happy.

Vir hom was die biblioteek 'n labirint vol ontdekkings.

To him, the library was a labyrinth full of discoveries.

Annelie, die metodiese biblioteekaresse, het agter haar toonbank gesit, besig met die week se boekregisters.

Annelie, the methodical librarian, sat behind her counter, busy with the week's book registers.

Sy het 'n streng oog op die studente gehou, maar vandag was die plek stil.

She kept a stern eye on the students, but today the place was quiet.

Net Pieter was daar, saam met sy vriend, Johan.

Only Pieter was there, along with his friend, Johan.

Die twee het laasgeweek op 'n raaiselagtige boek afgekom wat niemand kon onthou om te bestel nie.

Last week, the two had stumbled upon a mysterious book that no one could remember ordering.

“Johan, kyk hier,” het Pieter gefluister, en hy het die boek uit die rak gehaal.

“Johan, look here,” Pieter whispered, and he took the book off the shelf.

Die omslag was oud en verweerde, met geen titel nie.

The cover was old and weathered, with no title.

Binne was neu geskrywe in 'n vreemde, klinkerlose kode.

Inside were notes written in a strange, vowel-less code.

“Dis 'n legkaart,” het Pieter gesê, sy oë blink van opwinding.

“It's a puzzle,” Pieter said, his eyes gleaming with excitement.

“Dalk 'n grap,” het Johan geantwoord.

“Maybe a joke,” Johan replied.

Hy het altyd skepties na hierdie soort dinge gekyk.

He always looked skeptically at these kinds of things.

“Hou op jou tyd mors. Annelie gaan nerens heen nie.”

“Stop wasting your time. Annelie's going nowhere.”

Annelie het oor haar bril gekyk.

Annelie looked over her glasses.

“Moenie moedswillig wees nie. Dit klink regtig soos 'n klug.”

“Don't be foolish. It really sounds like a hoax.”

Maar Pieter het nie afgeskrik nie.

But Pieter wasn't put off.

Later die middag, nadat die klok gedokter het, het hy en Johan agtergebly.

Later that afternoon, after the clock had struck, he and Johan stayed behind.

Die biblioteek was rustig, 'n stil toevlug weg van die middag se hitte.

The library was calm, a quiet retreat from the afternoon's heat.

Hulle wou meer oor die geheimsinnige boek uitvind.

They wanted to find out more about the mysterious book.

“Nog steeds seker van jou raaisel?” het Johan gevra en sy oë gerol terwyl die son buite stadig begin sak het.

“Still sure of your mystery?” Johan asked, rolling his eyes as the sun outside slowly began setting.

Pieter het net geknik.

Pieter just nodded.

Met 'n flitslig het Pieter tussen die bladsye geloer totdat hy 'n vreemd gelyke bult opgemerk het.

With a flashlight, Pieter peered between the pages until he noticed an oddly shaped bump.

“Kyk hier!” het hy gefluister en saggies begin peuter.

“Look here!” he whispered and gently began to poke around.

Die binnekant van die bokantblad het onverwags oopgeklap, en daar was skielik 'n klein silwer sleutel.

The inside of the front cover unexpectedly flipped open, and there was suddenly a small silver key.

Op daardie oomblik het 'n somerstorm buite opgewel.

At that moment, a summer storm arose outside.

Blitse het helder geflits en die elektrisiteit het geflikker.

Lightning flashed brightly, and the electricity flickered.

Albei het geskrik toe boeke van die rakke begin val.

Both were startled when books started falling off the shelves.

“Dis 'n teken!” Pieter het uitgeroep.

“It's a sign!” Pieter exclaimed.

“Kom, ons moet uitvind waarvoor hierdie sleutel is.”

“Come on, we need to find out what this key is for.”

Johan het Pieter se entoesiasme nie heeltemal gedeel nie, maar hy het sy vriend steeds gevolg.

Johan didn't entirely share Pieter's enthusiasm, but he still followed his friend.

Hulle het begin soek na 'n afdraaikamertje wat deur die sleutel ontsluit sou word.

They began searching for a little room that the key might unlock.

Agter 'n ou gordyn in die hoek, het hulle die antwoord gevind: 'n verroeste slot.

Behind an old curtain in the corner, they found the answer: a rusty lock.

“Ek het geweet dit beteken iets,” het Pieter gesê terwyl hy die sleutel in die slot gedraai het.

“I knew it meant something,” Pieter said as he turned the key in the lock.

Die deur het met 'n kraak oopgeskuif, en daar was 'n vergete berging vol seldsame tekste.

The door creaked open, revealing a forgotten storage room full of rare texts.

Annelie is geroep, en sy kon skaars haar oë glo.

Annelie was called, and she could hardly believe her eyes.

“Pieter, jy het iets ongeloofliks gevind.”

“Pieter, you've found something incredible.”

Johan het Pieter op sy skouer geslaan.

Johan patted Pieter on the shoulder.

“Ek moet erken, jy het dit gedoen.”

“I must admit, you did it.”

Deur hierdie avontuur het Pieter 'n nuwe vertroue in homself gekry.

Through this adventure, Pieter gained a new confidence in himself.

Hy kon raaisels oplos.

He could solve puzzles.

Annelie het nou op Pieter as 'n bondgenoot gesien, iemand met 'n vurige gees vir ontdekking.

Annelie now saw Pieter as an ally, someone with a fiery spirit for discovery.

Met sy nuwe selfvertroue en die respek van sy vriende, het Pieter met 'n glimlag na die biblioteek se wisselende skaduwees gekyk.

With his newfound confidence and the respect of his friends, Pieter looked with a smile at the library's shifting shadows.

Hy het geweet hierdie was net die begin van sy avonture.

He knew this was just the beginning of his adventures.